Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Afdalen in het mannenbrein

'Yoga is voor watjes',
hield ik mezelf voor

blogger

Jan Willem Vaartjes

M

Mijn karakter en gedrag laten zich het best omschrijven als een kruisbestuiving tussen een stokstaartje, een gorilla en een beer: altijd nieuwsgierig en (onrustig) op de uitkijk, met de borst vooruit en gek op honing. Heel vaak heb ik het advies gekregen, van mensen die het goed met mij voorhebben, om aan yoga te gaan doen. Op de een of andere manier sloeg ik dat advies altijd in de wind. 'Yoga is voor watjes en voor figuren die eeuwig zen willen zijn, zodat niets ze meer interesseert,' zo hield ik mij voor.

Eigenlijk best een gekke gedachte. In 2010 bracht ik namelijk eens een weekend door in iets dat wat weg had van een klooster in de buurt van Brussel. Er waren mensen vanuit de hele wereld om op het congres 'Ethics in Business' in het Europees Parlement te debatteren over - vrij vertaald - hoe we op een respectvolle en integere manier met elkaar omgaan in het zakenleven.

Meditatiesessie in het klooster

Een hoogtepunt was de komst van Sri Sri Ravi Shankar, die met zijn beweging Art of living één van de initiators was van het congres. Ik had nog nooit van de man gehoord, maar volgens de zakenrelatie die mij voor het congres had uitgenodigd, was hij een grootheid in de wereld van de spiritualiteit en een ambassadeur van de vrede met vele miljoenen bezielde volgelingen. 

Sri Sri zou hoogstpersoonlijk een meditatiesessie leiden in 'het klooster', wat heel bijzonder zou zijn om mee te maken. Zonder dat ik precies wist wat me te wachten stond, voelde ik mij vereerd dat ik dit mee mocht maken.

Ik had een collega gevraagd met mij mee te gaan. Zodat we samen konden beoordelen of meditatie en yoga passen in de vitaliteitsprogramma's die we aan onze klanten aanbieden. Beiden waren we sceptisch. Naar onze overtuiging waren het zweverige ontspanningsmethoden, waarvan de waarde nog niet wetenschappelijk was aangetoond.

Mensen op matjes

Op zaterdagmiddag zou Sri Sri verschijnen in de grote zaal van 'het klooster'. Vrijdagavond en zaterdagochtend hadden wij al warmgedraaid met een paar intensieve take-a-deep-breath-in-and-take-a-deep-breath-out-sessies onder leiding van een Duitser met een zalvende stem die wat weghad van filmacteur Owen Wilson.

Mijn collega en ik moesten op zijn zachtst gezegd erg wennen aan al die mensen op matjes om ons heen, die zichtbaar, maar ook hoorbaar, erg bedreven waren in de kunst van de ademhaling en meditatie.

Sri Sri verscheen rond het middaguur, nadat eerst de opwinding vakkundig werd verhoogd. Ik herinner het mij nog als de dag van gisteren. Het leek wel of vanuit het niets een soort Jezus-figuur verscheen, met in zijn slipstream talrijke volgelingen in oranje gewaden.

Effect op druk, overvol hoofd

Mijn collega en ik keken elkaar aan met een blik van 'Wat voor poppenkast is dit, zeg?'. Tergend langzaam bewoog de zwaar bebaarde Sri Sri zich door de uitgelaten zittende meute naar het geïmproviseerde podium waarop een mooie zetel voor hem klaarstond. Sri Sri keek met zijn gelukzalige gezicht en gevouwen handen wel tien minuten de zaal in zonder iets te zeggen.  

De meditatiesessie met Sri Sri heeft mijn kijk op spiritualiteit drastisch veranderd, met name omdat ik voor het eerst van mijn leven letterlijk heb ervaren wat intensieve ademhalings- en ontspanningsoefeningen voor effect hebben op mijn drukke, overvolle hoofd.

Mijn collega lukte het niet om zich over te geven. Met een smoesje - zijn vrouw kreeg plotseling weeën - heb ik hem die avond persoonlijk afgemeld en uit zijn lijden verlost.

Ondanks deze waardevolle ervaring heeft het toch nog zeven jaar geduurd voordat ik de stoute schoenen durfde aan te trekken voor mijn eerste officiële yogales. Zes weken geleden nu om precies te zijn. Mijn yogadocente was verheugd dat een man zich aandiende.

En dat snap ik wel. Yoga is toch nog steeds een beetje een vrouwengebeuren. Als ik met vrienden over yoga begin, dan zie hoofdzakelijk gefronste wenkbrauwen. Hoofd-hartdingetje zal ik maar zeggen.

Mantra's zingen met een zware bas

In al mijn naïviteit dacht ik dat er maar één soort yoga bestond. Ik had mij klaarblijkelijk aangemeld voor een intensieve vorm: kundalini. Wist ik veel wat dat was. Ik ben nu al aardig thuis in de wondere wereld van chakra's en mantra's. In ieder geval ben ik de minst soepele van het stel, maar dat neem ik maar voor lief. Ik ben altijd al een stijve hark geweest. Het zingen van een mantra gaat mij nog het beste af met mijn zware bas.

Wat voor mij telt, is niet dat ik als een soort slangenmens een vogelnestje kan doen. Voor mij telt is dat ik oefeningen kan doen die zorgen voor rust in de kopDat ik merk dat ik mijn vingers in gebogen toestand nu al iets dichter bij mijn tenen kan krijgen, is pure bonus.   

Afgelopen week voerde ik op één dag afzonderlijke netwerkgesprekken met twee succesvolle mannen, waar ik altijd met een bewonderende blik naar had gekeken. Vooral vanwege de wijze waarop zij met een haast onafgebroken mooie glimlach rust uitstralen. Stress lijkt maar geen vat op hen te krijgen. Meditatie is al jaren een vast onderdeel van hun leven.

Geen gezeik aan je hoofd

"Heb je wat tips voor mij? Iets makkelijks, wat ik vandaag nog kan toepassen?", vroeg ik aan één van de twee aan tafel bij Van der Valk. "Natuurlijk", zei hij, lichtelijk geamuseerd.  "Als je zo voor vertrek naar het toilet gaat, sta dan eens bewust voor de toiletpot en sluit je ogen. Laat alle gedachten los, haal diep adem, voel je voeten op de grond en je zal ervaren dat je even geen gezeik aan je hoofd hebt." Een heerlijke vent blijft dat toch ... .  

 

 

 

 

 

Gerelateerde onderwerpen