Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Afdalen in het mannenbrein

'Ik werd herkend en kan niet wachten om
het aan mijn moeder te vertellen!'

blogger

Jan Willem Vaartjes

D

De liefde voor het schrijven heb ik te danken aan mijn oma. Toen we nog kinderen waren ontvingen mijn zusje en ik met enige regelmaat een handgeschreven brief van haar, voorzien van een snufje parfum. 

Ze kon prachtig schrijven en haar woordkeuze was ongeëvenaard. Mijn oma hamerde erop dat ik mijn woordenschat moest vergroten. Ik zou daar volgens haar later profijt van hebben in mijn contacten met mensen uit alle lagen van de bevolking.

In de huidige tijd schrijven we elkaar nauwelijks meer brieven, terwijl verreweg de meeste mensen die ik spreek daar nog wel naar verlangen. Zelfs the good old kerstkaart is aan de wilgen gehangen en vervangen door allerlei digitale meer onpersoonlijke vormen van wensuitingen. Mij raken ze in ieder niet meer.

Betrokken vaderschap

Mijn schrijfcarrière, voor zover je daar van kunt spreken, begon bij VitalDaddy (nu VDRS.nl), opgericht om het belang van betrokken vaderschap te onderstrepen. Ik en nog wat andere enthousiastelingen blogden wekelijks wat af en met name moeders wisten ons al snel te vinden.

Een paar maanden na mijn scheiding heb ik in een opwelling aan de keukentafel wat van me afgeschreven. Niet eens met de intentie het te laten publiceren. Daar dacht onze redacteur echter heel anders over. Volgens hem was het vrij uniek dat een man op dergelijke wijze zijn gevoelens onder woorden kon brengen. 

Ik ben uiteindelijk onder zijn enthousiaste druk bezweken en heb de stoute schoenen aangetrokken. Zo is de blogserie Vader in scheiding geboren. Ergens in de zomer van 2013 opperde mijn neef om dan gelijk ook maar een boek te gaan schrijven. Ik was volgens hem toch al zo lekker op dreef. Vooruit, dat kon er ook nog wel bij.

En als je een boek schrijft over een levensgebeurtenis waar zoveel mensen in hun leven mee te maken krijgen, dan blijft dat landelijk niet onopgemerkt, heb ik ervaren. De Telegraaf (VROUW) was er als de kippen bij en benaderde mij, samen met nog een paar mannen die het scheidingsproces allemaal op een andere wijze beleefden, voor een interview. Overigens geen rooskleurige verhalen, kan ik je vertellen.

Mijn leven als vrijgezel

Als klap op de vuurpijl werd ik een half jaar na dat interview door de hoofdredactrice van VROUW uitgenodigd om te praten over een idee waar zij mee rondliep. Ze volgde me op Twitter en was gecharmeerd van mijn schrijfstijl en nog meer geïnteresseerd in mijn leven als vrijgezel. Af en toe liet ik daar weleens iets over los op social media en dat was haar niet ontgaan.

Voor de gelegenheid had ze een collega meegenomen en aan een tafeltje in de koffiebar van het Telegraaf-gebouw nodigde ze mij uit te vertellen over wat ik zo allemaal wel niet beleefde met de dames. Blijkbaar had ze iets losgemaakt in mij. Ik ratelde maar door over het ene na het andere avontuur. Na een dik half uur zei ze, toen haar kin en die van haar collega allang in hun handpalmen rustten: "Stop maar, ik weet genoeg. Jij krijgt een vaste, wekelijkse column in VROUW en je gaat schrijven over je belevenissen."

Ik wist niet of ik blij of geschrokken moest zijn van dit genereuze, niet alledaagse aanbod. In ieder geval vroeg ik bedenktijd.

Daten om het daten

Al in de auto terug naar huis wist ik dat ik dat niet ging doen. Dan zou ik moeten gaan daten om het daten en dat wilde ik mijzelf, maar zeker ook die dates, niet aandoen. Hoe verleidelijk ook. "Ook niet goed voor jouw pr," zei een van mijn beste vrienden later wijselijk met een knipoog.

Uiteindelijk begrepen ze mijn afwijzing wel bij VROUW, alhoewel ze daar niet snel de handdoek in de ring gooien. Het aanbod om dan maar een anonieme column te gaan schrijven, wuifde ik later ook weg. Wel slim geprobeerd overigens.

In het voorjaar van 2016 werd ik weer benaderd door een dame van de redactie. Voor ze verder kon met haar verhaal probeerde ik haar al af te wimpelen, maar ze overtuigde mij toch om vooral even te luisteren naar wat ze te zeggen had. De website van VROUW stond in de steigers en er waren bloggers en columnisten nodig om de website van content te voorzien. En ja, ze had gehoord dat ik onder geen beding zou schrijven over het daten. 

Na wat heen en weer gepraat ging de kogel door de kerk. Ik kreeg mijn eigen zelfbedachte rubriek, Afdalen in het mannenbrein, onder de voorwaarde dat ik zou proberen wekelijks een column te schrijven. "Ideeën zat," grapte ik nog in mijzelf, maar inmiddels weet ik dat het als pure hobbyschrijver best een opgave is om na op de kop af een jaar iedere week nog iets nieuws te bedenken.

Met gepaste trots

Twee weken terug was ik bij het dancefeest Free Your Mind in Arnhem. Ik stond wat muziek te luisteren, toen een vrouw mij op de schouder tikte en ietwat verlegen vroeg of ze me iets mocht vragen. Nu ben ik de beroerdste niet en knikte instemmend. "Hoe heet jij?", vroeg ze. "Jan Willem", antwoordde ik. "En je achternaam?", vroeg ze verder. "Vaartjes," zei ik.

"Zie je wel," zei ze. "Jij bent die columnist van VROUW toch?", riep ze met een verhoogd stemmetje. "Jij schrijft leuk hoor," zei ze en voor ik het wist, huppelde ze weg naar haar vrienden om haar ontdekking te delen. Met gepaste trots staarde ik nog een tijdje naar haar in de verte. Ik kon niet wachten om het mijn moeder te vertellen...

 

VROUW Jubileumconcert

Kom je ook naar het waanzinnige VROUW Jubileumconcert op 30 oktober a.s.? Bestel snel je tickets en zing samen met vriendinnen lekker mee met Jan Smit, Ruth Jacott, Tino Martin, Mike Peterson en Edsilia Rombley.

Gerelateerde onderwerpen