Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Vrouw geeft kind de borst
Help, ik ben moeder!

'Ik kan niet meer,
ik stop met borstvoeding'

blogger

Marloes Grimbergen

G

Gisteren was mijn zoontje precies 5 maanden en piepte ik snikkend onder de dekens vandaan 'Ik stop ermee Ted, ik kan niet meer, het is mooi geweest. Mijn vriend wist meteen waar ik het over had. 'Helemaal goed lieverd, ik ben hartstikke trots op je, je hebt het zo lang volgehouden.' 

Die middag leg ik saliethee en een bus kunstvoeding op de band bij de kassa. Ik voel weer mijn tranen branden, maar het is goed zo. Het is mijn besluit en ik sta er voor 100% achter; ik stop met borstvoeding geven. 

Een kloof en een borstontsteking

Dat ik ooit zou stoppen met borstvoeding geven, stond vast, maar wanneer dat wist ik niet. Vanaf de geboorte van Willem ging het hartstikke goed, beter dan verwacht. Op een kloof en een borstontsteking na, had ik niks te klagen. Willem dronk goed en ik zag enkel de gemakken van borstvoeding. Veilig, altijd bij je, altijd op temperatuur en te veel geven kan niet.

Voeden in het openbaar? Geen probleem, dat deed ik gewoon. Voeden ’s nachts? Tsja, het hoort erbij en het ging als vanzelf. De eerste drie maanden vond ik borstvoeding geven bijna altijd een feestje. Maar daarna werd het langzaam een strijd. Een gevecht mentaal en fysiek, een gevecht met mezelf wat me bijna helemaal heeft opgevreten. 

Weer werken

Na drie maanden ging ik weer werken. Vol goede moed sleepte ik mijn kolf overal mee naartoe en vond ik plekjes om het 'witte goud' af te kolven. In de kelder bij een klant, op de slaapkamer van vage kennissen, op een invalidetoilet en zelfs onderweg in de auto. 

Waar ik in het begin moeiteloos flessen vol kolfde, ging dit steeds moeilijker en kostte het meer tijd. Het ging pijn doen, branden, steken. Ik kreeg er hoofdpijn en buikpijn van en zag steeds meer op tegen het kolfmoment. En terwijl ik wanhopig bleef kijken naar foto’s van mijn zoontje werd mijn productie minder en minder. De frustratie meer en meer.

Moe, zo moe

En niet alleen tijdens het kolven ging het langzaam mis, ook ’s nachts leek mijn lichaam tegen te werken. Ik was moe, zo moe dat ik soms omviel als ik ’s nachts mijn zoontje wilde gaan voeden. Tijdens het voeden stootte ik soms hard mijn hoofd tegen de muur en na het voeden wankelde ik naar het toilet voor een slok water.

Willem merkte het, kreeg er amper nog wat uit ’s nachts, sloeg met zijn handjes boos op mijn borst en trok mijn tepel alle kanten op. Zelfs samen slapen mocht niet baten, mijn borsten deden het niet meer. De gebroken nachten werden nog meer gebroken en een grijze sluier werd een zwarte deken. Ik kón niet meer.

Een gelukkige moeder

Natuurlijk heb ik hulp gevraagd, bij vriendinnen, online, via de lactatiekundige. Ik wilde graag nog even door. Tot een jaar, tot zes maanden. Nog heel even. Maar ik merkte dat de pijn en frustratie dan zouden winnen van de liefde.

Ja, ik weet dat borstvoeding de beste voeding is, maar ik ben ervan overtuigd dat een gelukkige moeder minstens zo belangrijk is voor een baby. Dus het is tijd. Ik stop. Het is klaar, ik wil niet meer.

Over 'Help, ik ben moeder!'

Deze blog is van Marloes Grimbergen (34), die vorig jaar voor het eerst moeder is geworden. Marloes leefde ruim vijf jaar als vrolijke single in Amsterdam, tot ze eind 2015 haar grote liefde vond. Drie maanden later was ze zwanger en inmiddels bevindt zij zich in de voor haar hele nieuwe wereld van het moeder zijn. Voor VROUW.nl neemt ze je mee op haar avontuur!