Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Helen's dagboek

Aflevering 12: 'Als ik dat doe,
is het hek van de dam'

H

Helen is tekstschrijver, moeder van Max en Nina, en tien jaar getrouwd met tv-redacteur Paul. Haar huwelijk wankelt als Boris in beeld komt, een goede vriend van beiden. Als haar man naar Londen gaat, kan Helen de verleiding niet weerstaan...

Dinsdag

Paul klapt zijn laptop dicht en komt naast me op de bank zitten. Er is niks op tv. "Hoe is het met je, meisje?" Zijn vraag verbaast me. Paul is niet zo’n enorme prater en het is duidelijk dat hij naast me komt zitten voor een gesprek. Direct schiet het zoenen met Boris door mijn hoofd. 

Een keuze

Ik word rood, althans, zo voelt het. "Eh... Het gaat wel. Druk. En moe. Ik weet gewoon niet zo goed wat ik met de situatie aanmoet. Ik wil jullie niet kwijt, jou niet kwijt..." Ik wil zeggen dat ik Boris ook niet kwijt wil, maar dat krijg ik niet over mijn lippen. "Dan blijf je toch gezellig hier!" Ik verslik me bijna in mijn wijn. "Lekker makkelijk gezegd! Was het maar zo eenvoudig."

Het irriteert me. Paul is zo geneigd de zaken te simpel voor te stellen. Hij kijkt me aan en pakt de zapper uit mijn handen. "Ja, Helen, dat is een keuze die jij moet maken. Niemand anders. En ik weet zeker dat je hier een stuk beter af bent dan bij wie dan ook. Zeker beter dan bij Boris!" Ontgoocheld kijk ik toe hoe hij van kanaal switcht en in een film blijft hangen. Ik sta demonstratief op en ga naar bed. 

Woensdag

Het lijkt wel alsof Paul ongevoelig is voor mijn kille houding. Misschien komt het ook wel doordat hij op het punt staat met een collega drie dagen naar Engeland te gaan en hij echt niet doorheeft dat mij iets dwarszit - geen idee. Het maakt mij in elk geval met de seconde kwader.

Waarom komt hij niet terug op ons gesprek van gisteravond? Waarom is hij überhaupt niet achter mij aan gekomen om het direct uit te spreken? Ik kan een scène schoppen en ruzie gaan maken, maar ik heb geen idee welke kant ik dan met dat gesprek op wil. Ik heb er ook even de energie niet voor. Morgenochtend vertrekt hij naar Londen. Ik besluit die dagen aan te grijpen om wat af te koelen. 

Vrijdag

Paul is één dag weg en hij heeft al vijf sms’jes gestuurd en twee keer gebeld. Het voelt als controle. Ik heb me vandaag nuttig gemaakt in huis. Het opruimen van een laatje eindigde in een totale restyling van de woonkamer. Het voelt georganiseerd, ook een beetje in mijn hoofd.

Als de kinderen slapen, bel ik Boris. Wat volgt, is een gesprek van bijna drie uur. Wij kunnen altijd urenlang praten. Het gesprek eindigt uitdagend. "Kom je maandagochtend naar me toe?" Als ik dat doe, is het hek van de dam, weet ik...