Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Christina was zo ziek dat ze haar zwangerschap moest afbreken
Foto: Cultura Images | Hollandse Hoogte
In het nieuws

'Ik was zo ziek dat ik
mijn zwangerschap moest afbreken'

journaliste

Daphne van Rossum

B

Bijna iedere vrouw ervaart (ochtend-)misselijkheid tijdens de zwangerschap, maar wat nou als je zo vaak moet overgeven dat je niks meer binnenhoudt en je daardoor in het ziekenhuis terechtkomt? Het overkwam Christine* (37). Vandaag op Wereld HG (Hyperemesis Gravidarum) Awareness Dag doet ze haar aangrijpende verhaal. “De zwangerschappen zijn helaas een traumatiserende ervaring voor mij geweest.”

Ze wil haar verhaal graag vertellen om andere vrouwen te helpen. Zelf wist ze niet dat een dergelijke ziekte bestond en pas nadat ze via Google in contact kwam met Stichting ZEHG en een lotgenotengroep op Facebook, wist ze dat ze niet de enige was: “Artsen zijn zich er vaak niet van bewust”, vertelt ze. “Ze zeggen dat het erbij hoort en dat het over gaat. Maar HG is wel iets anders dan gewoon een beetje zwangerschapsmisselijkheid.”

Niets binnenhouden

Slechts 0,2% van de zwangere vrouwen ervaart de heftige misselijkheid die typerend is bij HG en Christine weet maar al te goed hoe dat voelt: “Tijdens mijn eerste zwangerschap in 2013 werd ik vrij snel misselijk. Ik wist dat ochtendmisselijkheid erbij hoorde en ik was er ergens ook wel blij mee: het is toch een bevestiging dat je zwanger bent.

Maar het werd met de dag erger. In het begin gaf ik twee tot drie keer per dag over, op een gegeven moment zat ik op dertig keer. Ik kon nog geen slokje water binnenhouden. Op een gegeven moment moest ik opgenomen worden in het ziekenhuis en kreeg ik een infuus.

Van voren af aan

Toen ik een beetje opgeknapt was mocht ik naar huis en daarna begon het weer van voren af aan. Ik belandde steeds in het ziekenhuis om aan te sterken en op een gegeven moment werd besloten dat ik sondevoeding zou krijgen. Niet via mijn maag, want ik hield niks binnen, maar via mijn darmen. Dat moest vanwege mijn zwangerschap zonder verdoving worden aangebracht, een traumatische ervaring.

Ik ben al niet de dikste, maar ik ben tijdens deze zwangerschap twaalf kilo afgevallen. Ik kwam onder een gezond BMI. Alles prikkelde mijn misselijkheid. Geluid, licht, geur. Ik houd ontzettend veel van mijn man en hij ruikt heerlijk, maar tijdens mijn zwangerschap kon ik zijn geur niet verdragen.”

Misselijk

“Gelukkig ging het na twintig weken iets beter. Daarmee bedoel ik dat ik tien keer per dag overgaf en niet meer dertig keer. Ik was continu misselijk, maar hield genoeg binnen om thuis te blijven, dus hoefde niet elke keer meer naar het ziekenhuis. Dat was al fijn.

Ik heb al die tijd niet kunnen werken en was bedlegerig. Ik had doorligplekken en mijn spieren waren verdwenen. Ik voelde me zo slecht dat het wonder was dat we na negen maanden een kerngezonde dochter kregen die vier kilo woog. Zij heeft er gelukkig niks aan over gehouden.”

Dolblij

“Toen ze 2,5 jaar oud was raakte ik weer zwanger. Het was gepland en ik was dolblij. De misselijkheid begon al voordat ik een test kon doen en leek nog wel erger dan de vorige keer. We hebben medicijnen geprobeerd, maar niets hielp. Helaas was ik qua gewicht nog niet voldoende hersteld van de vorige zwangerschap en ook het trauma van de vorige zwangerschap kwam in volle hevigheid naar boven.

Het trok zo’n zware wissel op mij en mijn gezin dat we na 7 weken in samenspraak met de arts besloten dat het beter was om de zwangerschap af te breken. Dat heeft me ontzettend veel verdriet gedaan en dat doet het nog steeds. Verdriet om het kindje dat niet kon zijn.”

Spiraal

“Na vier maanden wilde ik een spiraal laten plaatsen. Ik was bezig met EMDR-therapie voor traumaverwerking, toen ik onverwachts toch weer zwanger bleek. Ik had het niet direct door. Na acht weken begon duidelijk de HG weer op te spelen.

Toen heb ik contact gekregen met een hele goede arts die gespecialiseerd was in HG, dokter Painter, en zij heeft er samen met mijn eigen arts voor gezorgd dat ik Prednison kon slikken samen met een cocktail aan andere medicijnen.

Het had veel bijwerkingen, maar hield me uit het ziekenhuis. Ik was nog wel misselijk, maar ik kon eten en hoefde niet aan de sonde. Dankzij dokter Painter en de alternatieve route die we hebben bewandeld is mijn zoontje geboren. Kerngezond en vier kilo schoon aan de haak!"

Geluk

"Helaas doet het veel met je als je een tijd je botten en spieren niet gebruikt. Ik ben nog steeds herstellende en moet nog sterker worden, maar ik ben al heel goed op weg. Mijn kinderen zijn nu vijf en twee. Ik ben zo dankbaar voor wat ik heb, voor mijn grote geluk en het leven dat ik deze kinderen heb mogen schenken.

Er zijn nog steeds geurtjes - zoals de lucht in het ziekenhuis - die ik nog niet goed kan verdragen en ook met bepaalde voedingsmiddelen zoals rijst heb ik moeite (omdat het me doet denken aan de misselijkheid en het overgeven). EMDR-therapie heeft me goed geholpen om erover te kunnen praten, maar toen ik een keer iemand met een sonde zag ben ik ingestort.”

Vriendschappen

“De zwangerschappen zijn voor mij door de HG heel ingrijpend geweest. Ik had voordien nooit van HG gehoord en het heeft me vriendschappen gekost. Mensen begrepen niet waarom ik zo maar uit hun leven verdween. Zij waren ook wel een misselijk geweest tijdens een zwangerschap, maar je kunt het niet vergelijken.

Dit is anders. Ochtendmisselijkheid is een buitje, HG is een orkaan."

*Christine wil vanwege het taboe dat er volgens haar op HG rust niet met haar achternaam in dit verhaal en ook niet met een foto. Deze informatie is wel bekend bij de redactie. 

Jij op VROUW

Wil jij een verhaal delen met de redactie? Dat kan!

Stuur een berichtje