Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Patty Harpenau over zoon Dotan
Opvoeddilemma

Open brief
Stalker: het zijn maar zeven letters

D

Dit is wellicht het moeilijkste wat ik ooit heb geschreven want woorden zijn letters, koud en zwart,  maar het is de ruimte tussen de letters in die het echte verhaal vertellen.  In dit geval zijn het  zeven letters: stalker. Een stevig etiket voor iemand die een ander ongewenst lastig valt.

Het verhaal kan heel simpel zijn: vrouw stalkt man, man belt de politie, vrouw wordt opgehaald, gaat naar huis en pleegt zelfmoord. Als ik dit gewoon in de krant had gelezen, had ik er dan bij stil gestaan? Wellicht had ik gedacht: ‘Goh, wat erg maar tja, ze was een stalker.’ Maar in dit geval niet…

De telefoon gaat al vroeg op de maandagochtend. Ik neem niet op, want ik lees rustig de krant. De telefoon gaat opnieuw, en weer, meerdere keren. Ik begrijp dat er echt iets aan de hand is. Kennelijk is er een mail van een ‘anonieme bron’  bij alle grote redacties binnengekomen: een verhaal over een jonge vrouw. Ze was verliefd, een fan van Dotan ( mijn jongste zoon), en wat eerst op enthousiasme leek, groeide uit tot een bedreiging.

Ze dook overal op, bij elk concert, bij elk tv optreden en zo ook bij zijn huis. De media duikt erop en de ‘ anonieme’ bron beroept zich op geheimhouding. Maar het enige wat de politie meldt, is dat ze bij zijn huis heeft gestaan en in verwarde toestand is meegenomen voor nazorg. Een dag later wilde ze niet meer wilde leven. Hoe intens hartverscheurend is dat…

Maar de anonieme bron onthult nog meer: hoe zij had verteld dat ze een nieuwe man, een beroemde zanger, had ontmoet. Een man met wie ze zou gaan trouwen. Een geloofwaardig verhaal voor haar familie en in haar vriendenkring werd de nieuwe verloving gevierd. Alleen was de verloofde niet aanwezig, want die wist van niets.

Ik lees het met verbazing op internet en vraag mij af wat eigenlijk het nut is van zo’n verhaal? Waarom duikt er een anonieme bron op die de nagedachtenis van een vrouw zo beschrijft? De media reageren met compassie, geen naam, geen foto en discreet. Maar het leed is geleden, ze is Een Stalker geworden.

Dan gaat opnieuw de telefoon. Een beschaafde stem vraagt of ik vijf minuten de tijd heb.  Hij is een vriend van de familie. Ik luister en zijn woorden raken mijn hart: ‘Ze was gewoon een leuke vrouw. Een fantastische moeder van twee kinderen, een fijn gezin en onze wederzijdse kinderen speelden graag en veel met elkaar in een zonnig park in Amsterdam tot ze ziek werd. Nee, we wisten en weten van niets, dit verhaal is echt niet bekend bij ons. We willen gewoon rust en ja… ze was helaas ziek. Haar afscheid was haar keuze, niemand is daar schuldig aan, het is alleen maar triest.

De vriendelijke stem sluit af met de volgende opmerking: ‘Wat is het laatste dat haar kinderen over haar zullen lezen als ze oud genoeg zijn om hun moeder op Google te vinden?’ Zijn het deze zeven letters: 'stalker'? Ik hoop zo van niet.

En dan dringt het pas echt tot mij door hoe ronduit kwetsend deze anonieme mail -en het effect daarvan- moet zijn geweest: waar, een beetje waar, of helemaal niet. Zo pijnlijk voor haar familie, voor haar kinderen die op school worden nagekeken.

En rest ons eigenijk niets anders dan compassie en een diep medeleven. Mijn gedachten gaan uit naar haar kinderen; dat zij de kans zullen krijgen om te herinneren wie hun moeder werkelijk was. Niet dat ze even ziek was, maar de jaren dat zij het leven met hen vierde in het park.

- Patty Harpenau

En, wat vind jij? Laat je horen!