Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte | EyeEm GmbH
Dagboek van een minnares

Deel 192: ‘Nu begrijp ik pas waarom
ik niets meer van Mark hoor!’

Z

Zondag. Met tegenzin laat ik los. De vrouw van Tom, die míj had aangevallen nota bene, ligt nog op de grond. Gelukkig wonen ze in een stil straatje en staat er niemand te filmen. 

“Zij begon,” zeg ik kinderachtig.

“Dat weet ik,” antwoordt Tom. “Rijd jij alvast de spullen naar je huis? Dan kom ik straks.”

Een half uur later ben ik thuis. Ik zet de koffers en vuilniszakken van Tom in mijn slaapkamer, die ineens uitpuilt. En dan zijn dit alleen nog maar zijn kleren. Ik wil echt, echt niet dat hij bij me intrekt. Misschien kiest hij toch nog voor zijn vrouw. En ineens merk ik dat ik dit hoop.

Maar nee. Even later belt hij aan. “Het is nu tot Linda doorgedrongen dat ons huwelijk echt verleden tijd is,” zegt hij. “Ik kies voor jou.”

Ik krijg het er een beetje benauwd van, wat ik niet helemaal begrijp. Dit is toch wat ik wilde? Een man die 100 procent voor mij ging? Nou dan. Ik moest niet zo zeuren. 

Ik trek hem tegen me aan en steek mijn tong in zijn mond. Ik kreun als ik zijn hand op mijn borst voel. Onze zoen wordt lang en diep. Ik ging met mijn hand naar zijn riem en voel met mijn vingers over de harde bobbel in zijn broek. Ik maak de knoopjes van zijn overhemd los en trek het uit. Hij kreunt. Ik ook. Buiten zinnen maak ik zijn broek los en samen lukt het ons hem naar beneden te schuiven. Ik wil hem in me hebben. Maar dan voel ik iets. 
“Shit,” zeg ik. “Ik ben ongesteld geworden.”
“O,” zegt hij teleurgesteld. “Ik had gehoopt dat het al raak zou zijn.”
Zelf ben ik vooral opgelucht. Als ik nu zwanger was geweest, had ik niet eens geweten wie de vader was, Mark of hij. En had ik de baby dan moeten laten weghalen? Dat had ik nooit gekund. Nee. Ik wil alleen nog maar een zwangerschap die echt gepland is. 

Donderdag

Het feest is in volle gang. Het evenementenbureau heeft een stadsstrand afgehuurd en het thema ‘zilver’ is tot in de puntjes doorgevoerd. Bijna alle gasten zijn gekomen, de dj is fantastisch en bijna iedereen danst. Gelukkig is Tom er niet bij. Want ergens hoop ik toch dat Mark komt.

Dan grijpt Frank de microfoon. 
“Dank dat jullie allemaal zijn gekomen,” zegt hij. Hij houdt nog een heel verhaal en aan het einde roept hij mij naar voren. Hij vertelt dat ik de nieuwe agent word en dat ik dit hele feest heb georganiseerd. 
Even voel ik me schuldig. Ik heb er niets aan gedaan, behalve de uitnodigingen verstuurd en een evenementenbureau ingeschakeld. Daar hadden ze al aangegeven dat de begroting ruimschoots overschreden zou worden. Maar ja, Frank wilde gratis drank, eten én een goodiebag. Dat had natuurlijk nooit gekund voor 75 euro per persoon. Dat zal hij wel begrijpen toch?

Dan roept hij nóg iemand naar voren. Mijn hart staat stil. Het is Josien! En niet de saaie huisvrouwen-Josien die ik ken, maar een Josien die flink door de wasstraat is gegaan. Ze draagt een jurk waarin haar curves mooi uitkomen en een paar hele hoge hakken. Ze is duidelijk naar een goede kapper geweest en ze is prachtig opgemaakt.
“Dit is onze nieuwe ster Josien,” zegt Frank. De Nigella Lawson van Nederland. Binnenkort komt ze met een eigen kookboek en zit ze in de jury van Heel Holland Bakt. En we hebben nog veel meer plannen met haar. Applaus voor Josien!” En terwijl ik bijna moet kotsen, zoeken mijn ogen naar Mark. Die moet toch wel ergens zijn om haar toe te juichen? Maar nee, ik zie hem nergens.

Eindelijk is Frank klaar. Ik baan me door de menigte naar de wc. Dan word ik bij mijn arm gegrepen. Het is Leroy, een doorgesnoven soapster die ik via Frank heb leren kennen. 
“Je ziet er opgefokt uit,” zegt hij. “Pilletje?”
“Doe maar,” zeg ik en neem het van hem aan. Ik stop het in mijn portemonnee. Nu wil ik nog even nuchter blijven. 

Terwijl ik op de wc zit, hoor ik een heel bekende stem met iemand anders praten.
“Gefeliciteerd! Hoe is het nu met jou? En met Mark?”
Het is Josien! Ik houd me muisstil. “We zijn nog steeds uit elkaar. Mark zit in een appartement op de Zuidas. Ik heb iemand anders leren kennen, maar het is toch ingewikkeld als je allebei kinderen hebt.”
“Denk je dat het weer goedkomt met Mark?”
“Zeker. Ons huwelijk is ijzersterk. Ik wil alleen hele duidelijke afspraken met hem. Geen andere vrouwen meer.”
“Dus het is uit met die slet?”

Mijn bloed kookt. Gaat dit over mij?!
“Gelukkig wel. Ach, die had hij toch alleen maar voor de seks. En ik ben heel duidelijk geweest: je mag kiezen tussen Laura en tussen mij. Als je voor Laura kiest, ben je de kinderen kwijt. En dat wil hij niet.”
Dan hoor ik de deur dichtslaan, dus ik weet niet wat de andere vrouw antwoordt. Wat een trut is het toch! Zou ze hem nou echt verbieden zijn kinderen te zien? Nú begrijp ik pas waarom ik helemaal niks meer van hem hoor.

Ik haal de pil uit mijn portemonnee. Gelukkig. Even later zie ik Josien wat verloren aan een tafeltje zitten. “Zo,” zeg ik tegen haar. “Laten we even gezellig bijkletsen. Wat wil je drinken?”
Ze kijkt me wat onthutst aan. “Witte wijn,” zegt ze dan afwerend.
“Prima,” zeg ik. En terwijl ik van de bar naar het tafeltje loop, laat ik het pilletje van Leroy voorzichtig in haar glas glijden. Zo. Dat zal haar leren. 

Als eerste een seintje als er een nieuwe aflevering van dagboek van een minnares online staat?

Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

Zet het nummer 06-13651435 in je contacten

Stuur de tekst ‘dagboek aan’ via WhatsApp naar bovenstaand nummer

NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding

Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!

Afmelden? App ‘dagboek uit’ naar hetzelfde nummer

Meer weten over deze WhatsApp-dienst? Klik hier