Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Afdalen in het mannenbrein

'Toen ze het blauw aangelopen gezicht van mijn vrouw zag,
verweet de gynaecoloog mij onverantwoordelijk gedrag'

blogger

Jan Willem Vaartjes

T

Twee weken geleden voerde ik een hilarisch telefoongesprek met een vriendin. Hoe we erop kwamen weet ik niet meer, maar we hadden het onder andere over mannen die zo kunnen jammeren als ze zich even niet zo lekker voelen. 

Op het hoogtepunt van onze meligheid zei ze: "Willem, net na de bevalling van ons eerste kind heb ik de fruitschaal naar mijn man gegooid."

 

Appeltje-eitjebevalling

"Hoe kwam dat zo?", vroeg ik bulderend van het lachen.

"Nou," zei ze. "Meneer stond doodleuk naast mijn bed met zijn vader te bellen terwijl de navelstreng nog doorgeknipt moest worden. Hij vertelde hem dat het een appeltje-eitjebevalling was geweest. Toen knapte er even iets in mij," schaterde ze het uit. 'Jij zou voor de grap eens een tennisbal door je neus moeten persen,' schreeuwde ik nog tegen hem toen hij wijselijk had opgehangen."  

Zelf herinner ik mij de geboorte van mijn twee kinderen nog als de dag van gisteren. Vooral de bevalling van mijn zoon was er eentje in de categorie 'opmerkelijk'. Mijn ex-genote was namelijk ruim twee weken over tijd. Haar buik stond op knappen en de zwangerschap had haar inmiddels behoorlijk uitgeput. 

Uiteindelijk werd besloten tot een ziekenhuisopname om de boel gecontroleerd op te wekken. "Als ons kind zo geboren wordt, kan hij gelijk door naar de kleuterschool," grapte ik nog toen ze aan de hartbewaking lag. Haar dodelijke blik deed me beseffen dat ik mijn grapjes beter even voor later kon bewaren. 

Egoïstisch kermen

We hadden ons die bewuste maandagochtend overigens heel vroeg gemeld bij de poli, met het idee dat we in de loop van de dag als kersverse trotse ouders het ziekenhuis uit zouden lopen. Het had allemaal wel lang genoeg geduurd, dachten wij.

De dienstdoende gynaecoloog hielp ons echter uit de droom toen zij zei dat een keizersnee aan de orde zou zijn als het kindje er vrijdag nog niet via de natuurlijke weg uit zou zijn gekomen. Het toch al bleke gezicht van mijn ex-genote verbleekte nog meer en ik kermde heel egoïstisch: "Vrijdag?! Hoe moet ik dat mijn opdrachtgever gaan uitleggen?" 

Uiteindelijk is onze zoon op woensdagmiddag geboren op een dag dat alle verloskamers in 't Rijnstate ziekenhuis bezet waren. En dat zijn er heel wat. Een regelrecht gekkenhuis was het. Gynaecologen en assistenten renden zich de benen uit het lijf om alles in goede banen te leiden. 

Prikkelbaar

Mijn ex-genote lag inmiddels aan het infuus met weeënopwekkers en was zichtbaar aan het eind van haar latijn en hoogst prikkelbaar. Als man kan je niet veel meer doen dan vanaf de zijlijn steun verlenen en keer op keer herhalen dat snel alles goedkomt.  

Tijdens de zwangerschap ben ik een keer een avond mee geweest naar wat ik maar gekscherend 'het pufklasje' noemde. Samen met een goede vriend wiens partner gelijktijdig met die van mij zwanger was. We moesten vooraf plechtig beloven dat we serieus zouden blijven, maar dat lukte natuurlijk niet. Zo hebben we ons kapot gelachen om een gedateerd filmpje van een vrouw die zittend op een kruk beviel en overduidelijk geen fan was van scheermesjes. 

Echt opgelet hadden we die avond niet, waardoor mij in het ziekenhuis het verschil tussen ontsluitingsweeën en persweeën niet echt duidelijk was.

Dat kind moet eruit!

Aangezien het zo mega druk was met al die bevallende vrouwen, kwam ik op het idee om alvast een handje te helpen toen mijn ex-genote aangaf dat het nu echt ging beginnen. Zij was inmiddels zo ver heen door de medicatie dat het haar niets meer kon schelen en alleen maar schreeuwde: 'Dat kind moet eruit, dat kind moet eruit!!' 

Op mijn commando drukte zij bij elke wee haar kin op de borst en pufte zij voor haar leven. Ondertussen keek ik daar beneden of het hoofdje zich al aandiende. Dit hele tafereel duurde minstens 45 minuten alvorens de gynaecoloog met haar gevolg binnenwandelde. 

Ik hoor haar nog bezorgd zeggen: "U bent helemaal blauw aangelopen mevrouw Cammelbeeck en uw hartslag is ook veel te hoog." Of ze het aanvoelden weet ik niet, maar ineens keek iedereen tegelijk naar mij. Ik speelde aanvankelijk de vermoorde onschuld, maar besloot toch maar mijn goedbedoelde actie op te biechten. 

Hoofdpijn

"Ongelooflijk en onverantwoordelijk dit. Uw vrouw heeft pas vier centimeter ontsluiting," riep de ontzette gynaecoloog terwijl ze me vermanend aankeek. "Vanaf nu verliezen wij uw vrouw geen moment meer uit het oog meneer Vaartjes," zei de co-assistente die de kunst van het norse blikken trekken overduidelijk had afgekeken van haar leermeesteres.

De hevige persweeën die pas uren later volgden, maakten grote indruk op mij. Wat een fysieke en mentale beproeving was dàt zeg. Met haar laatste krachten perste ze een wolk van een baby op te wereld.

Ik durfde maar even niet te zeggen dat ik er door de stress zelf ook een beetje hoofdpijn van had gekregen.