Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Vader met dochter in de auto
Afdalen in het mannenbrein

'Na verloop van tijd begon ik
de opzwepende muziek te waarderen'

blogger

Jan Willem Vaartjes

D

Dit jaar had ik de zomervakantie pas laat geboekt. Eigenlijk wat té laat. Door de aantrekkende economie en het uit de gratie raken van Turkije als vakantieland was de spoeling behoorlijk dun geworden. 

Met een dochter die eigenlijk niet van vliegen houdt, maar toch ook weer wel, een zoon die het liefst verblijft in een resort nabij een zee met hoge golven en een vader die zonzekerheid eist, is het ieder jaar weer een helse klus om iets leuks te vinden.

Oudervakantie

Op advies van mijn yoga-instructrice nam ik daarom dit jaar een vrouw in de arm die een tijdje terug in onze wijk een reisbureau is gestart . Een leuk, enthousiast mens, die qua babbel niet voor mij onderdoet. De suggestie van vrienden om nu eindelijk eens een alleenstaande-oudervakantie te boeken, sloeg ik wederom in de wind.

Op de een of andere manier trekt het mij niet om onderdeel uit te maken van een reisgezelschap, waarvan iedereen min of meer in hetzelfde schuitje zit. Voor je het weet, moet je bij het zwembad of de gezamenlijke barbecue voortdurend luisteren naar de klaagzang van voornamelijk moeders over hoe vervelend hun exen toch zijn.

Een soort Heino

Na een virtuele reis van ruim twee weken door zo'n beetje het hele Middellandse Zeegebied kwamen we uiteindelijk unaniem uit bij een idyllisch ogend all-inclusiveoord aan de zuidoostkust van Mallorca, een eiland dat ik lang geleden uit mijn voorkeurslijst had verbannen nadat mijn huurauto door een onverlaat was leeggeroofd toen ik daar in mijn kinderloze leven op vakantie was met mijn exgenote.

Nu hecht ik niet zo aan materiële zaken, maar in mijn ontvreemde rugzak zat mijn bril, waardoor ik het de rest van de vakantieperiode moest doen met mijn zonnebril op sterkte en 's avonds als een soort Heino in de kroeg zat. Maar alles verdient een tweede kans hield ik mij voor.   

Wifi

Het is telkens weer bijzonder om alleen met je kinderen een tijdje in het buitenland te verblijven. Dit jaar voor de vijfde keer alweer. Je gaat intensief met elkaar om en met een beetje mazzel ontstaan gesprekken die je thuis niet zo snel met elkaar voert. 

Bijkomend 'voordeel' was dat op het groots opgezette en palmboomrijke bungalowresort alleen wifi beschikbaar was op het strand en in het aanpalende restaurantcomplex. Ik had dat uit voorzorg maar niet verteld.

Toen de vriendelijk ogende receptioniste dat bij het inchecken in gebrekkig Engels meedeelde, zag ik de bekkies van mijn kroost overigens wel in no time betrekken. "Papa heeft een hotspot op zijn phone en heel veel gigabyte aan datategoed", hoorde ik mijn zoon geruststellend fluisteren tegen zijn zusje, die net op het punt stond om haar onvrede met tranen te uiten.

Massaal en onpersoonlijk

Zo'n all-inclusiveresort past eigenlijk niet zo goed bij me heb ik ervaren. Natuurlijk is het van een ongekende luxe dat je op elk moment van de dag naar de beachbar kunt lopen voor een natje en een droogje, je voor ontbijt, lunch of diner kunt aanschuiven in de immense eetzaal en 's avonds onbeperkt kunt genieten van cocktails met uitdagende namen als Love on the Beach, Tequila Sunrise, Sensation of Coco Loco.

Maar het is allemaal zo massaal en onpersoonlijk. Stiekem miste ik in de avond aangenaam gezelschap naast me op het terras als de kinderen weer eens naar de receptie waren gelopen omdat de kwaliteit van de wifi daar klaarblijkelijk beter was.

Straatschoffies

Het meest genoot ik als we het vakantiepark verlieten met onze huurauto, vaak met een at random (pubertaal!) bestemming. Badhanddoeken, duikbrillen, Suske en Wiskes, een grote fles water en zonnebrand achter in de auto en gaan met die banaan.

Via een bluetoothverbinding met de telefoon van mijn zoon maakte het audiosysteem en de volumeknop van onze Seat Ibiza kennis met populair rappende rakkers als Lil' Kleine, Ronnie Flex, Boef en Jebroer. Voormalige straatschoffies die ik thuis weleens voorbij had horen komen, maar waar ik op de een of andere manier nooit echt goed naar had geluisterd.

Rode oortjes

De teksten, die mijn kinderen vol passie op de achterbank meezongen, waren op zijn minst opmerkelijk en bezorgden mij de eerste dagen gefronste wenkbrauwen. "Als ze dat wat ze allemaal zingen met mijn dochter van plan zijn, dan ontneem ik ze hoogstpersoonlijk hun mannelijkheid", dacht ik geregeld.

Ik dacht ook terug aan mijn eigen jeugd. Aan Doe Maar, met voor die tijd controversiële nummers als Je loopt je lul achterna en Heroïne. En aan de zo onschuldig ogende dames van K3, waarvan sommige nummers teksten bevatten waarvan je, als je er goed naar luistert, rode oortjes krijgt. 

Verkapte boodschappen

Ik moest het allemaal maar met een korreltje zout nemen, zeiden mijn kinderen. Volgens mijn zoon is wat die rappers zingen allemaal 'bij wijze van spreken' en verdienen ze heel veel geld. Veel meer dan ik.

En eerlijk is eerlijk... na verloop van tijd begon ik de opzwepende muziek van met name Lil' Kleine wel te waarderen en ontdekte ik verkapte boodschappen in zijn nummers voor de jeugd.

Vier kaarten

Ergens op een van de laatste dagen waagde ik zelfs een rappoging in de auto met een zelfverzonnen tekst. Niet geheel onverdienstelijk vond ik, maar daar dachten mijn kinderen anders over. "Dat is akward (pubertaal!) papa" liet mijn dochter weten. 

Direct na thuiskomst maakte ik mij bij mijn zoon en twee vriendjes onsterfelijk. Lil' Kleine treedt op 23 december op in Arnhem en de verwachting was dat de kaarten in mum van tijd uitverkocht zouden zijn. 

Zes paar puberogen

Maar het is me gelukt vier kaarten te bemachtigen. De high fives waren niet van de lucht. Het was een dolle bende in mijn woonkamer die even daarvoor nog op een zenuwcentrum leek.

Toen ik echter in alle opwinding voorstelde om het extra kaartje zelf in te nemen, was het meteen stil en keken zes paar puberogen mij verbaasd aan. "Dat is awkward man!!", riepen ze in koor. 

Jemig, wat heb ik nu al een hekel aan dat woord.