Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Dagboek van een minnares

Deel 78: 'Andere mannen mogen best van
jouw prachtige lichaam genieten'

E

Ellen begon koortsachtig haar kleren bij elkaar te zoeken en kleedde zich pijlsnel aan terwijl ze ons geen van beiden aankeek. Het leek wel alsof ze zich schaamde en daar voelde ik me dan weer een beetje schuldig over. Het was tenslotte mijn idee geweest om haar uit te nodigen voor een trio. 

Ik liep met haar mee naar de voordeur. “Het spijt me. Het was een stom idee.”
“Het spijt mij ook. Ik liep te hard van stapel.”
Ze gaf me een knuffel. “Pas een beetje op met die man. En kom maar gauw een wijntje bij me halen!”

Gekwetst

Ik liep terug naar het bed, waar Mark spiernaakt met zijn telefoon lag te spelen.
“Jezus man, ik zei toch dat je weg moest gaan?”
“Dat wil je helemaal niet. Waarom kom je niet lekker bij me liggen?”
Ik bleef staan. “Omdat je me hebt gekwetst?”
“Toe nou, schatje… ik genoot gewoon van je cadeautje. Die vrouw is verder toch helemaal niet mijn type?”

Ik ging op de rand van het bed zitten. “Ik wil je nooit meer delen met een andere vrouw!”
Hij begon te lachen. “Ja. Ik blijf de rest van mijn leven alleen maar trouw aan jou.”
“Nou, omgekeerd geldt dat wel. Ik zou je wel kunnen beloven dat ik nooit meer met een andere man naar bed zou gaan als jij dat van me zou vragen. Maar dan moet het wel wederzijds zijn.”
“Zo egoïstisch ben ik niet. Andere mannen mogen best van jouw prachtige lichaam genieten.”
Ik zuchtte. “Soms heb ik weleens het gevoel dat ik meer van jou houd dan jij van mij, weet je dat?” En toen liet ik me toch weer door hem verleiden.

Allermooiste van de wereld

Hij duwde me achterover op bed en liet zijn handen over mijn borsten glijden. “Je bent de allermooiste vrouw van de wereld, weet je dat?”
“Vind je dat echt? Moet ik mijn borsten niet laten vergroten?”
“Je bent prachtig zo.” Kussend verkende hij mijn lichaam. “Mmm, je borsten maken me juist helemaal gék. Wacht.”
Hij pakte zijn stropdas en met een snel gebaar knoopte hij mijn polsen aan elkaar vast. “Je bent van mij. Helemaal van mij. Vergeet dat nooit.”
Ik sloot mijn ogen en gaf me aan hem over. Ik wás van hem. En ik vroeg me af of ik ooit van hem los zou kunnen komen.

Dat gevoel duurde niet lang. Want na een uurtje keek hij op zijn horloge en begon zijn spullen bij elkaar te zoeken. “Ik moet gaan."
“Blijf nog even. Alsjeblieft.”
Hij keek opzij. “Daarstraks zette je me nog bijna je huis uit.”
“Toen was ik boos. Nu niet meer.”
“Ik moet volgende week woensdag naar Heerlen. Als je wilt, kunnen we daar dinsdagnacht een hotelletje nemen.”
Mijn hart sprong op. “Echt? Dat wil ik heel graag!”
“Kom dan voor mij werken. Dan kunnen we nog veel vaker bij elkaar zijn!”
Dat wilde ik niet. Ik zag de blikken van mijn ex-collega’s al voor me. Bovendien vond ik het werk saai. Het liefst zou ik weer bij een pr-bureau aan de gang gaan. Maar zou me dat lukken zonder referenties?

Gewoon klusjes

Ik trok mijn mooiste kleren aan om een rondje uitzendbureaus te gaan doen. Maar daar boekte ik minder succes dan gehoopt. “Tja, er is veel werkloosheid onder secretaresses,” zei de intercedente. “Met name mbo'ers hebben het moeilijk; door de automatisering kunnen minder mensen meer werk aan.” Ze scrolde door haar computer. “Maar ik heb hier een ziekenhuis dat mensen zoekt.”
Oké. “Wat moet ik daar dan doen?”
“Gewoon.” Ze knikte vaag. “Klusjes.”

En dus meldde ik me maandag op mijn laarzen met hoge hakken en in een laag uitgesneden jurkje bij het ziekenhuis dat ze had genoemd. Ik was benieuwd wat ik moest doen. Patiëntengegevens invoeren of zo? Of zou ik bij een afsprakenbalie mogen werken?
Ik werd bij de ingang opgehaald door een man met een overall aan. “Zijn dit de enige schoenen die je bij je hebt? Dat wordt een uitdaging!”
We namen de lift naar de kelder van het ziekenhuis en belandden in de keuken.
“Eh, wat is precies de bedoeling?”
“Je haalt de gebruikte borden van de karren en schraapt alle etensresten eraf. Vervolgens was je alles af. Succes!”

Zoek maar een ander

Na een uur stonden de blaren op mijn handen en naar mijn gevoel het bloed in mijn schoenen. De muziek stond zo hard dat ik mijn mede-keukenhulpen niet kon verstaan, bovendien was er geen tijd om een gesprek te voeren. Na drie uur had ik eindelijk pauze. “Je moet echt sneller werken,” snauwde mijn chef. 
“Hoezo? Ik kan niet vlugger. Bovendien dacht ik dat ik secretaressewerk kwam doen. Het uitzendbureau heeft me voorgelogen.”
“Nu ook al een grote mond? Daar ben ik niet van gediend.”
Ik trok mijn schort af en smeet het naar hem toe. “Weet je wat? Ik ga! Succes met de afwas. Zoek maar een ander.” En ik vertrok.

En zo lag ik de volgende avond somber in de armen van Mark. “Ik ben zo bang dat ik nooit meer een leuke baan vind. Misschien moet ik toch maar bij je komen werken. Maar wat zullen de collega’s daarvan zeggen?”
“Dat ze blij zijn om je weer te zien?”
“Ik weet het niet, Mark. Het voelt niet goed.”
“Laten we het niet meer over werk hebben. Ik ga roomservice bestellen. Heb je zin in champagne?””

Moeder

Terwijl Mark naast me lag te snurken, lag ik te piekeren over mijn toekomst. Ik had ervan gedroomd om nog heel lang bij Food & Wine te blijven werken en uiteindelijk zélf de pr in te gaan. Bovendien wilde ik Marks vrouw zijn en niet zijn assistente. En er was nog iets. Ik was iets vergeten. Maar wat?

Pas de volgende ochtend kwam ik erachter wat het was. Het vakje ‘di’ in mijn pilstrip was nog gevuld. Ik was de pil vergeten! Maar hoe erg was dat eigenlijk? Na even nadenken, wist ik wat ik wilde doen. Wat ik moest doen. Ik pakte de pilstrip, wikkelde hem in een stuk wc-papier en smeet hem met een grote boog in de prullenbak. Want ik had een nog grotere droom dan pr-functionaris worden. Ik wilde moeder worden! 

WIL JIJ ALS EERSTE OP DE HOOGTE ZIJN VAN DE NIEUWE AFLEVERING VAN DAGBOEK VAN EEN MINNARES? 

Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

  • Zet het nummer 0613651435 in je contacten
  • Stuur de tekst 'dagboek aan' via WhatsApp naar bovenstaand nummer
  • NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding
  • Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!
  • Afmelden? App 'dagboek uit' naar hetzelfde nummer

Meer weten over deze WhatsApp-dienst? Klik hier!