Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

ambulance
Leven van een stewardess

Deel 47: Hier krijg
jij ontzettende spijt van!

D

Daan kwam gelukkig goed door de ochtend heen en mijn ex en ik bleven aan zijn bed zitten. We zeiden niet zoveel tegen elkaar. Dat was ook niet nodig.

Op momenten als deze merkte ik echt dat we uit elkaar gegroeid waren, maar toch wel de liefde en de bezorgdheid deelden. Ik bestudeerde zijn gezicht toen ook hij even zijn ogen dicht deed. Hij zag er nog steeds goed uit. 

Sprekend zijn vader

En wat leek Daan op hem! Dezelfde kin en neus, zelfs de kruin in zijn donkere krullen. Gewoon sprekend zijn vader. Daan kwam pas in de middag echt bij. Hij was verward, boos en klaagde over pijn in zijn maag. Hij had geen idee wat hem overkomen was.

We vertelden hem van de overdosis en hij werd nog bozer. "Hoe dan!! Ik had twee bier gedronken en dat was het." Rogier: "Maar heb je zelf die GHB dus niet genomen?"

Gootsteenontstopper

"Pap, jezus nee!!" Hij schreeuwde het bijna. "Dat is gootsteenontstopper of zoiets, die ga je toch niet innemen?" De dienstdoende arts die op dat moment de kamer inliep, kalmeerde mijn kind.

"Het gebeurt wel vaker dat patiënten die dit meemaken wat agressief zijn", legde hij uit. "En die maagpijn is ook normaal. Hij heeft ontzettend veel geluk gehad. Niet iedereen komt hier zo goed doorheen."

Trappenhuis

"Daantje lief, weet je nog wat er gebeurde gisterenavond?", vroeg ik hem. "Ik voelde me op een gegeven moment niet zo lekker. Het was druk in de kroeg en het benauwde me ineens. Dus ik ben naar huis gefietst." 

"Al op de fiets voelden mijn benen raar. Eerst was het nog wel grappig maar toen ik thuis naar boven liep draaide het trappenhuis. Daarna weet ik het niet meer. Maar ik wil slapen nu."

Nog steeds in uniform

Nog geen twee minuten later sliep hij weer. Hij zou nog een nachtje in het ziekenhuis moeten blijven. Ik stond op en liep even naar buiten om een luchtje te scheppen.

Nog steeds in mijn uniform maar ik had geen tijd om daarover na te denken. Terwijl ik buiten stond draaide Dirk tot mijn grote verbazing het parkeerterrein op en beende op me af.

Bijna dood

"Waarom neem jij niet op?", riep hij boos. "We hebben nog 24 uur voordat we gaan en jij neemt je telefoon niet op!" Hoorde ik dit goed? Mijn kind vecht voor zijn leven en dit doet mijn vriend?

"Nou moet jij eens even heel goed naar me luisteren Dirk, mijn zoon was bijna dood en jij loopt nu te zeiken over een vakantie. Ben jij wel helemaal lekker?"

Beduusd

Stoom kwam uit mijn oren. Wat dacht die debiel nou? Dat ik mijn kind nu alleen zou laten? "Hij is volwassen hoor", hoorde ik Dirk zeggen. "Weet je wat Dirk? Bekijk jij het! Ik ga niet met je naar Suriname. Nu niet, nooit niet. Ben je nou helemaal besodemieterd? "

"Iedere moeder blijft bij haar kind. Dat jij dat niet begrijpt maakt je de grootste idioot die er is." Dirk greep me ruw bij mijn bovenarm. "Jij krijgt hier spijt van", siste hij in mijn oor. Ik was zo beduusd dat ik niet wist wat te doen.

Hij liet me los en liep terug naar zijn auto. Zonder verder nog om te kijken reed hij weg. Dat was dat. Ik voelde de tranen opwellen. Waarom reageerde hij zo idioot?