Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Helen's dagboek

Aflevering 13: Ineens moet ik
ontzettend hard huilen

H

Helen is tekstschrijver, moeder van Max en Nina en tien jaar getrouwd met tv-redacteur Paul. Haar huwelijk wankelt als Boris in beeld komt, een goede vriend van beiden. Als haar man naar Londen gaat, kan Helen de verleiding niet weerstaan...

Maandag

Vrijdag leek het nog een geweldig idee. De kinderen sliepen en het lange telefoongesprek met Boris werd steeds spannender. Maandagochtend zou weleens het uitgelezen moment kunnen zijn om een stap verder te gaan, zo bedachten we. De kinderen weg, Paul op z’n werk... En nu ben ik dus bij hem thuis.

Mijn koude vingers verraden mijn zenuwen, net als mijn drukke praten, mijn misselijke gevoel en de rode vlekken in mijn nek. Dit gevoel had ik ook op de middelbare school. Puberaal dekt de lading het best. Ik kan niet meer terug. Ik wil ook niet meer terug. Toch? 

Ik pluk wat aan Boris’ shirt en ratel door over het ochtendhumeur dat ik normaal altijd heb en de vele koppen koffie die ik drink om dat tegen te gaan. En dan slaat hij zijn beide armen om me heen. "Je kunt het niet, hè?"

Ik breek. Ineens moet ik ontzettend hard huilen. Niet gewoon huilen, maar heel, heel hard. Kansloos weer. Daar sta ik: dressed to kill en na een eindeloze opmaaksessie in blinde paniek de mascara op mijn witte blouse en Boris’ grijze shirt te brullen.

Waarom nou zijn té begripvolle reactie? Waarom mijn zenuwinzinking op het moment suprême? Dit zou het worden, onze eerste keer. Het enige echte officiële startsein van mijn buitenechtelijke affaire.

Man buiten de deur, kinderen op school, moeders in bed met een ander. Hoe meer Desperate Housewives wilde ik het hebben? Nou, iets minder desperate had wel gemogen... 

Dinsdag

"Ik geloof het nog steeds niet, Helen. Hoe kun je nu op zo’n moment gaan huilen?" Door Eva’s vraag voel ik me nog stommer. "Zenuwen denk ik, gecombineerd met twijfel en schuldgevoel. Weet ik veel, Eef! Het gebeurde gewoon."

Maar aan alles voel ik dat het onvermijdelijk is dat ik zeer binnenkort met Boris in bed lig. Mijn huilbui was gewoon uitstel van executie. Dan stampt Nina met haar modderlaarzen de keuken in. "Nina! Schoenen uit!"

Ik kijk in de brutale ogen van mijn dochter, die zuchtend doet wat ik haar vraag. Het leed is al geleden, overal waar ik kijk, ligt zwarte aarde. "Eef, ik ga hangen. Mijn leven als gelukkige huisvrouw roept. Ik mag stofzuigen en dweilen. Heb je enig idee hoe leuk ik het hier heb?"

Ze lacht. "Bel me vanavond maar als je tijd hebt." Als ik op mijn knieën de vloer schoonmaak, besluit ik dat ik genoeg heb getwijfeld. Als ik Boris niet eerst uittest, zal ik nooit weten welke keuze ik moet maken. 

Gerelateerde onderwerpen