Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Afdalen in het mannenbrein

'Een ongestelde man zou
ten onder gaan aan zelfmedelijden'

blogger

Jan Willem Vaartjes

M

Mijn moeder komt van de boerderij. Ze is een ferme vrouw, die van aanpakken weet. Het zit niet in haar karakter om te zeuren over van alles en nog wat. Al helemaal niet over pijntjes en kwaaltjes. 

Ook al gierde de koorts door haar lijf, ze stond er altijd als moeder en verzaakte nooit. "Ziek ben je maar in het weekend," zei ze altijd tegen mij en mijn zusje. Ik hoefde het niet te flikken om met een zielig verhaal aan te komen, zodat ik bijvoorbeeld niet naar school hoefde.

Roekeloze inborst

Aan 'aanstelleritis' heeft ze nog steeds een gruwelijke hekel. Kortjakje zou een zware dobber aan haar hebben gehad als die twee onder één dak zouden wonen. Dan had dat bekende volksliedje herschreven moeten worden.

Zelf was ik overigens als kind wel een serieus probleemgeval. Ik mankeerde van alles. Zo was ik voor de meest uiteenlopende stoffen allergisch, kampte ik met migraine, mede veroorzaakt door een serie lichte en zware hersenschuddingen als gevolg van mijn roekeloze inborst, protesteerden mijn longen regelmatig en werden in het ziekenhuis met enige regelmaat mijn neusholten doorgespoeld. 

Mijn huisarts begroette mij altijd vriendelijk als ik voor de zoveelste keer op consult kwam in zijn imposante dokterskamer volgepropt met attributen die zijn wijsheid moesten onderstrepen. "Jonge heer Vaartjes, wat kan ik voor u betekenen?", vroeg hij steevast terwijl hij mij indringend aankeek in zijn smetteloze doktersjas met de onafscheidelijke stethoscoop om zijn nek en het karakteristieke brilletje dat op het puntje van zijn neus bungelde.

Tot grote opluchting van mijn ouders en natuurlijk vooral ook van mijzelf verdwenen de fysieke ongemakken langzaam uit mijn lijf tijdens de puberteit. Ik kamp nog wel eens met hoofdpijn als ik mij teveel inspan of andere onbeduidende kwaaltjes, maar dat is het ook wel. 

Mannen worden graag gepamperd

Zeuren over een pijntje hier of daar kan ik wel, zeker sinds ik het ouderlijk huis heb verlaten en mijn moeder mij niet meer op de vingers kan tikken. Als ik mij een keer niet lekker voel, dan weet binnen no time de halve wereld dat.

Ik ben daar niet uniek in als ik afga op de verhalen. Mannen worden nu eenmaal graag verpleegd en gepamperd op zijn tijd, net zoals een kind.

"Het is maar goed dat jullie niet maandelijks ongesteld worden," beet mijn exgenote mij ooit eens toe, toen ik aanstalten maakte om met een opkomend hoofdpijntje even op bed te gaan liggen terwijl de vaat in de keuken schreeuwde om een interventie.

De evolutie heeft het wat dat betreft goed voor met mannen. Een ongestelde man zou ongetwijfeld rampzalig zijn voor de samenleving en ten onder gaan aan zelfmedelijden.

Niet te harden

Het geklaag en gezeur zou al dagen voor de eisprong beginnen als voorbode van het ontij. Tijdens de ongesteldheidsperiode zou de man niet te harden zijn voor zijn omgeving en daarna zouden er nog dagen overheen gaan voordat de man klaar is met zeuren over hoe erg het dit keer wel niet was. 

Het kortdurend ziekteverzuim onder mannen zou door het plafond schieten en om dat tegen te gaan zouden werkgevers massaal hormoonspiraaltjes verstrekken op kosten van de zaak of dringend adviseren de pil vooral te blijven doorslikken.

Op een zondagochtend een paar weken terug hoorde ik mijn zoon met een overduidelijk zielig en gespeeld schor stemmetje aan zijn zusje vragen of zij een ontbijtje wilde maken. Om zijn hulpbehoevendheid kracht bij te zetten lag meneer onder zijn dekbed op de bank. "Ja doei," zei ze met een norse blik. "Jij liet me net nog schrikken in de badkamer. Dat is pas ziek Merijn."

Mijn moeder zou vast trots op haar zijn geweest.