Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Afdalen in het mannenbrein

'Mijn kleine meisje loslaten,
is echt wel een dingetje'

blogger

Jan Willem Vaartjes

D

De eerste keer dat ik naar de middelbare school ging, herinner ik mij niet meer zo goed. Het zal ongetwijfeld best spannend zijn geweest, toen ik met wat vriendjes en vriendinnetjes vanuit Zutphen-Zuid in colonne naar hartje stad fietste. Op naar een nieuw avontuur in een nog pril leven.

Twee jaar geleden was mijn zoon aan de beurt. En nu dan mijn dochter. Een mooie gebeurtenis om mee te maken.

De stap van het basisonderwijs naar het voortgezet onderwijs is heel groot. Alles is anders. Van een min of meer beschermde setting met alleen buurtkinderen kom je terecht op een plek waar kinderen soms van heinde en verre naartoe komen. 

Lief kinderstemmetje

Op de een of andere manier beleef ik de stap van mijn dochter anders dan die van mijn zoon destijds. Dat komt waarschijnlijk doordat ik haar als vader wat meer in bescherming neem. Ze heeft, in tegenstelling tot veel van haar leeftijdsgenoten, nog steeds zo'n lief kinderstemmetje. Een stemmetje dat ik het liefst voor eeuwig wil vangen in een schelp.

Net als haar broer heeft ze gekozen voor een school die niet zo voor de hand ligt qua reisafstand. Maar de plek is wel idyllisch, zo half in het bos, en de route er naartoe conditiebevorderend. Die route loopt door een stuk rivierpolder, over de dijk, en na een fietsbreak op het pontje over de Rijn dient een heuse kuitentergende berg te worden beklommen.

Tot in de puntjes voorbereid

Het is grappig om te zien hoe veel serieuzer dan haar broer zij haar middelbare-schooldoop beleeft. Alles heeft ze tot in de puntjes voorbereid. Van het zorgvuldig vullen van haar etui tot het kaften van al haar boeken; niets werd aan het toeval overgelaten.

Op de eerste schooldag had ze de wekker idioot vroeg gezet. Ze stond al om kwart over zes fris gewassen naast mijn bed om met een opgewonden stemmetje te melden dat ze vooral niet te laat op school wilde komen. 

Tot mijn grote verrassing maakte ze zelf haar ontbijt en de lunch voor op school. "Op de middelbare moet je dat zelf doen pap," zei ze toen ik aanbood om te helpen. En vervolgens duwde ze mij zachtzinnig de keuken uit. 

Gemakzuchtige bril

Wat een verademing ten opzichte van mijn zoon, die het leven vooral bekijkt door een gemakzuchtige bril en nu pas langzaam een besef 'van verantwoordelijkheid nemen' ontwikkelt. Maar, eerlijk is eerlijk, ik heb zijn gemakzucht tot nu toe ook altijd gefaciliteerd door 's ochtends zijn brood te smeren en zijn boeken te kaften.

Het zal mij niets verbazen als meneer eerdaags aan zijn zusje vraagt of zij, in ruil voor wat geld, bereid is zijn ontbijt voor hem klaar te maken. Als ze dan toch bezig is... 

De eerste schooldag verliep overigens naar grote tevredenheid. Ergens halverwege de dag liet ze in de familie-app weten dat de wifi heel goed is en dat ze al acht vriendinnen heeft.

Loslaten

Als ik alle verhalen mag geloven, gaat ze zich nu op alle fronten in rap tempo ontwikkelen en zal ik de beschermende teugels meer en meer moeten laten vieren. Ik hang misschien wel de moderne papa uit, maar mijn kleine meisje loslaten is echt wel een dingetje.

Misschien moet ik eerst toch maar eens op zoek naar zo'n schelp, waarin ik haar ruisende kinderstem kan opslaan als herinnering aan een geweldig leuke levensfase. De tijd vliegt niet alleen, straks vliegt ze ook uit...