Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Afdalen in het mannenbrein

'Zeg pap, wanneer ga jij eigenlijk
weer aan het werk?'

blogger

Jan Willem Vaartjes

B

Begin deze maand heb ik mijn WW-uitkering ontvangen. Voor het eerst in mijn werkzame leven. Een gemengd gevoel had ik daarbij. Aan de ene kant was ik lichtelijk verheugd over het feit dat we het in Nederland qua sociale inkomensvoorzieningen toch wel goed voor elkaar hebben. Aan de andere kant voelde ik iets van schaamte, omdat ik niet graag het handje ophoud.

Afgelopen weekend aan de eettafel was ik met mijn kinderen in een stevige discussie verwikkeld over de doodstraf, toen mijn zoon (14) mij plots indringend aankeek. "Zeg pap, even wat anders. Wanneer ga jij eigenlijk weer aan het werk? Je zit al vanaf januari thuis."

Zakgeld

Ietwat geschrokken door zijn plotselinge move, antwoordde ik dat het allemaal weer goedkomt. Mijn dochter en immer steun en toeverlaat tijdens verhitte gesprekken met mijn zoon, viel mij bij. "Papa vindt heus wel weer werk hoor, omdat hij lief is", zei ze verbeten. "En papa kan heus je zakgeld nog wel betalen", beet ze hem nog toe.

 

Ik zit inderdaad vanaf januari thuis, alhoewel deze uitspraak anders doet vermoeden. Liever formuleer ik het wat positiever. Ik ben per 1 januari 2017 eerst drie maanden vrijgesteld van werk en ben vaak overal behalve thuis. Ik heb bewust even tijd genomen om alles te doen behalve met werk bezig te zijn hoewel ik links en rechts wel een paar netwerkgesprekken heb gevoerd. Heerlijk was dat. 

Geen zin

Natuurlijk had ik er ook voor kunnen kiezen om als een idioot alvast te gaan solliciteren, maar daar had ik simpelweg geen zin in. De afgelopen 22 jaar stonden in het teken van veel werken in combinatie met een drukke 'vrijwilligersbaan' in het bestuur bij een voetbalvereniging waar het nooit saai is, zal ik maar zeggen. En dan schrijf ik ook nog veel tussen de bedrijven door; puur als hobby. De vermoeidheid had zich wel langzaam meester gemaakt van mijn lijf.

Het valt me op dat mensen in mijn omgeving heel verschillend reageren op mijn nieuwe tijdelijke status. Mijn ouders bijvoorbeeld kunnen er maar moeilijk mee omgaan. "Hoe zit je dagbesteding er uit jongen?", vroeg mijn moeder laatst met zo'n overbezorgde blik. "Dagbesteding? Mam, ik zit niet in een verpleegtehuis", reageerde ik geïrriteerd. Mijn vader deed in haar slipstream nog een extra duit in het zakje door te zeggen dat een werkloze single man niet bepaald sexy is voor een vrouw.  

Werkloos

'Werkloos' ... een woord waar ik trouwens jeuk van krijg. Het klinkt zo deprimerend. Zoals 'zielloos', 'harteloos' of 'kansloos'. 'Werkzoekend' klinkt al heel wat opgewekter en voor wie wat langer verstoken blijft van werk 'werkhunkerende' wellicht.

De meeste vrienden reageren juist positief op mijn keuze om even pas op de plaats te maken. Sterker nog; de meeste vrienden vertonen ietwat jaloerse trekjes. "Ik zou ook wel een keer een paar maanden niet willen werken", zei een goede vriend. "Maar dan moet ik wel het uitzicht hebben op een nieuwe baan", vulde hij nog wel aan. 

Scheiding

Veel mensen hangen erg aan zekerheden en zijn wars van veranderingen. Ik ben zelf ook lang een zekerheidstype geweest. Sinds mijn scheiding in 2013 is dat anders geworden en heb ik dat losgelaten. Wat een verademing. Ik zie wel hoe het de komende tijd zal verlopen. Godzijdank krijg ik steeds beter voor de bril wat ik eigenlijk wil en waar ik energie van krijg. Ook niet onbelangrijk.

Godzijdank heb ik inmiddels ook een kleurrijk netwerk opgebouwd. Zeker in deze tijd merk ik maar weer hoe belangrijk het is om te blijven investeren in sociale relaties. Doe je dat niet of onvoldoende dan raken mensen al snel in een isolement en dan is de uitspraak 'Hoe lang zit jij al thuis?' een letterlijke, als je begrijpt wat ik bedoel.

Een paar weken geleden las iemand mijn hand in de kroeg. Een vreemde gewaarwording, maar ik liet haar maar even gaan. Ze keek me verheugd aan en zei: 'Jemig, Jan Willem, wat een prachtige carrièrelijn heb jij zeg!' Kijk, dat was pas bemoedigend. En als de arbeidsmarkt nu ook uit mijn hand gaat eten, dan heb ik mijn zoon ook weer rustig in zijn hok.