Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Hoe gaat het nu met?

'De aanslag tijdens Koninginnedag in Apeldoorn
heeft ons leven totaal veranderd'

journaliste

Eline Doldersum

W

Waar heel Nederland vandaag groot feest viert, zal deze koninklijke feestdag voor Anke Donicie (42) nooit meer helemaal hetzelfde zijn. Zij stond in 2009 vooraan toen het in Apeldoorn zo gruwelijk misging. 

Anke staat samen met haar vier jonge kinderen vlak bij het monument De Naald in Apeldoorn als er een zwarte Suzuki met volle vaart op het publiek inrijdt. "Ik keek van de auto naar de kinderen en van de kinderen naar de auto. Je wilt je kinderen beschermen, maar het was al gebeurd. Het was zó onwerkelijk."

Zwaargewond

De kinderen van Anke stonden te trillen op hun benen. "Ze hadden acht mensen zwaargewond op straat zien liggen, mensen dood zien gaan. Ze wilden nooit meer Koninginnedag vieren", vertelde Anke in een eerder interview met VROUW. Hoe is het nu met Anke en haar kinderen? Hebben ze voorgoed afscheid genomen van deze koninklijke feestdag?

"Ondanks die heftige Koninginnedag in 2009 zijn we nog steeds van de partij. Al zal deze feestdag voor ons nooit meer helemaal hetzelfde zijn. We vieren het toch met gemengde gevoelens. Onbezorgd in een mensenmassa staan springen, is er voor ons niet meer bij. Onbewust blijf je toch alert. Het is niet meer onbevangen..."

Zo kostbaar is het leven

"Júist omdat het iedereen had kunnen gebeuren. Die auto had ook mij, mijn buurvrouw of collega kunnen raken. Dat maakt je heel kwetsbaar. Het tast je gevoel van veiligheid aan. Maakt je bang. Dat zie je natuurlijk nu ook gebeuren met al die aanslagen van IS. Je krijgt het gevoel alsof je nergens meer écht veilig bent. Aan de andere kant: waar ik mij voorheen nog wel eens druk kon maken om heel kleine dingen, kan ik het nu veel makkelijker laten gaan. Júist omdat ik met eigen ogen heb gezien hoe kostbaar het leven is. Hoe snel het afgelopen kan zijn."

Blijf praten

"Ik kan wel zeggen dat de aanslag een enorme impact heeft gehad op ons leven. Zo schrikt onze jongste nog steeds van harde geluiden en als ik hoor over een auto-ongeluk staan alle beelden van de aanslag in mum van tijd weer op mijn netvlies. Het verdwijnt met de jaren wel naar de achtergrond, maar helemaal loslaten zullen we het denk ik nooit."

"Om die angst bij mijn kinderen een beetje weg te nemen, heb ik veel met ze gepraat. Door mijn werk als kindertherapeut weet ik inmiddels dat kinderen niet snel uit zichzelf over gevoelens praten. Dus mocht je een kind hebben dat door de aanslagen bijvoorbeeld heel angstig is, blijf dan met ze in gesprek gaan!""

Vijfde kindje

"In dat opzicht heeft het ons als gezin ook wel veel gebracht. Natuurlijk hadden we het allemaal liever niet meegemaakt, maar het heeft er wel voor gezorgd dat we veel bewuster in het leven staan. Veel meer genieten van de kleine dingen. Alles uit het leven proberen te halen. Niet streven naar gelukkig worden, maar gelukkig zijn!"

"We hebben na die aanslag ook nog een vijfde kindje gekregen. We dachten dat ons gezin compleet was, maar toen ik na die gebeurtenis zwanger bleek van ons vijfde kindje was het verlangen naar levensenergie ineens zó sterk aanwezig. Die zwangerschap hebben we allebei ook heel puur en liefdevol beleefd. Alsof je ineens veel bewuster bent van het wonder van het leven."