Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Moeder Wilma met dochter Fleur
Lezerscolumn

Wilma blikt terug op de eerste maanden
van haar hooggevoelige dochter

W

Wilma schrijft in een brief aan zichzelf over haar dochtertje Fleur, die vanwege hooggevoeligheid de eerste maanden van haar leven ontroostbaar was. Op VROUW.nl blikt ze terug op die verdrietige start.

Wilma: "De eerste maanden van Fleurs leven waren zwaar. Af en toe schreef ik op mijn blog Mama van Dijk over de achtbaan van emoties die ons jonge gezinnetje door elkaar wist te schudden. Alles was Fleur te veel. Elke prikkel kwam te hard binnen. Mama’s armen waren niet goed genoeg…"

"Er viel niet te troosten. Uren wandelde ik buiten met een gillend meisje terwijl ik mijn tranen verborg achter een veel te grote zonnebril. Uren waarin ook zus Naomi (toen slechts 21 maanden) werd overvallen door de komst van dit nieuwe luidruchtige gezinslid." 

"Alhoewel de situatie vandaag de dag onder controle is doet terugkijken nog steeds zeer. Vandaag neem ik je mee in een openhartige brief aan mijzelf, een mama die besefte dat het allerbeste dat ze geven kon op dat moment niet genoeg was."

Veel te grote zonnebril

Ik zie je lopen lieve mama, op die helder lichte dag. Je voeten zijn nog moe van de nacht die je weer op bent geweest. Je probeert buiten wat frisse lucht te vangen. Maar je armen voelen zwak na de maanden van dragen, van troosten, omarmen.

Je veel te grote zonnebril verbergen wallen en tranen. De zonneschijn verdween niet uit je hart, ook al kleurde het leven soms even donker en zwart. Je wilde sterk zijn, want je moest. Maar niets bleek genoeg om je kleine meisje te troosten.

Het beste medicijn

Ik zie je weer staan, de wanhoop vult je dagen. Ik zie je schreeuw om hulp, naar artsen met vragen. Ik zie hoe je gesmeekt hebt om het beste medicijn, om iets dat verlichting zou geven in de onrust of de pijn.

Je breekt in honderdduizend stukjes als niets de onrust blijkt weg te nemen. Wanneer jij dan ook je kleine, grote, peutermeisje langzaam onderuit ziet gaan, wacht jou een nieuwe taak. Overleven, en dat deed je. Veel te lang en veel te vaak.

Het tegendeel

Ik zie je zitten in de kamer, het geluk moest jou omringen. Maar het tegendeel bleek waar. Voor de tweede keer mocht je moeder worden. Maar het leven valt je zwaar. Overdag val je in slaap als je een moment vindt om te zitten.

De nachten ga je door, troost jij je kleine meid, op zoveel mogelijk manieren tot de morgenzon de nacht ontwaakt. De glans wordt zichtbaar minder. Ik zie dat het je raakt. Ik zie jouw doorlopen ogen, de arts begrijpt waarom.

Schreeuw om hulp

Je ongekende machteloosheid. Ze belooft je trouw te helpen, maar we geven het wat tijd. Nog maandenlang zou het duren tot dat intense moment. Ik zie je zitten op je kamer. Je schreeuw om hulp zo ongekend.

Het kan niet meer. Niet langer verder. Je lijf is op, genoeg geweest. Haar eindeloze huilen kun je even niet meer dragen. Met pijn in je hart zie ik hoe jij akkoord ging, met al je wanhoop, zonder vragen.

Witte, lange gangen

Ik zie je lopen door de witte, lange gangen. Op weg naar je kleine meisje. Ze slaapt, rustig en tevreden, dagen, nachten lang. Ook zij blijkt totaal vermoeid, moegestreden. Uren kijk je naar het wiegje vanuit die meterslange gang.

Ik zie hoe jij haar weer kunt knuffelen, de band in vertrouwen weer opnieuw wordt opgebouwd. Ik zie haar kijken in jouw ogen. Glunderend en vol herkenning. Haar handjes pakken vast, vinden ineens weer rust in die van jou.

Klein ziekenhuis

Een week worden jullie gescheiden, wordt er bij je meisje zoveel rust gebracht. In dat kleine ziekenhuis, dat kamertje, in het leven van een mama, even stilte in de nacht.

Ik zie hoe er eindeloos wordt geslapen, dagen, nachtenlang. Hoe manlief met de beste zorg zijn meiden omringt waar hij kan. Er volgt bij thuiskomst een proces van structuur en weinig prikkels.

Tranen

Steeds een heel klein beetje meer. Lieve mama wat heb jij gevochten, voor je meisjes, keer op keer. In de rust vind jij jouw tranen over die afgelopen tijd. Laat ze gaan, je hebt gestreden. Het verleden doet soms pijn. Maar kijk vooral ook naar het heden waar zoveel dankbaarheid mag zijn.

Ik zie je zitten in diezelfde kamer. Waar de wanhoop je vaak overviel. Ik zie hoe de herinnering je weer verdrietig maakt, in rust en stilte je nu raakt. Rust maar uit lieve mama. Je hebt meer dan je best gedaan.

Extreem hooggevoelig

Je baby is zo groot geworden, er is al zoveel tijd voorbijgegaan. Leef in het nu, omring je dromen, met geluk in kleine dingen. Dan zie ik zoveel ogen glunderen en kun jij de dag beginnen.

Het allerbeste van jouw lieve mama, was goed genoeg.

Fleur bleek extreem hooggevoelig, en kon de prikkels van alles om haar heen niet aan. In het ziekenhuis werd de vicieuze cirkel doorbroken rondom slaaptekort en prikkelverwerking. Met fijne tips en adviezen voor thuis, is zij nu een heel vrolijk, lieve baby van 9 maanden. 

Voor alle mama’s die het moederschap soms als zwaar ervaren wil ik zeggen: 'Lieve mama, ik ben trots op je! Houd vol!'

Jij op VROUW.nl

Wil jij ook een verhaal kwijt?

Dan kan dat hier!