Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

10 jaar VROUW

Edsilia: Het verdriet raakt
iets meer op de achtergrond

journaliste

Marjolein Hurkmans

E

Edsilia Rombley (39) stond 10 jaar geleden op een van de eerste covers van VROUW. In het tussenliggende decennium is er veel gebeurd. Ze werd twee keer moeder en deed vlak na dat interview voor de tweede keer mee aan het Eurovisie Songfestival

Ze komt iets te laat binnenrennen. "Sorry, sorry, het was weer zo’n ochtend… Imaani had een optreden op school en daar wilde ik echt bij zijn." Ze grijnst als ze neerploft op de stoel. "Maar eigenlijk is het ook wel het verhaal van mijn leven. Ik ben overal en altijd minstens een kwartier te laat. Tenzij ik een tourmanager heb die ervoor zorgt dat ik op tijd ben."

Een carrière combineren met twee dochters. Hoe doe je dat? 

"Het blijft lastig om een evenwicht te vinden. In principe ben ik in eerste instantie vooral moeder. Zij komen hoe dan ook op de eerste plaats. Ik probeer de schoolmomentjes mee te pakken en er bij het ontbijt te zijn. Dat soort dingen wil ik niet uit handen geven. Hoewel we wel een oppas hebben."

"Zakelijke afspraken probeer ik buiten 'de ochtendspits' te plannen. En als ze ’s nachts niet lekker zijn of een nachtmerrie hebben terwijl ik de volgende dag heel vroeg op moet, dan is dat jammer voor mij. Ook dan gaan zij voor."

Hebben Tjeerd en jij nog wel tijd voor elkaar? 

"Het voordeel is dat we allebei in de muziek zitten. We delen een passie en doen samen projecten. Als we aan het werk zijn, zijn dat tegelijkertijd onze kwaliteitsmomenten. We zijn inmiddels zeventien jaar samen en tien jaar getrouwd en kunnen nog steeds onbedaarlijk met elkaar lachen."

"Natuurlijk zijn we in de afgelopen jaren veranderd. We zijn allebei gegroeid. Maar daarbij gaan we gelijk op. Ik denk dat Tjeerd en ik een heel sterk koppel zijn. We hebben gelukkig nog nooit een echt dieptepunt meegemaakt, maar zelfs áls dat zou gebeuren, denk ik dat we overeind zouden kunnen blijven. We zijn buddy’s; onze zielen herkennen elkaar."

Jouw carrière begon met de Soundmixshow. Inmiddels zijn er talloze auditieprogramma’s. Wat vind je daarvan? 

"De Soundmixshow was natuurlijk het eerste programma in dat genre. Het was allemaal nog heel puur en niet zo heftig. Ik durfde toen al bijna niet mee te doen. Mijn zus was de zangeres van de familie. Ik was de brombeer op de achtergrond."

"Nu zou ik niet eens meer in de auto zijn gestapt. Met al het commentaar op social media, had ik dat nooit aangedurfd. Mensen kunnen zo grof zijn over kandidaten die meedoen aan The Voice of X Factor. Terwijl ik dan denk: 'Misschien zijn ze er nu nog niet aan toe, maar sla je over een paar jaar steil achterover.'"

Was je zus niet jaloers toen je won? 

"Mijn zus houdt van zingen. Dat doet ze ook nog steeds. Maar ze zegt wel eerlijk dat ze in al die dingen die bij 'bekend zijn' komen kijken, niet zo’n zin zou hebben. De persmomentjes, de interviews… Als ik ’s ochtends in een radioprogramma zit, moet ik onmenselijk vroeg op. Dan baal ik wel even, maar als ik er eenmaal ben, vind ik het alleen maar leuk."

"En ook interviews vind ik prima. Kan ik lekker mijn ei kwijt. Het zou allemaal helemaal niks geweest zijn voor mijn zus. Raar genoeg was ik als kind heel verlegen. Je hoefde maar naar me te kijken en ik begon te huilen. Daar ben ik echt wel overheen gegroeid. Behalve bij sommige films; bij Hachi: A dog's tale heb ik tranen met tuiten gehuild."

Mogen jouw dochters meedoen met zo’n show? 

"Imaani is dol op zingen. Ze wil niets liever dan zingen bij Kinderen voor kinderen. Daar is ze nu natuurlijk nog te jong voor. Uiteindelijk zal ik haar niet kunnen tegenhouden, maar nu heb ik liever dat ze nog even kind is. Er komt een boel gedoe kijken bij de showbizz. Afwijzingen kunnen heel hard binnenkomen. Daar kun je iemand niet op voorbereiden. Je weet pas wat het is als je het meemaakt."

"Ik zit soms echt voor de televisie met tranen in mijn ogen als een kind bij The Voice Kids niet doorgaat. Dat vind ik dan zo sneu. Mijn dochters zijn dubbel behept met muzikale genen. Ik vermoed dat er een dag komt waarop Imaani op een podium staat en ik ga dat soort ambities ook niet de kop indrukken. Ik weet dat ze talent heeft en zal haar zeker steunen. Maar voorlopig houden we het lekker bij de familiefeestjes met optredens tussen de schuifdeuren."

Vind je dit een angstige tijd om kinderen op te voeden? 

"Er is altijd wel ergens op de wereld oorlog. Maar dit keer komt de dreiging wel heel dichtbij. Het zijn niet meer louter de vreselijke beelden die je op tv ziet, er gebeuren ook afschuwelijke dingen in eigen land. Je stapt toch wat minder blijmoedig in een vliegtuig tegenwoordig. Ik merk dat ik banger ben geworden. Ook voor mijn kinderen. Je wil ze een zo veilig en leuk mogelijke jeugd geven, maar je hebt het niet altijd in de hand. Zodra ze de deur uitstappen, kan hen van alles overkomen."

"Gelukkig hebben mijn dochters sterke karakters en een heel goede intuïtie. Ze zijn gevoelig voor sfeer en hebben het meteen door als het ergens niet goed zit. Daarnaast zijn ze behoorlijk mondig en eigenwijs, ze laten niet over zich heen lopen. En genetisch gezien zijn ze behept met een groot rechtvaardigheidsgevoel. Dat hebben ze ook van de familie van mijn man; mijn schoonvader komt ook op voor mensen die het minder hebben. Dat zie ik terug in mijn kinderen."

Ben je nog steeds die oermoeder van toen die altijd eten bij zich heeft?

"Tot hilariteit van mijn vriendinnen heb ik altijd wel iets in mijn tas. Ik ben er minder hysterisch in geworden, maar kijk, ook nu heb ik een zak nootjes bij me. Je weet maar nooit wanneer je honger krijgt."

"Tjeerd wordt er weleens moe van. Gaan we ergens heen, sta ik eerst boterhammen te smeren. 'Edsilia', zegt hij dan, 'ze hebben daar echt wel iets te eten.' Maar ik wil gewoon mijn eigen volkoren boterhammetjes bij me hebben. Ik ben een moederkloek, net als mijn eigen moeder. Op feestjes sta ik de hele tijd in de keuken. Gezelligheid en eten gaan bij mij hand in hand."

Hoe houd je je gewicht in de hand? 

"Ik sport. Niet voor de lol, maar omdat het moet. Anders kan ik niet blijven eten. En ik houd van eten. Ik denk dat ik mijn streefgewicht niet zo snel meer zal bereiken. Maar ik wil wel graag strak, fit en sterk zijn."

"Ik zou best slanker willen zijn, dan zit kleding ook lekkerder. Maar ik weet waar die pondjes te veel vandaan komen en wat ik zou moeten doen om er vanaf te komen. Dat ik niet slanker ben, is eigenlijk gewoon mijn eigen schuld. Gelukkig zijn er tegenwoordig ook heel leuke kleren voor vrouwen die niet in maat zero passen."

In 2007 deed je voor de tweede keer mee aan het Eurovisie Songfestival maar haalde niet de finale. Een teleurstelling? 

"Ach, teleurstelling is een groot woord. Ik vond het jammer, maar ik voelde me niet verslagen. We hebben een fantastische tijd gehad en enorm ons best gedaan. Ik ga zeker niet nog een derde keer meedoen. Toen mijn schoonzus Trijntje Nederland vertegenwoordigde, zat ik in de zaal. Ik was zo verschrikkelijk nerveus. Ik kon me niet meer voorstellen dat ik al die spanningen en stress zelf twee keer had doorstaan."

"En dan het commentaar achteraf over haar kleding... Dat stoorde me echt. Die eerste jurk met die scheur heb ik zelf aangehad toen ik de punten van Nederland bekend maakte. Ik kon nauwelijks mijn armen bewegen. Ik gaf haar groot gelijk dat ze uiteindelijk voor een andere outfit koos. Maar dat gedoe legde wel de vinger op de zere plek: het gaat bij het Songfestival niet om of je mooi kunt zingen, maar of je een leuk jurkje draagt en een aansprekend liedje hebt."

Eerder hadden we het over de dood van je vriendin. Je zei toen dat iedereen zei dat je het een plekje moest geven. Is dat inmiddels gelukt? 

"Ik weet niet of je het 'een plekje geven' kunt noemen. Het is eigenlijk meer 'verder gaan', accepteren dat je sommige dingen niet kunt veranderen. Het verdriet raakt iets meer op de achtergrond, alsof het in een kamer zit waarvan de deur net niet helemaal dicht kan."

"En dan hoor je een liedje of er gebeurt iets en schiet dat deurtje weer open. En daarna ebt het verdriet weer even weg. Maar helemaal verdwijnen zal het nooit."

Hoe ziet je leven er over tien jaar uit? 

"Dan ben ik nog steeds samen met Tjeerd. En Imaani staat waarschijnlijk ergens op het toneel. Wat Aisa-Lynn gaat doen, daarvan heb ik nog geen flauw idee. Ik hoop dat ik nog steeds zangeres ben en nee, ik heb zeker geen derde kind. Ik vind twee dochters echt mooi genoeg."

"Ik heb twee plaatsen op mijn achterbank in de auto en twee armen om ze mee vast te houden. Twee kinderen vind ik net te doen. Ik heb echt enorm veel bewondering voor mensen die er drie hebben, of vijf, of zelfs elf. Maar voor mij is dit het wel. Ik moet er niet aan denken weer in de luiers te zitten."

Kom naar het VROUW Jubileumconcert

Tien jaar VROUW, dát moeten we vieren! Daarom geven we op 30 oktober 2017 een waanzinnig jubileumconcert. Zing samen met vriendinnen lekker mee met Jan Smit, Ruth Jacott, Tino Martin, Mike Peterson en Edsilia Rombley. En dompel je voor aanvang - in de foyer van het AFAS Live - onder in de wereld van mode, beauty en verzorging. Bestel hier de kaarten!