Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Afdalen in het mannenbrein

'Je wordt geboren als een stuk saté
en dan ga je de marinade in'

blogger

Jan Willem Vaartjes

E

Ergens in het voorjaar van 2015 zat ik met mijn toenmalige werkgever om tafel. Ze wilde weten hoe het met me ging. Zij maakte zich namelijk een beetje zorgen...

De cappuccino stond nog niet koud op tafel toen ze zei:  "Je werkt zo hard, JW. Het lijkt wel of je sinds je scheiding helemaal opgaat in je werk. Dat gaat ten koste van je rust en persoonlijke effectiviteit."

Ik kon niets anders dan haar gelijk geven. Werk was voor mij een vlucht, net zoals al die privé-activiteiten die ik ernaast had. Ik had ook niemand meer thuis die me afremde. Slapen schoot er al een lange tijd bij in en een vorm van chronische vermoeidheid had zich van mijn lijf meester gemaakt. "Er valt mee te leven," hield ik mijzelf steeds maar voor. 

Weg met die vooroordelen!

Ergens halverwege ons gesprek zei ze: "Ik gun jou zo een coach. Iemand die je helpt rust te creëren in dat drukke brein van je." 
"Jemig, een heuse coach nog wel," reageerde ik met een mix van verontwaardiging en interesse, terwijl ik rechtop in mijn stoel ging zitten.

Het idee om een coach in de arm te nemen was weleens bij me opgekomen, maar dat wuifde ik dan achteloos weer weg. "Ik dop mijn eigen boontjes wel. Een coach is voor watjes," dacht ik steevast. Maar het moest er nu maar eens van komen; weg met die vooroordelen.

Ik ging akkoord met haar aanbod onder de strikte voorwaarde dat ik zelf mijn coach mocht uitzoeken. Dat was oké wat haar betreft.

Na een korte, intensieve zoektocht kwam ik uit bij een man in Arnhem, waar ik goede verhalen over had gehoord. Een doortastende vent bij wie - als ik de verhalen mocht geloven -  zo'n beetje half Arnhem al op de diva had gelegen. "Zo'n type heb jij juist nodig," hoor ik mijn zusje nog opgelucht zeggen toen ik haar het grote nieuws vertelde.

Dodelijke blik

Mijn coach en ik hadden vanaf onze eerste kennismaking een bijzondere klik. Zoiets voel je direct als je elkaar een ferme hand geeft en diep in de ogen kijkt. Dat zal wel een mannendingetje zijn vermoed ik, zeker als je ook nog eens nagenoeg dezelfde lengte en postuur hebt.

In totaal heb ik twaalf sessies doorlopen en één moment herinner ik mij nog als de dag van gisteren. Het zal ergens tijdens de zesde sessie zijn geweest dat hij vroeg of ik zonder oordeel kon luisteren naar een verhaal dat hij mij wilde vertellen. Hij stelde die vraag natuurlijk niet voor niets. In de voorgaande sessies was overduidelijk gebleken dat ik van vooroordelen aan elkaar hing. En ik altijd maar bij hoog en laag beweren dat dat niet zo was.

Toen ik het seintje gaf dat ik er klaar voor was en had bezworen dat ik niet zou gaan lachen, ving hij aan: "Stel je eens voor dat je geboren bent als een mals stuk pure saté Jan Willem," zei hij. "Pardon?", vroeg ik, terwijl een lichte grimas op mijn gezicht verscheen. Zijn haast dodelijke blik deed me beseffen dat ik als de wiedeweerga een serieuze pose moest aannemen. En niet een gespeelde, maar een oprechte serieuze pose.

Hoe smaakt de saté?

Hij ging verder...  "Direct nadat je geboren bent, word je in de marinade gelegd. Eerst door je ouders en familie en naarmate je ouder wordt door steeds meer mensen in je omgeving. Allemaal vertellen ze jou wat goed is en slecht, welke keuzes je zou moeten maken, wat je moet doen om succesvol te zijn en ga zo maar door. Een mens wordt dus sterk beïnvloed door zijn omgeving en voor je het weet is de marinadelaag zo dik dat je niet meer weet hoe de saté smaakt. En die saté, dat ben jij, wie je werkelijk bent!"

Het kostte mij niet veel moeite om te realiseren dat mijn eigen marinadelaag in de loop van mijn leven wel heel erg dik was geworden. Hoe vaak ik wel niet keuzes heb gemaakt die diep in mijn hart eigenlijk niet goed voelden. Allemaal om mijn omgeving te pleasen, zodat ik aardig gevonden werd. Dat had me toch een portie energie gekost!

"Ik ga de komende sessies door jouw marinadelaag heen proberen te prikken en je inzichten meegeven waardoor je leert om jouw omgeving te beïnvloeden in plaats van andersom. Ik beloof je dat je dan afscheid gaat nemen van mensen die je meer energie kosten dan dat ze je opleveren. En ik beloof je ook dat je dan vaker keuzes gaat maken die bij jou passen, gebaseerd op intuïtie en gevoel,' vervolgde hij. 

Denkbeeldige satéprikker

Nu, bijna twee jaar verder, kan ik oprecht zeggen, dat zijn inzichten mij verder hebben geholpen in mijn leven. Ik heb inmiddels een denkbeeldige satéprikker aangeschaft waarmee ik op gezette tijden eens goed in mijzelf prik. Mijn marinadelaag wordt steeds wat dunner en dat voelt bevrijdend.

Ik heb ook ervaren dat de marinadelaag bij vrouwen doorgaans wat dunner is dan bij mannen. Vrouwen staan nu eenmaal wat meer in contact met zichzelf. Voor een man voelt een lekkere dikke marinadelaag om zijn ziel wat comfortabeler, zolang die maar wel smaakvol blijft.

Laatst, tijdens een spontaan georganiseerde barbecue bij mij in de tuin, vroeg mijn dochter waarom er eigenlijk zoveel blanke satéstokjes op de schaal lagen. "Bij oma zit er altijd een lekker laagje omheen, pap," zei ze wat teleurgesteld. "Proef deze nu eerst maar eens," zei ik enthousiast. Ze nam een hap, keek me aan en zei: "Best lekker eigenlijk pappie."

Kijk, dat bedoel ik nou!

 

 

 

 

Gerelateerde onderwerpen