Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Helen's dagboek

Aflevering 30: 'We blijven de schijn ophouden,
maar voor hoelang nog?'

H

Helen is tekstschrijver, moeder van Max en Nina en tien jaar getrouwd met tv-redacteur Paul. Alles in haar leven lijkt perfect, maar Helen is vreemdgegaan met Boris. Helen en Paul zijn in relatietherapie, wat de huwelijkscrisis in haar ogen ‘officieel’ maakt.

Donderdag

Als we Pepijns praktijk uit lopen, merk ik ineens hoe moe ik ben. Ik ben leeg. De hitte buiten draagt er ook zeker niet toe bij dat ik me heel veel beter ga voelen. Het is wederom een uur geweest waarin de tranen rijkelijk vloeiden. Bij mij dan, want Paul is de rust zelve. Het is blijkbaar toch echt niet ‘des mans’ om een potje te gaan zitten grienen in bijzijn van een andere man. Paul huilt er überhaupt amper om.

Door Pepijns vragen en mijn aanhoudende twijfel en angst krijgt de situatie in mijn ogen een steeds uitzichtlozer karakter. Voordat we in therapie gingen, kon ik het nog wegdrukken wanneer ik wilde. Nu hebben we echt officieel een huwelijkscrisis en móeten we er elke week over praten. “Heb jij het idee dat dit gaat werken?” Paul vraagt het op een manier waaruit ik opmaak dat hij er weinig vertrouwen in heeft. “Ik weet het niet. Niet geschoten is altijd mis, toch?” Wat een dooddoener... “Denk jij van niet dan?” Hij start de auto en zucht. “Ik krijg steeds meer het gevoel dat jij je keuze al hebt gemaakt, Helen. Dat alles blijft steken op jouw onvermogen om een knoop door te hakken. Of heb ik het mis?”

Stotterend probeer ik tot een antwoord te komen, maar de tranen rollen alweer over mijn wangen. “Paul, sorry! SORRY! Ik ga kapot van verdriet om wat ik iedereen aandoe! Ik wil dit niet! Echt niet!” Het komt er met horten en stoten uit. “Lieverd, rustig. We houden erover op: we hebben genoeg gepraat vandaag. Kom, we gaan even lekker samen lunchen.”

Zondag

Max en Paul zijn samen tennissen en Nina kijkt ademloos naar een film die ze volgens mij al wel dertig keer heeft gezien. De hond ligt te slapen, het huis is opgeruimd, ik heb een bijzonder goede haardag en de pasta die ik sta te koken lijkt geweldig te lukken. Je zou kunnen stellen dat het allemaal grenst aan het perfecte – aan de oppervlakte dan.

Ik betrap mezelf de laatste tijd steeds vaker op jaloezie. Als ik mensen zie die het goed hebben, wil ik dat ook. Ik hád het! Neem het gezinsgeluk van de buren bijvoorbeeld. Alles lijkt daar te kloppen. Maar mogelijk kijken zij bij ons naar binnen en denken ze: die Paul en Helen hebben het zo leuk, hadden wij dat maar... Ze moesten eens weten. We blijven de schijn ophouden, maar voor hoelang nog? Mijn telefoon licht op. Een sms van Boris. Kan ik je zien? Ik mis je. X