Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Drankjes
Leven van een stewardess

Deel 37: Al in de pantry’s
gonsde het tussen de collega’s

D

Die avond hadden Dirk en ik het verder niet meer over de vakantie gehad. Ik had het onderwerp bewust laten rusten nadat hij zo stellig geroepen had dat het Suriname werd en niets anders. We hadden nog even in het verzoekensysteem gekeken of de aangevraagde vluchten al waren goedgekeurd maar dat was nog niet gebeurd. Dus kropen we uiteindelijk lekker tegen elkaar aan op de bank en keken een filmpje.

De volgende ochtend was het om 07:00 uur meteen raak. Ik werd opgeroepen voor een vlucht naar Panama. Dirk ging vrij vlot na dat telefoontje de deur uit zodat ik me even snel en zonder afleiding klaar kon maken. Veel hoefde niet mee.

Dezelfde vlucht als ik

Ik ging er maar één nacht slapen. Dus meer dan een zomerse outfit, mijn bikini, toiletspullen en een joggingbroek gooide ik niet in mijn koffer. Op p30, het parkeerterrein waar ik op Schiphol parkeer, kwam ik een collegaatje tegen die ik al tijden niet gesproken had die toevallig op dezelfde vlucht als ik ingedeeld stond. Ze vloog ook al jaren en we hadden zelfs heel vroeger samen bij een andere maatschappij gevlogen. Zij had nog wat jongere kinderen dan ik dus werkte ze parttime als stewardess.

"Sjeezus, wat is het soms toch een gedoe om weg te komen", bekende Valerie in de bus naar het bemanningencentrum. "Wasmanden leeg en de koelkast vol. Alle oppas regelen tot mijn man ’s avonds thuis is en dat allemaal voor dat ene middagje aan een zwembad." Ze keek me aan met een ondeugende blik. "Dus hoe dan ook gaan wij vanavond een flinke borrel halen!" Dat was een leuk vooruitzicht. 

Een vrouw achter de knuppel 

In de briefingkamer ontmoetten we de rest van de crew. Het was een relaxte gezellige boel en de groep was lekker gemengd. Twee stewards, een paar leeftijdgenoten maar ook een aantal jonge meiden van begin twintig. Altijd leuk voor de groepsdynamiek. Ook in de cockpit zat deze reis een vrouw. Zoveel vrouwelijke piloten zijn er eigenlijk niet dus ik vind het altijd wel weer leuk als ik met een vrouwelijke vlieger op pad mag.

Passagiers reageren altijd als we een vrouw achter de knuppel hebben. Vaak heel positief maar toch ook hoor je negatief ingestoken commentaar. 'Ze kan het toch wel echt hè!' of 'Er zit wel een vent naast toch?', hoor ik ondanks dat het 2017 is nog regelmatig. Maar goed, het is jarenlang een mannenberoep geweest dus wellicht moet iedereen er aan wennen en oude vooroordelen laten varen. Ik weet dat ook mijn werkgever voorstander is van meer vrouwen in de cockpit. Dus hopelijk zien we er steeds meer voorin het vliegtuig.

Rokerig en druk

De vlucht naar Panama-Stad verliep prima. Geen onvertogen woord aan boord en op een of andere manier had iedereen zin in deze trip. Al in de pantry’s gonsde het tussen de collega’s over de avond die komen ging. De stewards wisten nog wel een leuk tentje vlak bij het hotel en op het afgesproken tijdstip stonden alle crewmembers in de lobby om mee te gaan. In de kroeg was het rokerig en druk en na twee glazen stond iedereen te dansen.

Echt helemaal tot het gaatje gingen we niet, want we moesten de volgende avond alweer terug naar huis vliegen, maar het was wel weer oergezellig. De volgende dag aan het zwembad lagen we nog te lachen om al de idiote dingen die de avond ervoor waren gebeurd. En terwijl ik nog lekker een uurtje languit in de zon kon genieten, realiseerde ik me eens te meer dat ik toch echt wel een fantastische baan heb.