Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Baby's
Help, ik ben moeder!

'Ik zou gestoord worden
als ik op een crèche werkte'

blogger

Marloes Grimbergen

I

Ik spreek met drie vriendinnen af om samen koffie te drinken. We hebben alle vier een baby en de vriendin bij wie we afspreken heeft ook nog een 2-jarige hummel. Wanneer ik - als laatste - binnenkom jengelt de peuter om taart, gilt een baby van de honger, is er eentje moe en schreeuwt de derde boos tegen de muur omdat ze niet verder kan omrollen. Die van mij begint spontaan mee te bruljanken. Gezellig, koffie. 

Over de babydecibellen heen schreeuwt een van mijn vriendinnen: 'Leuk dit! Ik zou gestoord worden als ik op een crèche zou werken'. Ik ook. Of in ieder geval doof. Daarnaast zou ik in paniek raken en niet weten hoe ik de hele bende weer stil moet krijgen. Mijn gedachten dwalen af naar de leidsters van ons kinderdagverblijf, wát een helden. 

Een topfoto

Waar ik soms met een kind al geen idee heb wat ik aan het doen ben, zorgen de leidsters op de crèche ervoor dat een hele groep kinderen eet, speelt en slaapt. En dat zonder hysterisch kabaal. Hoe dan?

Als we de baby’s naast elkaar leggen op het kleed, lijkt een missie naar Mars opeens eenvoudiger dan het fotograferen van vier baby’s. Uiteraard is een van de baby’s nog niet klaar met bruljanken en heeft de ander net vakkundig langs zijn luier gepiest. Mijn baby blubt nog net een straaltje kots over zijn donkerblauwe shirtje. Een baby’tje ligt keurig stil. Dit wordt een topfoto.

Leidsters van het kinderdagverblijf

Ik hang boven de kids en probeer de camera te houden. Naast me doet mijn ene vriendin een spastisch dansje, terwijl de andere vriendin in dezelfde hoek rare geluidjes maakt om de aandacht te trekken.

Vriendin drie strijkt het kleed glad. Het resultaat is een foto waarbij geen enkele baby in de lens kijkt, poserend op een gekreukeld kleed. Weer denk ik aan de leidsters van het kinderdagverblijf en vraag me af hoe het hen lukt om negen kindjes te gelijk aan tafel of in bed te krijgen.

Speentjes, doeken, flesjes en speeltjes

Na anderhalf uur heb ik twee koppen koffie op, hangt mijn baby aan mijn tiet en heb ik halve gesprekken gevoerd met mijn vriendinnen. Hele gesprekken voer je nu eenmaal niet als er kinderen in dezelfde ruimte zijn. Ik kijk om me heen en zie dat er een explosie heeft plaatsgevonden van speentjes, doeken, flesjes en speeltjes.

Ongelooflijk hoeveel spullen een baby nodig heeft in slechts anderhalf uur... Razendsnel vissen mijn vriendinnen en ik onze eigen spullen bij elkaar en proppen we de baby’s in hun autostoeltjes. Uiteraard begint die van mij weer te bruljanken, want hij is moe en autostoeltjes zijn blijkbaar niet leuk.

Zweet van mijn voorhoofd

Als ik de straat uitrijd is het stil op de achterbank. Ik kijk in de spiegel en zie hoe mijn baby al in diepe slaap is gevallen. Zachtjes zet ik de muziek aan en veeg ik zweet van mijn voorhoofd.

Ik denk weer even aan het kinderdagverblijf en ben zo blij dat het bestaat. Dat er professionele, lieve mensen zijn die voor mijn kindje willen zorgen. Want hoeveel ik ook van hem houd en hoe graag ik ook bij hem ben, af en toe moet ik ook echt even werken.

Over 'Help, ik ben moeder!'

Deze blog is van Marloes Grimbergen (34), die vorig jaar voor het eerst moeder is geworden. Marloes leefde ruim vijf jaar als vrolijke single in Amsterdam, tot ze eind 2015 haar grote liefde vond. Drie maanden later was ze zwanger en inmiddels bevindt zij zich in de voor haar hele nieuwe wereld van het moeder zijn. Voor VROUW.nl neemt ze je mee op haar avontuur!