Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

eigen foto
Marjolein kookt over

Marjolein gaat naar de haaien
Vis moet zwemmen

journaliste

Marjolein Hurkmans

I

Ik dacht dus serieus dat ‘vis moet zwemmen’ betekent dat je flink veel glazen wijn bij je tongrolletjes weg moet tanken. Maar dat blijkt dus niet zo te zijn. Vis moet zwemmen in het vet. In de boter, of olie. In flink laag in de pan en je visje laat zich gracieus aan beide kanten bruin bakken. Zonder aan de bodem vast te plakken.

En dat heb ik deze week van alle kanten te horen gekregen. Immers, op mijn magazinepagina ‘Marjolein Kookt Over’ mopperde ik dat ik altijd zo loop te stuntelen met mijn visjes. Wordt nooit iets. Het enige visgerecht dat ik klaar kan maken is iets en papillotte (inpakken in bakpapier en dan in de oven laten garen). Nou ja, en sushi. Maar dat is een kwestie van zo vers mogelijke zalm en tonijn (jaha, de tonijn die wel mag) kopen en die in reepjes snijden. Verder niks meer aan doen. Afijn, ik heb al klunzend mezelf een stuk in de kraag gezopen aan de Chardonnay, terwijl ik eigenlijk gewoon een half pakje roomboter in de koekenpan had moeten gooien (en de diëtisten maar beweren dat vis zo’n fijn mager gerecht is). Om die vis lekker te laten zwemmen dus.

We hebben ze ook in de Noordzee

Bij Sharkatag houden ze ook van vis die zwemt. Maar dan niet in de olie, maar in de Noordzee. Ieder jaar trekken ze er drie dagen op uit om te controleren of dat nog wel een beetje snor zit met de visstand. En vooral die van de haaien. Want die hebben we dus aan onze kust; echte onvervalste haaien. Omdat ik vorig jaar een stukje had geschreven over waarom ik niet zo van een zomers strandbezoek ben, waarbij ik als een van de argumenten aanvoerde dat ik er niet zo veel voor voel om als een stuk vers in de kokosolie gemarineerd haaienvoer te dienen (ik had net in de krant gelezen dat er zoveel haaien voor onze kust zwommen, vandaar), kreeg ik van Georgina van Sharkatag dus een twitterbericht.

Haaien eten geen mensen

Die haaien, zo meldde ze, zaten helemaal niet op mijn vers ingesmeerde billen te wachten. Haaien eten geen mensen. Althans, die van ons niet. Er is weleens zo’n grote witte die ergens aan de kust van Australië iemand een been afbijt, maar meestal komt dat omdat die dan een beetje bijziend is. Hij eet namelijk wel zeehonden. En zo’n vergissing is snel gemaakt. Maar de Nederlandse haai is eigenlijk maar een doetje. Ziet ie iemand snorkelen in een polkadotbikini, dan weet ie niet hoe snel hij zich uit de vinnen moet maken.

Georgina’s partner, Peter, weet er alles van. Hij fotografeert al jaren haaien en is weleens zes weken zoet geweest voor ie er eentje had die lang genoeg stilhield om door een lens gevangen te worden. En hij heeft dus ook die grote witte gefotografeerd. Ja, zonder kooi. Lijkt mij doodeng, maar Peter ging mee op de boot en, ik heb het gecontroleerd, hij had al zijn ledematen nog.

Haaienselfie

Anyway, met cameravrouw Hester monsterde ik dus aan op de haaienboot met de bedoeling zoveel mogelijk haaien boven water te halen, die dan een tagje aan hun vin krijgen zodat, wanneer ze ergens ver weg in een vissersnet belanden, men precies weet hoe ver ze gezwommen hebben. Zo kan dan de haaienstand in de Noordzee in kaart worden gebracht. Er zaten nog meer mensen op de boot, vooral duikers die zich onder water suf zoeken naar de haaien en nou dan hoopten er eens een van dichtbij te kunnen zien. En er mee op te foto te kunnen. Want wat is een mens zonder een selfie met een haai?

eigen foto

Geen zeebenen

Jammer, maar helaas. Zeven uur op een boot, 9 hengels met een soort griezelige duizendpoot eraan (schijnen haaien dol op te zijn), 3 zakken drop leeggegeten en geen haai te bekennen. Niet dat het verder ongezellig was, maar je hoop toch op een klein beetje actie. Hard gelag: de boot die tegelijkertijd met ons was uitgevaren, ving er 21! ‘Hoe kan dat nou?’, vroegen we de kapitein. ‘Waarom zij wel en wij niet?’ Bleek met onze ‘zeebenen’ te maken hebben. Die waren niet hoog ingeschat. Buitengaats gaan, vond de schipper dan ook niet verantwoord.

Hij zag ons al met z’n allen kotsend over de reling hangen. Zijn collega van de andere boot had kennelijk wat minder scrupules en was een flink eind uitgevaren. Hij had dan ook vooral mannen aan boord, terwijl wij een boot vol vrouwen waren. Ik vond het een dingetje. Sinds wanneer hebben vrouwen een grotere kans op zeeziekte dan mannen? En had het even nagevraagd, dan had ik hem kunnen vertellen dat ik nooit achterin een bus plaatsneem zonder lege plastic zak, maar op een boot nog nooit ergens last van heb gehad.

Liefde op het eerste gezicht

De collega-schipper was zo vriendelijk om even langszij te varen met een nog ongetagd haaitje in een roze wasmand. Konden we toch nog onze selfie maken. Het was liefde op het eerste gezicht. Kijk, nou dat snoetje met die grote groene ogen. Ik had haar best mee naar huis willen nemen voor in een heel groot aquarium, want vis moet dus zwemmen. Maar geen enkel aquarium is zo groot als de Noordzee en daar hoort ze thuis. We hebben haar liefdevol uitgezwaaid. En volgend jaar wil ik met die andere kapitein mee!

VROUW Jubileumconcert

Kom je ook naar het waanzinnige VROUW Jubileumconcert op 30 oktober a.s.? Bestel snel je tickets en zing samen met vriendinnen lekker mee met Jan Smit, Ruth Jacott, Tino Martin, Mike Peterson en Edsilia Rombley.