Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

strandtent, ondergaande zon
Leven van een stewardess

Deel 57: 'Wat ben
je toch ongehoord naïef'

V

Via via hoorde ik dat Irma nog steeds in voorarrest zat in afwachting van het proces. Er hing haar een straf van twaalf jaar boven haar hoofd en ik had wel met haar te doen. Hoe kon je in godsnaam zo dom zijn om die gigantische hoeveelheid cocaïne het land in te smokkelen?

Nog steeds had ik het vermoeden dat Dirk iets met deze zaak van doen had. Had hij Irma gebruikt als 'strovrouw'? Dat zij opgepakt werd en hij vervolgens nog een veel grotere lading het land inbracht? Allemaal speculaties natuurlijk, maar ik had er een raar buikgevoel bij.

Tien jaar brommen

Voor hetzelfde geld had hij handlangers bij de bagageafhandeling of bij andere schipholmedewerkers. Robin had toentertijd ook een heel netwerk aan luchthavenmedewerkers om zich heen verzameld, voor zijn importhandel. Zou ik hem eens bellen? Hij had me verzekerd dat hij, na ruim tien jaar 'brommen', zijn lesje wel geleerd had. Dus ik kon me niet voorstellen dat hij hier ook maar iets mee te maken had.

'Veer, waaraan dank ik dit genoegen?', nam Robin luchtig zijn telefoon op. Mijn hart sloeg over. Zijn stem deed nog steeds wat met me. 'Dag Robin, ik wil met je praten. Er gebeuren in mijn omgeving ineens wat rare dingen en ik vertrouw het allemaal niet. Misschien kun jij me hier en daar wat opheldering geven?' Robin stemde in om elkaar later die dag te treffen. 'Kom je naar Zandvoort? Gaan we eten bij Tijn Akersloot.'

Prachtig lichaam

Toen ik aan het einde van de middag het paviljoen opliep, zat Robin al aan het tafeltje te wachten. Hij zag er goed uit. Zijn vroeger zo zwarte haar was nu grijzend maar hij had nog steeds een prachtig lichaam en dito ogen. Ik viel eigenlijk altijd wel op dat type man. Als je niet beter zou weten dan zou je denken dat Daan en Sebas van hem waren. Maar dat was niet zo vreemd want Rogier heeft een beetje dezelfde uitstraling.

Hij nam een slok van zijn witte wijn en schonk mij ook een glas in. 'Wat is er allemaal aan de hand?', vroeg hij. Ik vertelde hem het verhaal. Over Dirk, over de verkering die wij hadden, de reis die gepland stond naar Suriname en hoe dat uiteindelijk allemaal gelopen was. Hij luisterde aandachtig.

Ongehoord naïef

'Dus als ik het goed begrijp is hij uiteindelijk met collega Irma op reis gegaan en werd zij op de terugweg opgepakt met 10 kilo coke die in haar handbagage zat', resumeerde hij. 'Ja, en nou vroeg ik me af of jij misschien iets gehoord had? Jij kent dat wereldje toch iets beter dan ik.' Robin keek me zwijgend aan. Zijn ogen kneep hij tot spleetjes.  

'Veertje, Veertje, wat ben jij toch ongehoord naïef. Heb je nooit doorgehad dat het wel heel toevallig was dat Dirk Oostman op jouw pad kwam en zo snel een prominente plek in je leven innam? Ik wist niet dat jij met hem rommelde want dan had ik je voor hem gewaarschuwd. Hij is namelijk geen onbekende. Irma overigens ook niet, maar die ging nooit verder dan wat klein spul.'

Van schrik nam ik een te grote slok en keek al proestend zo nonchalant mogelijk naar de ondergaande zon. Maar het huilen stond me nader dan het lachen. Waar was ik in godsnaam in verzeild geraakt?