Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Wij leven in grote luxe en ik schaam me niet
Opgebiecht

'Opvoeden in grote luxe
vind ik niet makkelijk'

I

"In de NRC van afgelopen weekend las ik een interview met Jasper de Rooij van mobiele telecomaanbieder Simpel.nl. Hij ging van een leven vol deurwaarders, naar een Quote-notering van 45 miljoen. En dan hebben ze zijn vermogen nog onderschat, beweert hij. Verder bekent hij dat hij het moeilijk vindt om zijn kinderen een realistisch wereldbeeld mee te geven. Ik vind dat zeer herkenbaar."

"Want ook mijn man en ik zijn wat je noemt 'stinkend rijk'. De Rooij vertelt in de laatste alinea dat als hij thuiskomt en op de oprit allemaal Vespa’s ziet staan van de vrienden van zijn oudste, hij zich afvraagt hoe hij ze gaat bijbrengen dat dit absurd is. En zich tegelijkertijd realiseert dat het daarvoor al te laat is."

Eenvoudig milieu

"Zijn en mijn verhaal vertonen veel overeenkomsten. Ik kom uit een eenvoudig milieu; mijn ouders hadden een bakkerszaak. Op mijn negentiende leerde ik op vakantie mijn man kennen. Beiden komen we uit een warm nest, waar het moraal was: 'Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg'. Dit gold zeker ook in financiële zin, immers: wat je niet hebt, kun je ook niet uitgeven."

"We trouwden vrij snel, kochten een huisje in de Randstad en wilden graag een gezin. Het geluk was ons goed gezind: onze twee dochters volgden elkaar in rap tempo op. Ik stortte mij op de opvoeding en mijn man werkte in die tijd bij een ICT-bedrijf. We moesten alle zeilen bijzetten om ons hoofd boven water te houden."

Gouden greep

"Mijn man - die altijd bulkt van de ideeën - besloot al snel om zijn eigen toko te beginnen. Dat bleek een gouden greep. Na een onzeker eerste jaar, ging het meer dan voor de wind. In het begin waren we nog heel zuinig, waren we allebei bang dat we het geld op een bepaald moment weer zouden kwijtraken. Bijna alsof we er geen recht op hadden."

"Geleidelijk aan gingen we vaker shoppen en uit eten en kochten we leuke dingen voor onze dochters. Maar na een paar jaar zaten we zo goed in de slappe was dat we besloten om het groter aan te pakken."

Hypotheek

"Zo kochten we voor onszelf een gigantische villa - inclusief wijnkelder, dubbele garage, sauna, fitnesskamer, buitenkeuken, zwembad en tennisbaan - , twee vette auto's en twee scooters voor de kinderen. Want inmiddels was ons credo 'We hebben het allemaal zelf verdiend, dus mogen we het ook zelf uitgeven.' Al dachten we niet alleen maar aan onszelf: voor onze beide ouders betaalden we de hypotheek af."

"Onze meiden groeien dus op in luxe, al doen we ons best om ze met beide benen op de grond te houden. En hameren we erop dat ze zich bescheiden opstellen, niet pochen over de thuissituatie en niet neerkijken op financieel minder bedeelden. We proberen ze zo bewust mogelijk te maken van de wereld om zich heen en van het feit dat ze ongelooflijk veel geluk hebben dat hun wiegje bij ons stond."

Chanel

"Ondanks dat wij dus onze stinkende best doen om onze kinderen zo normaal mogelijk op te voeden en ze een reëel wereldbeeld mee te geven, is de wereld waarin ons gezin leeft dat natuurlijk verre van. Want wij vliegen doodleuk drie keer per jaar naar de andere kant van de wereld om daar in een maximaal aantal sterren-hotel te overnachten en alles te doen waar we zin in hebben."

"Waarom niet met een caravan naar Zuid-Frankrijk? Omdat wij ons meer kunnen veroorloven! En als je de kinderen Chanel en Stella McCartney Kids kunt laten dragen, waarom zou je dan bij Primark winkelen? Of zelf koken als je iemand kunt inhuren die een zoveel gangen-diner verzorgt? Omdat het kan!"

Verwend

"Ik zie dat niet als snobistisch, maar als een aangenaam gevolg van hard werken! En relatief gezien is het voor ons even duur als voor mensen die 'slechts' een frietje kopen. Je moet het in verhouding zien."

"Toch besef ik dat veel lezeressen mij verwend vinden. En gelijk hebben ze. Maar opvoeden in grote luxe is echt niet altijd makkelijk; het bijbrengen van een realistisch wereldbeeld is namelijk faliekant mislukt. Zo wilde mijn jongste dochter laatst niet eens iemand de hand schudden; ze vond diegene maar raar omdat zij in 'zo'n ziek klein huis' woonde."

Eigen schuld

"Natúúrlijk schaam ik dan de ogen uit mijn hoofd. Mijn man en ik zijn immers zelf zo opgegroeid! Ik hoop dan ook dat dit een puberfase is, maar vrees dat het gewoon onsympathiek gedrag is. Gedrag dat feitelijk onze eigen schuld is. Hoe kun je dan ook met abnormaal veel geld normaal opvoeden?"

"En nu is het ook al te laat: ze zien me op zaterdag al aankomen met stamppot, in plaats van sushi. En op vakantie met een caravan? Sorry, maar daar moet ik inmiddels zelf ook niet meer aan denken."

Jij op VROUW.nl

Wil jij ook iets - anoniem - opbiechten?

Dan kan dat hier!