Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte/Cultura Images
Lezerscolumn

Miets zoon (9) draagt een tuigje:
Daar is een goede reden voor

Redactie VROUW

M

Miet (35) reageert op een opiniestuk dat eind vorige maand op VROUW.nl stond, over kinderen in tuigjes. Miet herkent zich in het verhaal omdat zij haar zwaar zorgintensieve zoon (9) ook in een tuigje doet. "Voor zijn eigen veiligheid."

Beste mensen uit die andere wereld, die wereld die niet altijd de onze is. Recent las ik een opiniestuk van een moeder. Op het strand trok een gezin haar aandacht. Het jongetje droeg een tuigje en zijn ouders gedroegen zich blijkbaar niet zoals het volgens deze dame hoorde.

Schande

Ze speelden niet voldoende met hem, lieten hun kind zand eten en de papa maakte een foto terwijl moeder met haar dochters in de zee speelde… Schande! Ik voelde me onmiddellijk verbonden met het gezin in kwestie.

Misschien leek het jongetje wel een beetje op mijn zoon? De scenario’s die door mijn hoofd spookten, waren heel anders dan die van de schrijfster. We hebben ondertussen ervaren dat heel wat mensen denken zoals zij.

Tuigje

Onze zoon draagt ook een tuigje, voor zijn veiligheid, om hem de rust te gunnen die hij nodig heeft. Want zijn wereld kleiner maken, helpt hem beter functioneren. Soms reageren we wat vreemd. Omdat dat voor hem beter is of omdat we ook maar mensen zijn, die soms op grenzen botsen.

Buitenstaanders begrijpen dat niet. We worden nagewezen, zien hoe volwassenen plezier maken om onze zoon, hoe mensen met hun kinderen wijzen en lachen in plaats van op een gepaste manier hun vragen te beantwoorden.

Hond

We zien verontwaardigde blikken en horen kwetsende opmerkingen. Gisteren kreeg mijn zoon, na een dag vol gestaar, opmerkingen en gelach, een zware crisis in een attractiepark. Een groepje pubers deed hem na, lachte om hem en ons.

Toen ik vroeg of ze het gepast vonden om te lachen om een gehandicapt kindje, werd de situatie nog erger. Met hun armen gekruist kwamen ze vlakbij staan, starend en lachend. 'Laat jij je hond maar lekker uit!'

Zorgintensief

We waren omringd door mensen. Niemand reageerde, ze gaapten ons alleen maar aan, sommigen zichtbaar verontwaardigd over het hysterische gedrag van ons kind, anderen vol leedvermaak, met een lach op hun gezicht. Ik voelde me zo verdrietig en alleen.

En ik dacht terug aan de column over het gezin op het strand. Ik vroeg me af of al die oordelende mensen begrijpen wat het is, zorgen voor een zwaar zorgintensief kind, zo'n kind dat quasi alle aandacht van papa en mama opslorpt.

Aandacht

Zouden ze ooit al volledig op zijn geweest, omdat hun kind alle aandacht continu nodig heeft? Kennen ze de momenten waarop ze even kunnen ademen, even kunnen loslaten, even de focus op hun kind kunnen verliezen omdat het eindelijk even kan?

Zijn zij broer of zus geweest van zo'n kindje? Hebben ze al ervaren hoe fijn het is als papa en mama wel heel even hun onverdeelde aandacht aan hen kunnen geven? Eindelijk… Heel even maar?

Mond

Weten ze dat sommige kindjes het juist fijn vinden om zich even in hun eigen wereld te begeven? Dat er kinderen zijn die even niet willen meespelen? Hebben ze ervaring met kindjes die rustiger worden als ze eindelijk even aangelijnd worden?

Hebben ze al ooit een hele dag van alles uit de mond van hun kind moeten halen, omdat het geen grenzen kent en werkelijk alles opeet? Hebben ze al eens 112 moeten bellen omdat hun kind, in een kort moment van onoplettendheid, de benen had genomen?

Mentale beperking

Zijn ze ooit weleens kapot geweest van een hele dag achter hun kind aan hollen dat geen gevaar kent en ondertussen veel sneller is geworden dan zijzelf? Hebben ze al gezorgd voor een kind dat door een mentale beperking niet begrijpt wat andere kinderen wel begrijpen?

Beseffen ze niet dat sommige kinderen anders zijn? En dat gezinnen als het onze ook liever zonder tuigje en met een pak minder zorgen zouden genieten van leuke uitstapjes, net als zij?

Anders

Beste mensen uit die andere wereld: je zou ook kunnen denken: 'Wow, knap van die mensen dat ze de moed vinden om met hun gezin op stap te gaan!' Fijn dat ze hun kinderen dit moment van ontspanning gunnen. Super dat ze hun zoontje meenemen, ook al maakt dat het zoveel complexer.

Prachtig dat ze hun kind zichzelf laten zijn, op een veilige manier. Knap dat ze de vervelende blikken naast zich neerleggen en doen wat voor hun kind en hun gezin werkt, ook al is dat 'anders'.

Moed

Het vraagt soms ongelooflijk veel moed om te doen wat het beste is voor je zorgenkind, ook als dat afwijkt van de norm. Dan voel je je verplicht om sociaal wenselijk te reageren en dat is nadelig voor je kind en uiteindelijk voor het hele gezin. Jammer dat die veroordelende blikken, het gestaar en gefluister en nu dus ook de blogs van 'betere moeders' het ons zo moeilijk maken.

Dus alsjeblieft: als je ons de volgende keer tegenkomt, probeer dan niet te staren. Lach ons niet uit, maak geen gemene opmerkingen. Glimlach ons liever bemoedigend toe. Probeer je even in te leven, bedenk dat er misschien wel een goede reden is waarom we doen wat we doen.

Wil je die weten? Een vriendelijke vraag beantwoorden wij met plezier. Ook al zijn onze werelden soms anders, we zijn daar met hetzelfde doel: een fijne dag beleven met ons gezin. Het liefst zonder veroordeeld te worden.

Jij op VROUW.nl

Zit er ook een Lezerscolumn in jouw pen?

Schrijf 'm dan hier...