Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Deel 79: 'Babs, ben jij Pallas?!'
Foto: Hollandse Hoogte | Patricia Rehe
De Barvrouw

Deel 79: 'Babs,
ben jij Pallas?!'

J

“Ja,” zeg ik onnozel: “Hoe weet jij dat?” 
“Babs!” Tanja klinkt streng en dan valt ook bij mij het kwartje: “O, mijn god Tan… Jij ook? Hilarisch!” proest ik. Tanja knikt zuur: “Zo grappig vind ik het niet.” Ik wel. Ik kan niet meer stoppen met lachen: dat we allebei in deze babbeltruc zijn getrapt, vind ik te grappig.

“Waarom ben je nou zo boos? We zijn toch zelf naar hem toegegaan?”
“Ja, maar hij heeft de hele boel bij elkaar verzonnen en gelogen.” 
“Kom op, Tan. jij vertelt ook niet altijd het ware verhaal.” 
“Toch is het stom,” mokt Tanja verder, “hij heeft misbruik van ons gemaakt.” 
Ja, misbruik van onze goedgelovigheid. Ik denk dat ze daar nog het meest van baalt: “Hebben we dat ook weer geleerd. Ik voel me wel een beetje vies”, voeg ik eraan toe.
“Je verdiende loon.” 
“Bedankt."

Tropenarts-debacle

Aan het eind van het schooljaar, als de kinderen toch al oververmoeid dreigen te raken van de avondvierdaagse, het schoolreisje, de klassenpicknick en de sportdag organiseert Annes’ juf ook nog een 'afscheid van de kleuterschool-feestje'. Een dag voor Annes’ afzwemmen. “En ze zijn al zo moe”, beklaag ik me als Pallas tegen Pan.

Hij is gelukkig weer online na een week van stilte. Helaas net op het moment waarop ik bijna de deur uit moet en de werkapp doorratelt over een dienst van morgen. Ik antwoord snel: “Sorry, Anne moet afzwemmen.” En ga dan terug naar het gesprek met Pan. Ik heb me de laatste dagen afgevraagd of ik hem niet een keer mijn echte naam moet vertellen, maar na het debacle van de ‘tropenarts’, hou ik het contact liever nog even anoniem.

“Eind van het schooljaar is een ramp. Ook nog als ze puber zijn. Mijn dochter is niet te genieten”, vertelt Pan. Jammer, dit gaat dus nog een paar jaar zo door “Gaat ze wel over?” vraagt Pallas. “Ja, dat wel. Gelukkig. Nog twee jaar en dan ben ik van die zorg af.” 

Afscheid van de kleutertijd

“Dat klinkt als een opluchting?”
“Niet helemaal,” antwoordt Pan, “pubertijd is ook tof. Ze is zo grappig en creatief.”
“Ook met de juiste dingen?” Ik krijg daarop een rij tranenlachende smileys. 

“Niet altijd. Ik heb er mijn handen vol aan. Ben er vorige week de hele week mee bezig geweest. Maar goed, dat ken je. Er is altijd wel wat." 
“Ja”, beaamt Pallas. “Vandaag afscheid van haar kleutertijd, morgen afzwemmen voor A.” 

Voor ik kan vragen wat puberdochter gedaan heeft, onderbreekt Anne me: “Ga je nog iets anders aantrekken?”
“Hoezo?” vraag ik. “Vind je deze jurk niet leuk?”
“Jawel," antwoordt mijn aanstaande ex-kleuter, “maar ik zie zoveel van je borsten.” 

Mijn kleuter is weg

Verbluft staar ik haar aan: het mollige is ervan af. De deukjes op haar handen zijn inmiddels echte knokkels geworden en ze heeft overal, maar dan ook echt overal een (luidkeelse) mening over: “Nee mam, dat zeg je niet voor de duizendste keer maar voor de vierde keer. “En en plein publique.” "Je bent geen veertig, mama. Je bent 44.” 

Mijn kleuter is echt weg. Ik ga haar missen: de mollige armpjes om mijn nek, het vertrouwen dat mijn kusje alles beter maakt en dat kleine giecheltje met ochtendadem dat ’s ochtends mijn bed in kruipt. Ik ga met Anne naar mijn slaapkamer. Daar trekt de jonge dame een oude, degelijke jurk uit de kast. Zonder verder te protesteren trek ik hem aan. 

Degelijk

“Jeetje,” zegt Frits als we elkaar tegenkomen op de kleuter-afscheidsreceptie, “wat zie jij er degelijk uit."
“Ja, dat vindt je dochter mooi. Ik heb hem ooit gekocht toen ik op een kantoorbaan wilde solliciteren, maar uiteindelijk heb ik hem nooit aangehad. Nu trok ze hem uit de kast als alternatief voor een jurk met te veel decolleté.”
“Ha, ha.. moeder mag geen aandacht trekken”, lacht Frits. Het is de eerste keer sinds onze vrijpartijen dat we een beetje gemoedelijk en gezellig met elkaar omgaan, dus ik lach maar mee. Voor de gezelligheid.

“Nu zijn we uit de kleuters”, zeg ik.
“Ja,” knikt Frits, “het wordt nu tijd voor pre-pubers.”
“Ik ga het wel missen”, antwoord ik sip.
Frits glimlacht: “Loslaten is niet jouw ding, daarom mag jij morgen meezwemmen.” 
Verbaasd kijk ik op. Frits knikt: “Bij het afzwemmen mogen ouders ook het water in.”
Fijn, dat troost. Een beetje. Waarschijnlijk vindt Anne het fantastisch als ik morgen ook het water in duik.  

Het afscheidsfeestje is super gezellig. Een beetje teut kom ik thuis. Alleen. De kinderen zijn met Frits mee. Ik trek mijn brave jurk uit en schiet in mijn joggingpak. Haar in een knot. Nog een glas wijn. Tevreden nestel ik me voor mijn laptop. Er is een berichtje voor Pallas. Nieuwsgierig klik ik het open en zie dan met grote letters: “BABS, BEN JIJ PALLAS?!”

'DE BARVROUW' OP WHATSAPP

Wil jij direct een seintje via WhatsApp als de nieuwe aflevering van De Barvrouw online staat? Dat kan!

- Sla 06-13651435 op als contact in je telefoon.
- Stuur het bericht 'Barvrouw aan' naar ons via WhatsApp als je updates wilt ontvangen over De Barvrouw.
- Je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding.
- Lees hier meer over de WhatsApp-dienst.