Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Dagboek van een minnares

Deel 91: 'Ik was een
jankerige loser geworden'

O

Ontgoocheld liet ik me op de vloer van mijn badkamer zakken. Ik was er zó van overtuigd geweest dat ik een kind verwachtte. Ik was moe, mijn borsten deden pijn en om het minste geringste barstte ik in tranen uit. En ondanks al mijn pogingen om een bevruchting tot stand te laten brengen, was ik dus niet zwanger. Weer niet. Nog steeds niet.

Ik vouwde mijn handen om mijn lege buik en rouwde om het verlies van mijn ongeboren kind. Het was nu ruim een jaar geleden dat ik met spoed geopereerd moest worden omdat het vruchtje zich in mijn eileider had genesteld. Ik háátte mijn lichaam. Waarom deed het niet wat ik wilde? Ondertussen werd ik er niet jonger op; in oktober zou ik dertig kaarsjes uitblazen. En ik kon niet nóg een keer ‘per ongeluk’ de pil vergeten natuurlijk.

In zijn armen

David begon op de deur te kloppen. “Hallo? Gaat het wel goed met je?” “Niet echt,” jammerde ik gesmoord terug. “Kun je alsjeblieft naar huis gaan? Ik voel me niet zo lekker.”

“Ik ben een dokter, hè? Laat me anders even naar je kijken,” antwoordde David en snikkend opende ik de deur. Hij nam me in zijn armen en uiteindelijk vertelde ik hem het hele verhaal.

Iets moois

“Waarom willen mensen toch kinderen? Ik kan me daar echt over verbazen. De wereld is al veel te vol toch? Bovendien kosten kinderen heel veel geld, je bent je vrijheid kwijt en je maakt je je leven lang zorgen.”

Ik haalde mijn schouders op. “Het zal wel iets biologisch zijn. En het lijkt me ook mooi om een baby te krijgen met de man van wie je houdt. Iets moois van ons samen.”

Andere keer

David lachte. “Ik denk dat je het te veel romantiseert. Nee, voor mij hoeven kinderen niet. Hoewel, die van je zus vind ik wel aardig.”

“Ken je die dan?”

“Ja, ik heb ze wel eens gezien. Heel kort.” Hij deed vaag, maar ik voelde me te rot om me er druk over te maken.

“David, ik ben bang dat we een andere keer naar het strand moeten. Ik blijf vandaag op de bank liggen.”

“Dat begrijp ik, liefje. Ik zie je snel weer.” Hij kuste me op mijn voorhoofd en vertrok.

Zielig

Ik haalde een bak ijs uit de vriezer en zette de tv aan, maar kon me niet echt concentreren. Wat voelde ik mezelf zielig! En tot overmaat van ramp kreeg ik ook nog eens last van een zeurende buikpijn. Kon ik Mark maar bellen om bij hem uit te huilen. Maar als ik het goed had, was zijn vakantie vandaag begonnen.

Ik bekeek de Facebookpagina van Josien en zag een foto van het stralende gezin op Schiphol. ‘Gran Canaria, here we come’, had ze er jubelend onder geschreven. Even voelde ik iets van triomf. Zou ze zich nog steeds zo happy voelen als ze wist dat mijn zus daar morgen ook rond zou lopen? En dat ik er vanaf volgende week zaterdag zelf ook zou zijn?

In puin

Ik haatte haar, ik haatte haar intens. Als zij er niet zou zijn, had Mark allang voor mij gekozen en was ik ongetwijfeld allang moeder geweest van ons kindje. En ze mocht dan nog zo aardig zijn, hun huwelijk lag behoorlijk in puin. Dat was volkomen haar eigen schuld.

Als je stelselmatig niet meer met je man naar bed wilt, dan vraag je er toch om dat hij vreemdgaat? En dan dat ongelooflijk uitgezakte lichaam van haar! Als je niet wilt dat je man vreemdgaat, zorg je er toch voor dat je er altijd goed uitziet? Zeker als je zo’n charismatische echtgenoot hebt als zij.

Jankerige loser

Ik keek in de spiegel en zag mijn behuilde gezicht. Over mijn wangen liepen strepen mascara en in mijn mondhoeken zat chocolade-ijs. Ik zag er bepaald niet uit als een verleidelijke minnares die de echtgenoot van haar rivale ging afpakken.

Ik was een jankerige loser geworden. Ook ik verslofte mijn uiterlijk. Ik was al maanden niet meer naar de sportschool geweest, ik had al heel lang geen nieuwe kleren meer gekocht en ik lette niet op wat ik at. Wat zag Mark nog in mij? Ik had niet eens meer een baan!

Verandering

Tijd voor verandering, besloot ik. Ik maakte een afspraak met de kapper en met de schoonheidssalon voor een brazillian wax, gelnagels en wimperextentions. Ik ging mijn sportschoolabonnement vernieuwen en nam me voor de komende week veganistisch te gaan leven. Daar viel Gordon tenslotte ook fantastisch mee af. En als ik dan als een zelfverzekerde vamp het resort zou betreden, zou Mark me zeker niet kunnen weerstaan.

Concurrentie uitschakelen

Ik dacht koortsachtig na. Wat kon ik nog meer doen? O ja, de concurrentie uitschakelen. Weg met al die vrouwen die achter Mark aanzaten. Te beginnen met die zure Sharon. Die haatte ik nóg meer. Was het niet vrijdag pappadag in Huize Sharon? Kwam dat even goed uit.

En dus zette ik mijn telefoon op Anoniem, belde Sharons huisnummer en wachtte met kloppend hart tot Sharons man opnam: "Met Joost". “Met Josien,” bauwde ik Josiens stem na. “Ik moet je iets vervelends vertellen. Want jouw vrouw… die doet het namelijk… met mijn man!”

WIL JIJ ALS EERSTE OP DE HOOGTE ZIJN VAN DE NIEUWE AFLEVERING VAN DAGBOEK VAN EEN MINNARES?

Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

  • Zet het nummer 0613651435 in je contacten
  • Stuur de tekst 'dagboek aan' via WhatsApp naar bovenstaand nummer
  • NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding
  • Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!
  • Afmelden? App 'dagboek uit' naar hetzelfde nummer
  • Meer weten over deze WhatsApp-dienst? Klik hier!

Er is nu een serie en een boek rondom 'Dagboek van een minnares'. Hier lees je alles wat je moet weten.