Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Leven van een stewardess

Deel 36: 'Er bekroop me
een wat onbestemd gevoel'

O

Om de zoveel tijd sta ik een periode 'reserve'. Dat houdt in dat ik stand-by sta. Mochten er vanwege ziekte, vertraging of andere calamiteiten crewleden nodig zijn op een vlucht, dan belt Crew Control en moet ik me binnen een uur op Schiphol melden. Dat is soms nog best haasten, dus ben ik blij dat het maar een half uurtje rijden is naar P30.

Afgelopen week stonden er vijf van die dagen op mijn planning. Aangezien ik zowel Europese als intercontinentale vluchten maak, staat mijn koffer die dagen klaar. Ik kan namelijk opgeroepen worden voor een dagje heen en weer naar Rome, maar voor hetzelfde geld bellen ze me op dag één al voor een trip naar Bogota, Colombia.

De fout

Op die dagen plan ik normaal gesproken niets, want de kans dat ik word opgeroepen, is groot. Als alles klaarstaat en mijn bloesjes gestreken in de kast hangen, dan spreek ik nog weleens af met een vriendin voor een kop koffie in het dorp, maar het liefste blijf ik in en om mijn huis.

Járen geleden maakte ik een keer de fout om de dag voorafgaand aan een stand-by-dienst na een feestje bij vrienden in Eindhoven te blijven slapen. Ik had voor de zekerheid wel mijn koffer en een schoon uniform in mijn auto liggen.

Wat een stress

We maakten het veel te laat terwijl ik de volgende ochtend vanaf 10 uur reserve stond. En stipt om 10 uur werd ik gebeld; gelukkig hoefde ik me pas om 11.30 uur te melden, maar wat een stress had ik toen ik erachter kwam dat mijn schoon gestreken blouse nog keurig thuis hing...

Dus moest ik hals over kop weg, regelde ik een bloesje op Schiphol Oost en meldde ik me zwetend en wel vijf minuten over half twaalf. Les geleerd. Sindsdien blijf ik dus gewoon lekker thuis. Op dag één werd ik niet gebeld.

Onze vakantie

Om 18:00 uur liep de dienst af en lag de hele avond lekker open. De volgende ochtend begon mijn reserve pas om 10:00 uur dus ik had alle tijd voor Dirk die die dagen vrij was. Dus kwam hij gezellig naar mij toe.

"Heb je nog nagedacht over onze vakantie?", vroeg hij toen we samen met een glas wijn op de bank zaten. "Heb je al data waarop je weg zou kunnen?" Ik had verschillende vluchten die veel rustdagen geven, aangevraagd zodat ik zonder al te veel vrije dagen op te hoeven nemen toch lang weg zou kunnen. Maar ik had nog niet gehoord of die aanvragen gehonoreerd waren.

Als door een wesp gestoken

"In principe de laatste twee weken van april, zoals je al zei. Maar als dat nou moeilijk vrij te krijgen is, dan zouden we toch ook gewoon een paar dagen naar Zuid-Spanje kunnen gaan?" Dirk reageerde als door een wesp gestoken. "Nee! We zeiden Suriname en dat blijft het, hoor!"

Pardon? Wat had die nou ineens? "Uh, ja, dat hadden we inderdaad gezegd, maar alles is toch leuk, als we maar samengaan, toch?" stamelde ik verbaasd. Maar hij hield voet bij stuk. Hij moest en zou met mij naar Suriname. Er bekroop me een wat onbestemd gevoel.