Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Leven van een stewardess

Deel 46: Hij had een
overdosis GHB in zijn bloed

H

Hoe ik van Schiphol naar Utrecht ben gereden wist ik niet meer. De blinde paniek om mijn kind had alle overlevingsmechanismen in mijn lichaam in werking gezet. Op pure adrenaline leek ik mijn auto door de drukke ochtendspits te laveren.

"Ik vang je wel op bij de hoofdingang", zei Rogier door de telefoon. "Kom daar maar naartoe." Nog steeds wist ik niet wat er met mijn kind aan de hand was en er spookte van alles door mijn hoofd. Van een hersentumor tot oververmoeidheid, mijn gedachten maakten overuren.

Echt mis

"Veer, Veertje, hier." Rogier zag er grauw uit. De normaal gesproken zo aantrekkelijke man was een schaduw van zichzelf. Hij droeg een joggingbroek met daaronder zijn regenlaarzen. Duidelijk een man die in paniek iets aangetrokken had.

Ik voelde zijn ongeschoren wangen toen hij me omarmde. "Het is echt mis", bracht hij uit. "De artsen zijn nu al uren met Daan in de weer en eigenlijk weten wij niets. Sebas is ook in paniek. Laten we maar meteen naar boven gaan."

Overdosis GHB

Sebas zat in de familiekamer op de IC. Hij staarde doelloos op zijn telefoon toen ik de kamer binnenkwam. "Oh mam, ik ben zo bang dat het niet goed komt met Daan", snikte hij toen hij me in mijn armen vloog. Ik woelde door zijn krullen en de tranen liepen nu ook over mijn eigen wangen.

Op dat moment kwam een arts binnen. Ze oogde vriendelijk en stelde ons met een paar woorden gerust. "Daan is bij kennis en we hebben een vermoeden wat er aan de hand is. Hij had een overdosis GHB in zijn bloed."

Gootsteenontstopper

GHB?? Ik keek Sebas vragend aan. "Gebruiken jullie GHB?" Het klonk bijna als een verwijt. Sebas reageerde dan ook boos. "Nee mam! Jezuschristus, wat denk jij nou. Natuurlijk gebruiken wij geen GHB. Dat is gootsteenontstopper. Doe normaal!"

En hij barstte opnieuw in tranen uit. Mijn grote, amper volwassen zoon was een hoopje ellende. Ik troostte hem. Fluisterde mijn verontschuldigingen in zijn oor. Natuurlijk vertrouwde ik hem, maar  was me ook kapot geschrokken.

Verpleegster

Alle rampscenario’s waren al door mijn hoofd geschoten toen ik een uurtje daarvoor over de A2 racete. "GHB dus. En hoe nu verder?", hoorde ik Rogier aan de dokter vragen. "Hij zal vandaag nog zeker hier blijven en dan kijken we morgen verder." 

"Over een half uurtje zal hij naar zijn kamer gereden worden en zal een verpleegster u komen halen zodat u even bij hem kan zijn. Maar hij heeft nu vooral veel rust nodig. De schade die deze drug aanricht kunnen we pas later in kaart brengen. Maar vooralsnog lijkt hij er goed uit te komen."

Nog in mijn uniform

Ik haalde opgelucht adem en maakte me voorzichtig los uit de omarming van Sebas om even naar de wc te gaan. Op de gang vroeg iemand me waar de reis naartoe ging. Toen realiseerde ik me pas dat ik nog in mijn uniform liep. En oh ja, overmorgen zou ik met Dirk naar Suriname vertrekken. Op de wc viste ik de telefoon uit mijn zak.

Ik belde Dirk. Het was nog vroeg en ik wist eigenlijk niet zeker of hij al geland was. De telefoon ging gewoon over. "Hee Veer. Goeiemorgen", nam hij vrolijk op. "Dirk, ik ga niet met je mee op vakantie", flapte ik er onomwonden uit.

"Daan is opgenomen in het ziekenhuis, ik moet hier blijven." Dirk vloekte. Maar niet omdat hij schrok van het nieuws over Daan. "Dat meen je verdomme niet! Alles is geregeld, jij gaat gewoon met mij mee!" Ik wist niet wat ik hoorde. Was hij wel helemaal goed bij zijn hoofd?

Jij op VROUW.nl

Is jouw kind ook wel eens met GHB in aanraking gekomen? En wil je daarover vertellen?

Dan kan dat hier!