Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Helen's dagboek

Aflevering 29: 'Ik maak me zorgen
en mis je verschrikkelijk'

H

Helen is tekstschrijver, moeder van Max en Nina, en tien jaar getrouwd met tv-redacteur Paul. Alles in haar leven lijkt perfect, maar Helen is vreemdgegaan met Boris. Na een zware week waarin ze het allemaal even heel zwart zag, herpakt ze zich weer voorzichtig.

Maandag

Ik ben al uren bezig met een tekst en met iedere letter die ik tik, lijk ik weer wat vrolijker te worden. Het is afleiding en dat werkt. Davids telefoontje haalt me uit mijn concentratie. "Lieve vriendin, ik heb al dagen niets van je gehoord. Gaat het wel?" Ik vertel hem over mijn bijna depressieve, vorige week. "Waarom bel je dan niet?" is zijn op zich logische reactie. "Dat kan ik niet. Als ik zo verdrietig ben, heb ik het te druk met mijn eigen gedachten om daar nog de mening of een goedbedoeld advies van een ander bij te hebben. Dat geeft alleen maar ruis op de lijn."

Hij begrijpt het. "In de basis moet je het ook echt alleen doen, Helen, daar kan niemand je bij helpen. Wij kunnen je slechts tot steun zijn en zorgen dat je niet omvalt. Wat ben je nu aan het doen?" Ik vertel hem over mijn tekst en over hoe rustgevend die afleiding werkt. "O,dat herken ik zo! Toen mijn vader overleed ben ik meteen weer gaan werken. Je kunt jezelf echt gek denken. Maar waarom pak je anders juist nu je boek niet weer op?"

Ik kijk naar de map met het manuscript dat bijna af is. Het staat nu al een halfjaar op mijn bureau, te wachten op mijn laatste hand. Ik kwam er maar niet aan toe. Ineens voel ik weer een beetje blijdschap. Ik ga mijn boek afschrijven!

Donderdag

"MAM! BORIS! IK ZIE BORIS!" Nina laat mijn hand los en rent op Boris af. Hij staat bij een pinautomaat en kijkt om als hij zijn naam hoort. "Nina! Hoi meisje!" Ik zie hoe hij haar enthousiast opvangt en optilt. Ze slaat beide armpjes om zijn nek en geeft hem een knuffel. Ik voel me verschrikkelijk ongemakkelijk. Als hij haar weer heeft neergezet - en zij zich vol overgave stort op een apparaat dat voor 50 eurocent tien rondjes draait - geeft hij mij drie zoenen. "Laten we het maar zo doen, mocht ie-mand ons nu zien dan komt dat nog het normaalst over..." fluistert hij. Ik moet lachen.

"Gaat het weer een beetje?" Ik heb ook Boris een week niet gesproken. "Ja, ik klim weer wat uit mijn dal." "Fijn. Ik maak me zorgen om je en ik mis je verschrikkelijk... Je ziet er moe uit." "Ik ben ook moe. Ik mis jou ook, maar ik moet me nu echt even focussen op thuis." "Dat weet ik. Neem je tijd." Als ik hem even later in zijn auto zie wegrijden, springen de tranen in mijn ogen. Ik ben bang dat hij veel dieper zit dan ik aan mezelf durf toe te geven.