Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Afdalen in het mannenbrein

'Na een scheiding is de zomervakantie
nooit meer hetzelfde'

blogger

Jan Willem Vaartjes

E

Ergens vorige week biechtte een vriendin op dat ze altijd vreselijk opziet tegen de zomervakantie. Het idee dat haar kinderen straks drie weken met hun vader door Frankrijk en Italië gaan trekken, bezorgt haar al maanden de nodige slapeloze nachten.

Niet dat haar ex-genoot een onverantwoorde idioot is, die de kinderen in gevaar zou brengen of verwaarloost. Ook niet omdat hij voor het eerst zijn nieuwe - veel jongere - kinderloze vriendin meeneemt. Integendeel: ze beschrijft hem nog steeds als een lieve, betrokken vader en is blij dat hij eindelijk weer echt hoteldebotel is van iemand.

Waar ze slapeloze nachten van krijgt, is het moeten missen van de kinderen. "Vreselijk Willem, iedere keer weer. Een week gaat misschien nog wel, maar drie ... pfff," zei ze wat beteuterd.

Man, wat een rust!

Ik ken eigenlijk geen vrouw die reikhalzend uitkijkt naar een flinke kinderloze periode, terwijl veel (gescheiden) mannen op zijn minst de indruk wekken dat het hen niet zo deert. Ik behoor zeker tot die groep. Het klinkt ongetwijfeld egoïstisch, maar een paar weken geen kroost om je heen ... man-man-man, wat een rust! En dan ben ik nog gezegend met vrij makkelijke kinderen.

Ik weet nog goed dat ik in het jaar van mijn scheiding op zomervakantie ging naar Spanje. Voor het eerst alleen met de kinderen. Mijn toffe overburen hadden mij verleid om met hun mee te gaan. Mijn overbuurvrouw wilde voorkomen dat ik in mijn eentje zou verpieteren. Haar man fluisterde mij daarentegen toe, dat hij in mij vooral een ideaal drinkmaatje zag.

Zij gingen met een geleende vouwwagen en ik had op dezelfde camping een schattig ienieminie vakantiehuisje geboekt.

Hotline met ex

Vooral mijn dochtertje had het er moeilijk mee om verstoken te zijn van haar moeder. De eerste paar uur bood een bonte verzameling Disney-filmpjes nog voldoende afleiding. Maar ter hoogte van Luxemburg sloeg de heimwee toe. Vanuit mijn achteruitkijkspiegel zag ik een trillend pruillipje en niet veel later liepen de tranen over haar wangen. 

Een inderhaast opgezette hotline met mijn ex hielp haar half Frankrijk door. Mijn zoon deed zich stoer voor, maar aan zijn houding en blik in zijn ogen was goed te zien dat ook hij enorm moest wennen aan de nieuwe situatie. 

Ook ik heb zo de nodige momenten gekend. Dan zat ik op de veranda van mijn zomerstulpje met een Estrella voor mijn snufferd een beetje voor mij uit te staren. Een vakantie vier je met het gezin en tijdens vakanties hadden we het vaak juist buitengewoon gezellig met elkaar. Van ruzies en strijd was nauwelijks sprake.

Ik doe misschien wat stoer door te beweren dat het mij niet zoveel doet als de kinderen een paar weken vertrokken zijn. De rust is fijn, maar diep in mijn hart mis ik ze natuurlijk wel en - heel eerlijk - eigenlijk steeds meer. Vooral hun energie in huis, de knuffels van mijn dochter en de weergaloze uitspraken van mijn zoon die aan zijn weelderige puberbrein ontspruiten. 

Verhalen, foto's en filmpjes

Ik heb mij er maar bij neergelegd dat het wel nooit helemaal zal wennen om niet meer met het gezin dat we vormden op vakantie te gaan. En ook bij het feit dat ik niet meer altijd live getuige ben van de vakantiebelevenissen van mijn kinderen en dat ik het dan moet doen met verhalen, foto's en wat filmpjes. Het is zoals het is; de rauwe kant van een scheiding.

Wat trouwens wel een voordeel is, is dat ik tijdens de vakantie niet meer met mijn doorgaans wat behoedzamere ex-genote hoef te overleggen of een bepaalde activiteit nu wel of niet geschikt is voor onze kinderen. Zo ging mijn zoon twee jaar geleden in Turkije paragliden - hij was toen net twaalf. Voor de zekerheid had ik vooraf gebeld met het thuisfront of dat oké was. 

"Als er verder geen risico's aan kleven, vind ik het goed Jan Willem," zei ze nadat ik eerst een wervelend betoog had gehouden over de professionele uitstraling van het bedrijfje dat deze activiteit aanbood. 

Minder gezellig werd het toen zij er stomtoevallig live aan de telefoon met mijn dochter achter kwam dat 'het paragliden' niet inhield dat mijn zoon aan een parachute achter een speedboot door de baai werd gevaren, maar dat hij in een busje naar een ruim tweeduizend meter hoge bergtop werd gereden voor een glijvlucht van bijna anderhalf uur.

Verslag van de landing

Mijn dochter overhandigde mij op dringend verzoek van haar moeder de telefoon en ik weet nog goed dat ze met een ongeëvenaarde hoge en krachtige stem zei: "Jan Willem, zeg dat dit niet waar is!" Om haar ongerustheid kracht bij te zetten, herhaalde ze deze noodkreet nog drie keer.

Ik kon niets anders dan beloven dat het allemaal goed zou komen en dat ik haar de volgende keer nog beter zou informeren. 

Om het leed wat te verzachten, heb ik als een ware sportverslaggever telefonisch verslag gedaan van de landing. "Hij leeft nog, hij leeft nog, hij leeft nog," jubelde ik. Normaal zou een mens dolblij zijn om zo iets te horen, maar een flauw "gelukkig maar" kon er maar nauwelijks vanaf.

"Overmorgen gaan we vleesetende schilpadden voeren," grapte ik vlak voordat ik ophing. "Wat blijf je toch een bijzonder exemplaar," zei ze op een vertrouwde toon, waardoor ik wist dat de kou in het verder warme Turkije uit de lucht was. 

Gerelateerde onderwerpen