Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Bezoeker van het Museum Kroller Muller
Afdalen in het mannenbrein

'Soms krijg ik de hoon
van het vrouwvolk over mij heen'

blogger

Jan Willem Vaartjes

E

Een tijdje terug verleidde ik mijn dochter mee te gaan naar het Kröller-Müller Museum in Otterlo. Dat verleidingsproces verliep overigens niet zonder slag of stoot. Mijn kinderen lopen helaas nog niet warm voor een museumbezoek. Zo vroeg mijn zoon laatst doodleuk op een zondag of er een achtbaan was in het museum.

Tot mijn grote vreugde toonde Isa zich wel dankbaar publiek tussen al die schilderijen en beeldhouwwerken. Kunst prikkelt de fantasie, mits je ervoor openstaat natuurlijk. Ze stelde de ene vraag na de andere bij het aanschouwen van kunststukken. Op het leeuwendeel van haar vaak verrassende vragen wist ik zo 1, 2, 3 geen antwoord, dus verzon ik maar wat. Wat maakt het ook uit.

Rijke verbeeldingskracht

Terwijl mijn dochter na het gulzig drinken van een groot glas ijskoude appelsap in het museumrestaurant een zoveelste plaspauze had ingelast, stond ik voor een schilderij. Ik probeerde mij voor te stellen hoe de schilder te werk was gegaan. Als kind was ik al gezegend met een rijke verbeeldingskracht, dus het kostte mij weinig moeite om op een stoeltje achter de schilderachtige figuur plaats te nemen.

Toen ik hem zo bezig zag, realiseerde ik mij dat het schrijven van een column te vergelijken is met het schilderen van een schilderij. Het witte doek is ingeruild voor een wit scherm, dat wacht op kleuring met woorden in plaats van verf of een andere substantie. 

Inspiratie

Zomaar achter mijn beeldscherm gaan zitten en wachten tot er een brandend lampje boven mijn hoofd verschijnt, werkt niet. Een onderwerp moet eerst een tijdje gisten in mijn brein. Liefst een paar dagen van tevoren, zodat de lust ontstaat om te gaan schrijven.

In toenemende mate vragen mensen mij waar ik de inspiratie toch steeds vandaan haal om wekelijks iets te fabriceren. Vaak vraag ik mij dat ook af. 'Waar moet je het in godsnaam nu weer over hebben, Willem?', hoor ik een stemmetje vaak zeggen in mijn hoofd.

In de nacht

De inspiratie ligt gelukkig soms letterlijk op straat. Ik spreek veel mensen, ben ongebreideld nieuwsgierig en maak best veel mee in mijn leven. Ik verwonder mij iedere dag weer over wat ik beleef en als het brandende lampje zich aandient, start ik als de wiedeweerga mijn pc op, zoals een schilder zijn kwast ter hand neemt. Dat kan ook zo maar ergens in de nacht zijn.

En dan is het schrijven geblazen. Niet te veel nadenken, maar gewoon schrijven. Met een mooi stuk muziek op de achtergrond en naast me op tafel een geurige bak nespresso. Langzamerhand krijgt de woordenbrij op het scherm de vorm van een grove schets. De kunst is dan om even afstand te nemen, het te laten rusten.

Kritische vriendinnen

Door afstand te nemen, ontstaan vanzelf weer nieuwe ideeën en hersenspinsels voor de finishing touch. Dat geldt voor heel veel andere dingen in het leven ook. Iedere week maak ik zo weer mijn eigen schilderij, dat ik - voor ik het naar de redactie van VROUW zendt - voorlees aan een door mijzelf geselecteerd panel van kritische vriendinnen. 

Mijn grootste beloning is uiteindelijk de respons die ik krijg van lezers. Overigens niet altijd onverdeeld positief. Soms krijg ik de hoon van het vrouwvolk over mij heen, maar dat geeft niet. Ik heb geen patent op de waarheid en een beetje reuring in de tent mag best, toch?

Schrijven doe ik telkens weer met een (verkapte) boodschap. Om lezers aan het denken te zetten, om ze te laten lachen, uit te dagen, te laten voelen... Net zoals een schilder zijn publiek wil laten verwonderen... Wat een leuke hobby heb ik toch, hè!