Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

De zelfgemaakte suikerspinnetjes zijn piepklein.
Marjolein kookt over

Niet alle homo's houden van roze
maar suikerspinnen zijn wél lekker

journaliste

Marjolein Hurkmans

A

Afgelopen maandag begon de Gaypride. Hoewel de verleiding groot is om een roze taart de bakken voor haar zoon's verjaardag, houdt Marjolein zich in. Want niet alle homo's houden van roze en niet alle meisjes spelen met poppen. Laat dit een Gaypride zijn waarop we accepteren dat iedereen ander is, vindt Marjolein. 

Hij woont net samen, mijn eerstgeborene. Samen met zijn vriend heeft hij een appartementje gehuurd. Ze hebben een oranje bank en hippe jaren ’50 bijzettafeltjes die ik ook wil hebben. En sinds kort twee katten: een zwarte met witte vlekken en een kleine lapjeskat.

 

Vijf keer Frozen kijken

Er is niks roze aan hun inrichting. Of het moeten de speeltjes zijn die het kleine zusje van mijn zoons verkering heeft laten slingeren. Ze logeert graag bij haar grote broer en zijn vriendje. Want dan mag ze lekker vijf keer achter elkaar 'Frozen' kijken. En dan rennen die twee mannen niet eens gillend gek de deur uit.

Grote zoon met klein meisje

Het zijn mijn lievelingsfoto’s: mijn grote zoon (hij wordt zondag 24) met dat kleine blonde meisje op zijn brede schouders. Samen naar de dierentuin. En dan spaghetti maken met gehaktballen. Ooit wordt hij een geweldig leuke vader. Hoe dat gaat gebeuren is de vraag natuurlijk. Hij en zijn lief kunnen nou eenmaal niet samen een baby maken. Maar dat lost zich wel op, als de tijd rijp is. 

Suikerspinnen maken

Mijn kind fronst zijn wenkbrauwen, dat kan hij namelijk heel goed. "Ga je me nou écht vertellen dat je dat roze suikerspin-geval hebt meegenomen omdat ik homo ben? Zo van: homo’s houden van roze?" Hmm, ik weet inmiddels ook niet meer wat me bezielde. Iets als: alle jongens rennen door het bos, alle meisjes spelen met poppen en homo’s houden van roze? Dit is eigenlijk best wel gênant. 

Gelukkig biedt het kleine zusje van De Verkering soelaas. Ze huppelt naar het plastic gevaarte. "Mooi!", zegt ze terwijl ze met haar kleine vingertjes de roze schaal aanraakt. "Zie je”, lieg ik me eruit, "ik heb hem niet voor jou meegenomen. Ik wist dat Iris er was. Zullen we suikerspinnen maken, poppedijn?"

Ingewikkelde machine

Het gaat allemaal niet zonder slag of stoot. Voor ik heb uitgevogeld hoe de machine werkt, heb ik al minstens vier keer het nummer ‘Let it Go’ voorbij horen komen. Maar uiteindelijk ruikt het zo mierzoet in de huiskamer van mijn zoon dat hij een raam openzet.

Piepkleine exemplaren

De suikerspinnen die Iris en ik fabriceren, zijn piepklein. Zou je ermee op de kermis staan, dan heb je binnen de kortste keren ruzie wegens oplichterij. Maar Iris is er blij mee. Gelukzalig trekt ze plukjes gesponnen suiker van het stokje.

"Je neemt het ding toch wel weer mee hè", zegt mijn zoon als ik op het punt sta te vertrekken. "Wil je hem niet houden?", vraag ik. "Nee", zegt hij. "Jawel!", roept Iris. "Best leuk als versiering in een cocktail", zegt De Verkering. Zoon zet het apparaat dus maar zuchtend in de kast.

Gaypride

Afgelopen maandag begon de Gaypride. We vieren de diversiteit van mensen in Nederland. Ook van hetero’s, als het aan mij ligt. Van heteroseksuele jongetjes die ook graag met poppen willen spelen of meisjes die van voetballen houden. Van mannen die het leuk vinden om zich te verkleden als vrouw, maar het liefst de lakens delen met een dame, van mensen die in het verkeerde lichaam zijn geboren. En van homoseksuelen die baarden hebben en motorrijden. Of juist graag mascara dragen en handtassen verzamelen. En van alles, écht alles, er tussenin. Laat dit nou eens de Gaypride zijn waarop we echt accepteren dat ieder mens anders is.

Geen roze taart, lieve zoon

Lief jongetje of meisje dat in bomen wil klauteren, veel plezier. Lieve voetbalsters die met hart en ziel Nederland verdedigen, succes. Lief kind, fijne verjaardag. Ik zal geen roze taart voor je bakken, wees maar niet bang.