Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Help, ik ben moeder!

Het strand op met een post-zwangerschapslijf
en mijn wiebelende theezakjes

blogger

Marloes Grimbergen

I

Ik loop op het Thaise eiland waar elke maand de Full Moon Party op het strand gehouden wordt met duizenden bezopen backpackers. Bij iedere stap die ik zet drilt mijn post-zwangerschapsbuikje vrolijk met me mee. Ik voel me ongemakkelijk lomp als ik langs twee zongebruinde meiden loop die met een cocktail op zo’n typische strandschommel zitten. Dat waren wij, dat waren mijn beste vriendin en ik, anderhalf jaar geleden. Vlak voordat ik mijn vriend ontmoette, vlak voordat de zwangerschap mijn lijf oprekte. Wist ik veel dat die vakantie destijds de laatste zonder kind was.

Het is een van de weinige momenten tijdens de vakantie dat ik alleen ben. Vriend en baby liggen te tukken, dus ik ben maar een eindje gaan lopen. Thailand is in anderhalf jaar tijd niet veranderd en heel even voel ik een vaag gevoel van heimwee. Heimwee naar een tijd die nooit meer terugkomt, heimwee naar zorgeloos backpacken en cocktails drinken, heimwee naar doelloos scooter rijden en wel zien waar je slaapt. 

Tot theezakjes gereduceerde borsten

Mijn voet zakt weg in een kuil die ik niet zag, en mijn tot theezakjes gereduceerde borsten wiebelen los in de cups van mijn bikini. Ik strompel weer overeind en schop het zand uit mijn slippers. Een blonde surf dude loopt me tegemoet en ik voel me ongemakkelijk. Vakantieflirten, of flirten überhaupt, ben ik in anderhalf jaar tijd volledig verleerd. 

Overdreven gemaakt kijk ik de andere kant op en loop ik stevig door. Hierdoor verlies ik opnieuw mijn evenwicht in het zand en mijn linkertheezakje springt spontaan uit haar cup. Ik doe net alsof het me niets interesseert en duw mijn zonnebril nog strakker op mijn neus. Ondertussen app ik nerveus naar mijn vriendinnen in Nederland dat ik onhandig sta te doen.

Als ik weer verder loop, komt toevallig (ja ja) dezelfde surf dude het water uit gelopen. Nu moet ik hem voor de tweede keer ontwijken. Met mijn blik strak op de rotsen gericht, loop ik hem voorbij. Ik weet vrijwel zeker dat hij geen acht slaat op mijn verschijning (er zitten tenslotte twee strakke gebruinde meiden op een schommel), maar toch schaam ik me voor mijn drillende dijen. In een poging al mijn spieren aan te spannen, voel ik hoe ik als een roestige hark begin te bewegen. "Doe normaal," sis ik tegen mezelf, "je hebt zes maanden geleden een kind gebaard."

Verwant met een aangespoelde bruinvis

Ik probeer de gedachten over mijn lijf los te laten en loop een zandbankje op om nog even van het fantastische uitzicht te genieten. Heel even sta ik mezelf toe om te gaan liggen met mijn ogen dicht. Ik draai me op mijn buik en leg mijn hoofd op mijn handen. Als ik mijn ogen opendoe, zie ik dat vrijwel al het water om de zandbank heen verdwenen is. Nooit eerder voelde ik me zo verwant met een aangespoelde bruinvis als nu. Als ik onhandig opsta, zit mijn bikinibroekje tussen mijn billen en mijn topje vol met zand. Terwijl ik de cups leeg, loopt uiteraard de surf dude weer voorbij (HOE DAN??). Ik besluit dat het mooi geweest is en loop snel terug richting het hotel.

Op bed liggen mijn vriend en baby samen te slapen. Ik kruip naast ze en luister naar hun ademhalingen. Opeens zijn alle clichés weer waar en is de heimwee verdwenen. Straks gaan we zwemmen en vinden deze twee mij weer de allermooiste van het strand!

OVER 'HELP, IK BEN MOEDER!'

Deze blog is van Marloes Grimbergen (35), die vorig jaar voor het eerst moeder is geworden. Marloes leefde ruim vijf jaar als vrolijke single in Amsterdam, tot ze eind 2015 haar grote liefde vond. Drie maanden later was ze zwanger en inmiddels bevindt zij zich in de voor haar hele nieuwe wereld van het moeder zijn. Voor VROUW.nl neemt ze je mee op haar avontuur!

Gerelateerde onderwerpen