Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Opgebiecht

'Ik schreef afscheidsgedichtjes waarin stond
dat mijn kindje te mooi voor deze wereld was'

I

In deze rubriek biechten lezeressen hun geheimen op. Deze lezeres vertelt hoe haar postnatale depressie haar er bijna toe dreef haar dochtertje van het leven te beroven...

“Het is nu vier jaar geleden dat ik beviel van onze prachtige dochter. Negen maanden lang hadden wij ons verheugd op dit wondertje. We fantaseerden over ons toekomstige gezin dat zij compleet zou maken. Ik had helemaal uitgedacht hoe geweldig het zou zijn: na de bevalling zou ze op mijn borst worden gelegd en tranen van geluk zouden stromen. Daarna zou ik heerlijk over haar kunnen moederen, zoals mijn moeder dat vroeger bij mij deed. Ik zou haar alle liefde van de wereld geven."

Beschermend

"Dat romantische beeld spatte meteen uiteen toen ze voor het eerst op mijn borst werd gelegd. Ik voelde helemaal niets voor haar en mijn tranen bleven uit. Het was niets van wat ik ervan had verwacht en ik voelde me heel ellendig. Ik kon niet begrijpen waarom ik niet kon huilen. Vier dagen na de bevalling kwamen mijn tranen, die pas anderhalf jaar later zouden stoppen. Vanaf deze dag werd ik heel beschermend naar mijn kind toe."

"We kennen allemaal het verhaal van De Gelukkige Huisvrouw, waarin de moeder van haar kind probeert af te komen. Deze moeder wilde niets van het kind weten en verstoot haar kind. Bij mij gebeurde dit in de tegenovergestelde richting. Ik liet geen seconde voorbij gaan dat ik niet naar haar keek, zodat haar niets zou overkomen. Niemand mocht haar zomaar aanraken, laat staan vasthouden. Het was potverdorie MIJN kind! Ik wilde alleen mijn kindje nog, de rest interesseerde mij niet meer. Daar heb ik vooral mijn vriend en schoonfamilie mee gekwetst."

Als een kermisattractie door de kamer

"Dat het zou gaan botsen met mijn schoonfamilie had ik van te voren wel gedacht. Zij zijn Hindoestaans en familie is voor hen heel belangrijk. De deur wordt dagelijks platgelopen door neven, nichten, ooms en tantes. Zodra er een geboorte binnen de familie is, zitten ze van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat bij de kersverse moeder aan het bed. Ze vertroetelen de baby, pakken deze op en lopen daar de hele dag mee rond. In het begin kon ik dit nog goed ontwijken door te zeggen dat ik te ziek was voor bezoek, maar na een tijd kwam ik er niet meer onderuit. Met veel tegenzin bezocht ik met mijn dochter mijn schoonfamilie. Wat vond ik dit vreselijk! Mijn baby werd zonder te vragen uit mijn handen getrokken. Ze ging als een soort kermisattractie door de kamer heen. Ik schreeuwde door de woonkamer dat ze van mijn kind moesten afblijven, maar ze luisterden niet."

Doordraaien

"De bezoekjes aan mijn schoonfamilie zette ik per direct stop. Niemand zou ooit nog ongevraagd aan mijn kind zitten. Ik ging als een wolf over haar waken. Voor de relatie met mijn vriend was dit een spannende tijd. Ik was compleet aan het doordraaien. Het liefst was ik bij hem weggegaan. Niet omdat ik niet meer van hem hield, maar omdat ik niet wilde dat hij aan mijn kind zou zitten. Toen bedacht ik dat ik dan een omgangsregeling moest treffen. Ik zou mijn kind echt niet bij hem achterlaten. Dit was voor mij toen de enige reden om bij hem te blijven. Ik kocht een eenpersoonsbed en verkaste met haar naar een andere kamer. Samen met haar sliep ik in dit bed, zodat ik haar vanaf nu altijd dichtbij mij had."

Schuldgevoel

"Mijn schuldgevoel naar mijn dochter werd steeds groter. Wat heb ik haar aangedaan om haar op deze wereld te zetten? Een wereld vol ellende, terreurdreiging en oorlogen. Ik was degene die haar blootstelde aan deze gruwelijke wereld. Daarbij voelde ik me ook nog eens heel schuldig dat ik pas na vier dagen om haar kon huilen. Ik had niet vanaf dag één van haar kunnen houden."

"Ik kreeg hele enge gedachten. Ik begon na te denken over hoe ik haar van deze wereld zou kunnen krijgen. Ze was te mooi voor de wereld. Ze kon niet bij mij blijven, omdat ze een betere moeder verdiende dan ik. Ik besloot dat mijn ouders haar moesten gaan opvoeden. Toen ik mijn moeder vertelde dat ze mijn kind mocht hebben, begon ze te lachen. Ze dacht dat ik een grapje maakte terwijl het een keiharde noodkreet was! Hoezo dacht ze dat dit een grapje was? Ik was alleen maar aan het huilen en een moeder moest genieten."

"Mijn moeder nam mij niet serieus, dus ging ik verder nadenken over hoe ik mijn dochter hier weg kon krijgen. Ik schreef afscheidsgedichtjes waarin stond hoe mooi ze was. Zo mooi dat het beter was als ze er niet meer was. Als ik hieraan terugdenk, lopen de tranen altijd weer over mijn wangen. Hoe kon ik zo diep zinken? Ik was toch geen moordenaar?"

Hulp

"Na ruim een jaar zocht ik op aandringen van een vriendin dan toch eindelijk hulp. Ik kon niet meer werken, omdat ik alleen maar bij mijn dochter wilde zijn. De rest van mijn vriendinnen had ik verstoten, door nooit meer te komen opdagen op onze afspraken. Deze ene vriendin zag als enige in dat het zo niet langer kon doorgaan. Iedere keer als ik het weer liet afweten, stond ze binnen tien minuten op de stoep. Ze praatte met me, knuffelde me en zei dat het goed zou komen."

"Op haar aanraden ging ik naar de huisarts toe. Doodeng vond ik dat, want ik moest mijn dochter een half uur bij haar achterlaten. Ze beloofde mij dat ze goed op haar zou letten en dat ze zou bellen als er wat was. De huisarts nam mij serieus en stuurde mij door naar een psycholoog. Heel veel gesprekken en emmers vol tranen verder ging het na een aantal maanden eindelijk weer beter met mij. Ik werd weer mijzelf, liet anderen toe bij mijn dochter en werd opnieuw smoorverliefd op mijn vriend. Het eenpersoonsbed ging de deur uit en ik kroop na bijna anderhalf jaar weer tegen hem aan."

Vertrouwensband

"Dat ik heb besloten hulp te zoeken is ook goed geweest voor de ontwikkeling van mijn dochter. Ze durfde niet alleen bij haar vader te zijn, omdat ze mijn gevoelens op hem projecteerde. We bouwden langzaam een vertrouwensband tussen haar en haar vader op totdat ze hem helemaal vertrouwde. Ook liet ik mijn vriendin zo nu en dan oppassen, zodat ze kon wennen aan andere mensen om zich heen. Met mijn schoonfamilie praatte ik het uit en maakte duidelijke afspraken over de omgang."

"Mijn vriend en ik besloten voor een tweede kindje te gaan. Gelukkig was het ons gegund! Tijdens de zwangerschap werd ik heel goed in de gaten gehouden en ik kreeg een kraamhulp die gespecialiseerd was in postnatale depressies. Ik voelde mij na de geboorte zo intens gelukkig. Wij zijn heel blij dat we hebben gekozen voor een tweede kindje, omdat we nu eindelijk beiden inzien hoe geweldig het ouderschap ook kan zijn."