Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

vrouw op hotelbed
Leven van een stewardess

Deel 34:
Een draak van een purser

V

Vaak vlieg ik met leuke collega's en komt het niet zo vaak voor dat ik het liefste naar huis ga. Maar soms is dat anders...

Tanja had zich gemeld bij een diëtiste en was vol goede moed aan haar dieet begonnen. De eerste 3 kilo waren er binnen een week af en ze straalde weer. In mijn beroep is het ook wel zaak dat je je gewicht een beetje op peil houdt. Maar ik heb ook wel collega’s die minimaal maat 44 dragen.

Bilpartij

Niet dat daar iets mis mee is, maar het ziet er toch altijd een beetje wonderlijk uit zo’n bilpartij in het smalle gangpad. Wat ik dan weer niet begrijp zijn passagiers die daar iets van menen te mogen zeggen. De mooiste anekdote die daarover de ronde doet, gaat als volgt. Een collega met een maatje meer kreeg ooit een daverend applaus toen ze beledigd werd door een mannelijke passagier.

Op het moment dat ze hem tijdens het passeren per ongeluk met haar heup aanstootte - omdat hij de krant breeduit zat te lezen - riep hij 'Sinds wanneer nemen ze zulke koeien aan bij jullie maatschappij?!' Waarop zij gevat antwoordde 'Sinds wij vee vervoeren meneer'. De man in kwestie was meteen stil. En zij had de rest van de vlucht de lachers op haar hand.

Serveerster in de lucht

Maar passagiers vinden wel vaker dat ze de vrijheid hebben om van alles tegen je te zeggen. Vrouwen die je toebijten dat het misschien wel glamoureus lijkt maar 'dat je toch maar gewoon een veredelde serveerster in de lucht bent' of vragen of we tijdens onze opleiding ook les krijgen in glimlachen. Ook mannen zeggen de raarste dingen. Die denken soms dat ze naast koffie of een maaltijd ook automatisch je nummer mogen hebben. Maar die vlieger gaat niet op natuurlijk.

Na een week ziek was ik weer begonnen met werken en had een paar korte vluchten binnen Europa gemaakt. Met een draak van een purser en zo mogelijk nog vervelendere cockpitcrew. Dus had ik me deze keer maar eens wat afzijdig gehouden en mijn eigen plan getrokken. Het komt gelukkig niet zo vaak voor dat ik geen klik heb met collega’s.

Een borrel

Maar deze keer was het dubbel raak; de purser had overduidelijk last van kutnijd. Die gunde mij het licht in mijn ogen niet en toen de captain ook nog dubbelzinnige opmerkingen tegen mij maakte, werd ze helemaal vals. Ik heb helemaal geen problemen met autoriteit. Maar een machtswellustige 35-jarige die in rang hoger staat dan ik en het nodig vindt om me af te bekken in het gangpad, gaat me te ver. Hoewel ik er boven sta, voel ik echt de behoefte niet meer om daarna nog met diegene een borrel te gaan drinken omdat dat zogenaamd van me verwacht wordt.  

Die captain kon wat mij betreft ook stikken. Ik had al vaker akkefietjes met hem gehad; een beetje te handtastelijk, voortdurend dubbelzinnige en seksistische opmerkingen maken en ondertussen collega’s die hun pet niet droegen op een buitenstation rapporteren op kantoor.  

Maar goed, je kunt nou eenmaal niet met iedereen bevriend zijn. Ik heb gewoon twee avonden heel relaxt op mijn kamer doorgebracht. Lekker in bad geweest, een beetje ge-appt met Dirk, en via facetime mijn zonen weer uitgebreid gesproken. Het leven van een stewardess is soms ook gewoon maar gewoon.