Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Helen's dagboek

Aflevering 14: 'Even voelt het heel erg goed
dat Paul zijn arm om me heen slaat'

H

Helen is tekstschrijver, moeder van Max en Nina en tien jaar getrouwd met tv-redacteur Paul. Haar huwelijk wankelt als Boris in beeld komt, een goede vriend van zowel Helen als Paul. De stap naar het echte vreemdgaan durft ze niet te zetten, bang als ze is alles kwijt te raken. Net als ze denkt dat ze weet wat ze wil, slaat de twijfel weer toe.

Woensdag

De karretjes van Carnaval Festival draaien zo dat Nina en ik uitzicht hebben op Paul en Max. Max zwaait enthousiast en Nina springt zowat het karretje uit van opwinding. Het was een goed idee de studiedag van school aan te grijpen om de belofte van een dagje Efteling in te lossen. 

Het is overal rustig en de kou buiten drukt de pret niet. De zon schijnt zelfs. Ik zie Paul lachen en het snijdt me dwars door mijn ziel. Wat zou ik dit geluk graag vasthouden. Wat zou ik er graag tevreden mee willen zijn.

Waarom zoek ik de spanning? Waarom volstaat de rijkdom die ik nu heb niet? Ik heb alle wijze oneliners voorbij horen komen, van 'Het gras bij de buren is altijd groener' tot 'Het hebben van de zaak is het einde van het vermaak'. Maar ik kan er niets mee.

Mijn vrolijke humeur slaat ineens om. De blije poppetjes en hun zwaaiende handjes irriteren ontzettend, om over het deuntje dat ik de komende weken mijn hoofd niet uit krijg maar te zwijgen. Ik moet een knop omzetten, nu.

Ik kan het niet maken deze dag door mijn gevoel te laten overschaduwen. Het kost me twee attracties en dan heb ik mezelf herpakt. En dan voelt het zelfs even heel erg goed dat Paul zijn arm om me heen slaat.

Vrijdag

Een uur niet op mijn telefoon kijken? Ja, als ik slaap. Of als ik ergens ben waar telefoons niet zijn toegestaan. Maar onder iedere andere omstandigheid is het een automatisme om iedere vijftien minuten te checken wat er zoal gaande is in de wereld en wie mij nodig heeft. Mijn iPhone en ik; onafscheidelijk.

Een echt excuus voor laat reageren op een sms is er van mijn kant zelden. Dat verklaart Boris’ ietwat dwingende berichtje: 'Helen, ik maak me ongerust. Waarom reageer je niet? Laat even iets van je horen, wil je?'

Ik heb geen zin om te reageren. De chaos in mijn hoofd is momenteel zo groot dat ik er even geen verhaallijn bij kan hebben. Ik weet gewoon niet meer wat ik wil. Paul? Boris? Helemaal niemand? Ik kan wel janken en volgens mij moet ik ook ongesteld worden.

Vorige week dacht ik nog dat ik op het punt stond officieel een affaire te starten door seks te hebben met Boris en nu wil ik niets liever dan aan een gedekte tafel met verse croissants ontbijten met mijn gezin.

Of iets anders 'gelukkigs' doen samen. Een puzzel maken. Of wandelen in het bos. 'Maak je geen zorgen, het is alleen een beetje druk in mijn hoofd nu', sms ik terug. 'Oké. Sterkte', is het korte antwoord.