Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

vrouw telefoon
De single avonturen van Eva

Deel 67: Als ik de sms lees,
slaat de schrik mij om het hart

E

Eva is de beste vriendin van Helen, die al jaren een dagboek bijhoudt in VROUW Magazine. Na een heftige periode vol teleurstellende relaties, waarin zij ook nog eens haar kinderwens definitief moest opgeven, is Eva aan het daten geslagen. En een vaste relatie? Daar zit ze écht niet op te wachten.

Woensdag

Ik wil niet teveel doorvragen bij Helen, maar ik merk dat ze niet heel lekker in haar vel zit. Ze is een beetje kortaf als we het over de kinderen en Boris hebben en aan haar ogen zie ik dat ze snel geëmotioneerd is. Ze heeft aardig wat meegemaakt de laatste tijd. Ze heeft onder meer haar moeder en een pasgeboren kindje verloren. Het lijkt wel alsof haar relatie met Boris de klappen niet kan opvangen. Ik zou dat zo erg voor haar vinden.

Als ze mij vraagt naar mijn liefdesleven ben ik even geneigd er maar niet al te veel over te zeggen. Ik praat nu liever over koetjes en kalfjes met haar, over de laatste mode of een goede serie bijvoorbeeld.

Maar dan formuleert ze haar vraag wat specifieker: "Ik heb behoefte aan een van je opwindende, hysterische single-verhalen, Eef. Ik kan daar altijd zo van genieten, vooral omdat het zo'n ver-van-mijn-bedshow is…" Ik schiet in de lach als ze dat zegt. Ze doet net alsof ik een volledig losgeslagen leven leid. Het liefst vertel ik haar over Roy, maar ik weet niet of dat goed bij haar gaat vallen. Ik had natuurlijk gezworen dat ik die man zou laten voor wat hij was.

"Wat zit je nou te aarzelen? Is er iets wat ik niet mag weten? Ben je serieus met iemand aan het daten? Einde Single Eva? Nee toch zeker?" Ze brengt het heel overdreven en weer moet ik lachen. Ach, wat maakt het ook uit dat ze van Roy weet. Helen veroordeelt me nooit.

"Nou, ik heb het momenteel vrij druk met twee mannen… En één naam zal je bekend voorkomen!" Ze gaat op het puntje van haar stoel zitten en ze maant me te wachten de naam te noemen.

"Toch niet Roy hè?", zegt ze dan… Ik knik en niet veel later hangt ze aan mijn lippen als ik de details van onze wilde nachten vertel. Zoveel moeite heeft ze er blijkbaar toch niet mee.

Donderdag

Ik krijg een sms'je binnen van een onbekend nummer. Als ik de inhoud lees, slaat de schrik mij om het hart. Een anonieme ex-partner waarschuwt mij voor een soa, het bericht bevat een code die ik online moet invullen. Mijn hoofd draait overuren. Een soa? Ik doe het altijd veilig!

Dit kan natuurlijk van iedereen zijn. De mannen met wie ik het bed deel, zijn nou niet bepaald de allermonogaamsten op aarde. Die hebben bij het ontdekken van hun kwaal natuurlijk hun halve telefoonlijst doorgegeven aan de GGD. Maar dat neemt niet weg dat ik dit hartstikke serieus moet nemen uiteraard. Je kunt het nog zo veilig doen, er kan altijd iets mis gaan.

Het stelt me wel gerust dat ik nog helemaal niks gemerkt heb, maar tegelijkertijd voel ik er nu niets voor om, voor alles is uitgesloten, af te spreken met Wessel of Roy. En omdat ik geen zin heb om ze op voorhand iets uit te leggen, zal ik een smoes moeten verzinnen. Ik fake wel een fikse verkoudheid of een buikgriep of zo.

Ik moet het wel met iemand delen, even mijn hart luchten. Ik bel Ivo, die vrij nuchter reageert: "Oh meid, de soa-poli… Nou, als ze daar een stempelkaart zouden hebben, dan had ik 'm allang drie keer vol gehad." Opgelucht haal ik adem. Ivo's nuchtere blik geeft mij dan wel geen enkele garantie, maar ik voel me toch iets minder gegeneerd over het hele gebeuren dan een paar minuten geleden.

Ik ga morgenochtend meteen bellen voor een afspraak. Ik moet dit zo snel mogelijk mijn hoofd uit hebben. Het zal een rustig weekend worden. Lekker bijslapen dan maar, dat is ook wel eens lekker…