Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Leven van een stewardess

Deel 43: Dirk lijkt wel
een autist!

D

Dirk was bij me langs geweest en de avond was totaal anders verlopen dan verwacht. Terwijl ik dacht dat we gezellig plannen zouden maken voor onze vakantie naar Suriname, kreeg ik van Dirk een soort callsheet.

Het viel me mee dat hij geen powerpointpresentatie had gemaakt. Van dagdeel tot dagdeel had hij alles gepland. Ook wilde hij niet IPB-vliegen (indien plaats beschikbaar, red.) maar had al tickets geboekt. Dus niets romantisch samen zoeken naar het leukste hotelletje of met samengeknepen billen hopen dat er plek aan boord was en dan eventueel uitwijken naar een ander deel van de wereld.

Bezoek aan vrienden van hem

Op dag één slapen in Hotel Torarica, dag twee meteen door naar Kabalebo en zo had hij voor iedere dag een invulling bedacht. Zelfs met tijden erbij! "Je laat echt absoluut geen ruimte over voor een beetje spontaniteit!", wierp ik tegen. "Ik wil het gewoon goed voor ons geregeld hebben. Geen verrassingen. Ik heb geen zin daar te zijn en dagen te verliezen met lanterfanten."

Dat het echt mijn vakantie was, en in mijn beleving de uitgelezen mogelijkheid om even bij te komen en juist ook niets te doen, vond hij geen argument. Het verbaasde me ook enorm dat hij ineens zo georganiseerd was. Ik kende hem heel anders. Hij hield ervan om spontaan uitstapjes te maken of plannen juist om te gooien. Wat ik ook in zijn planning zag staan was een bezoek aan vrienden van hem. Dit zou op de laatste dag in Paramaribo plaats moeten vinden.

Strak reisschema

"Wie is dat dan?", vroeg ik. "Herman is een vriend van me. We kennen elkaar inmiddels een jaar of vijf. Ik ontmoette hem op een van de eerste reizen die ik naar Paramaribo maakte. Hij is ook regelmatig in Nederland geweest en hij vindt het leuk om jou ook te ontmoeten." Die ontmoeting maakte me verder niet zoveel uit. Ik zag meer op tegen het strakke reisschema dat Dirk gemaakt had.

Maar hij was onvermurwbaar. Het zou zo gaan en mijn bezwaar tegen de dure geboekte tickets veegde hij ook van de baan. "Ik betaal het toch gewoon. Doe niet zo moeilijk Veer! Ik wil gewoon niet het risico lopen dat we op Schiphol blijven staan omdat er geen plek aan boord is. Of nog erger, als we weer terug naar huis willen."  

Fantastische minnaar

Daarna smoorde hij me de mond met hartstochtelijke zoenen en loodste me naar de slaapkamer. Ik moest toegeven, Dirk was een fantastische minnaar, dus mijn bezwaren smolten als sneeuw voor de zon op dat moment. Maar de volgende dag toen ik met Sandra op het terras zat en over de avond met Dirk vertelde, kwam dat nare buikgevoel harder terug dan daarvoor. Sandra vond het ook maar apart dat Dirk absoluut geen ruimte overliet voor het toeval of avontuur.

"Het lijkt wel een autist joh. Of heeft hij misschien een dubbele agenda? Heeft hij nog andere afspraakjes gepland dat hij precies op een bepaald tijdstip ergens wil zijn?" Zo had ik het nog helemaal niet bekeken. Ik herinnerde me ook ineens zijn vraag naar mijn koffer. Hij wilde mijn koffer namelijk zien en weten welke tassen ik precies mee zou nemen. Raar eigenlijk...