Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Daphne Deckers

'Ik ben iemand voor
áán de zee, niet voor erin'

columnist

Daphne Deckers

S

Schrijfster/presentatrice Daphne Deckers geeft haar kijk op het leven. Deze week heeft ze het over bulderende golven en glibberige prut.

Ik ben graag aan zee. Vorig jaar om deze tijd was ik met Emma in Mexico, waar we een hotel hadden geboekt op een klif aan de oceaan. De bulderende golven om ons heen waren schitterend; zoveel natuurkracht doet je als mens heel nietig voelen. Het geluid van de zee heeft iets magisch. Het verbaast me dan ook niks dat er tijdens massages vaak oceaangeluiden worden afgespeeld: er is iets aan dat ritme, aan de frequentie, waar je hele lichaam rustig van wordt.

Misschien komt dat omdat we ooit negen maanden tussen de ruisende bloedvaten in het vruchtwater hebben gedobberd. Of misschien gaat het nog veel verder terug; naar de oorsprong van al het leven op aarde, dat uit de oceanen is ontstaan. Feit is dat the big blue diep vanbinnen iets met je doet. Tenminste, met mij wel. 

Spirituele ervaring

Op één van mijn dagen in Mexico ben ik extra vroeg opgestaan om tijdens zonsopgang in mijn eentje op het strand te kunnen zijn. Het donderend geraas van de zee, de zilte nevel boven de branding, het zuigen van het natte zand onder mijn voeten – het was bijna een spirituele ervaring.Maar toen moest ik er in. En opeens wist ik het weer: ik ben iemand voor áán de zee. Niet voor erin. Want laat ik daar nou helemaal geen fan van zijn. Ik hou er niet van om ergens te zwemmen waar ik de bodem niet kan zien. Ik hou ook niet van glibberige prut tussen mijn tenen, niet van zeewier dat naar mijn enkels grijpt en al helemaal niet van dingen die opeens bloepwoep langs mijn benen glijden.

Oké, doei!

Ik ben al eens op een zee-egel gaan staan, en heb vol in de tentakels van een grote kwal gegrepen. Maar het akeligste van zwemmen in de zee vind ik de diepte. Toen ik eens door jolige vrienden op volle zee in het water ben gejonast, kreeg ik haast een hartverzakking. Het idee dat er nog zoveel kilometer aan duisternis onder me is; dat daar vanalles leeft, maar dat je het niet kunt zien… brrr! Ik ben weleens met Richard gaan snorkelen in het kraakheldere water van het Great Barrier Reef. Eerlijk is eerlijk: dat was bijzonder mooi. Totdat het water veel kouder werd en we een diepe, donkere afgrond in keken, en de begeleider zei: “That’s the deep sea.” Oké, doei! 

Niet omslaan, niet omslaan

Dus toen Emma in Mexico in een baai wilde gaan kayakken, zei ik: “Leuk, ik ga wel kijken.” Bleek ik mee te moeten, over de open zee, bijna twee uur zwoegend naar een andere baai. Onderweg sprongen de manta’s over onze kleine kano. Emma zat als een Freek Vonk te genieten en ik dacht alleen maar: niet omslaan, niet omslaan, want ik blíjf erin. Ik ben eens voor een tv-programma gaan wildwater-raften en nadat we waren omgeslagen, ben ik onder het raft blijven steken. De ademnood, de paniek, het kolken van het water – ik vergeet het nooit meer. Dus als je me zoekt: ik lig heerlijk op het strand. De zee is voor mij een kijksport geworden.

Vrouw jubileumconcert

Kom je ook naar het waanzinnige VROUW Jubileumconcert op 30 oktober a.s.? Bestel snel je tickets en zing samen met vriendinnen lekker mee met Jan Smit, Ruth Jacott, Tino Martin, Mike Peterson en Edsilia Rombley.