Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Deze dingen denkt elke moeder als haar kind op vakantie gaat
Opvoeddilemma

'Gisteren roken ze nog naar Zwitsal' en andere
gedachtes als je je kind uitzwaait

journaliste

Hester Zitvast

V

Vanmorgen heb ik mijn zestienjarige zoon op het vliegtuig gezet. Hij gaat voor een kleine maand vakantie vieren in Amerika, waar hij bij vrienden verblijft. Hij is onze oudste, de eerste die zich voorzichtig losweekt van het ouderlijk nest. En dat valt moeders zwaar, mensen! Omdat ik vast niet de enige ben die deze zomer voor het eerst een kind uitzwaait, een opsomming van dingen die je denkt als ze bij je vandaan lopen, richting vertrekhal/bus of trein.

Gisteren roken ze nog naar Zwitsal

Ja: gisteren roken zo nog naar Zwitsal. En hadden ze nog een luier om. Was het niet gisteren? Oh, zo voelt het namelijk wel. Als je je ogen dicht doet, ruik je nog die babygeur en zie je ze nog liggen in zo'n koddig rompertje, maat 50/56. De tijd is voorbij gevlogen. Had je nou toch maar wat beter geluisterd naar al die oude wijsneuzen die je toen je nog zwanger was, op je hart drukten vooral te genieten van alles. 'Want voor je het weet zijn ze groot.' Je knipperde twee keer met je ogen. Twee keer! En nu is het al zover…

Niet huilen, niet huilen

Geen puber zit te wachten op je tranen, op jouw emotionele ge-dweil. Maar ja, houd ze maar eens tegen, die waterlanders. Als je ze dicht tegen je aantrekt voor een afscheidskus breken de dammen door. Niet laten merken! Slik het weg! Och, je gunt het ze zo, maar je moederhart wordt toch een klein beetje uit je lijf gerukt door deze tijdelijke scheiding van je kind.

Paspoort! Is het paspoort check?

Natuurlijk heb jij gisteren de koffer gepakt. Het paspoort klaargelegd en papieren uitgedraaid. Het zal de puber een rotzorg zijn of alles wel of niet mee gaat. "Je kunt ter plekke toch alles kopen? Oh, een paspoort niet? Mag je écht niet mee als je dat vergeten bent? Maar je kunt toch gewoon even een fotootje van dat ding appen? Nee, dat kan niet? Tss, wat ingewikkeld zeg. Lekker modern ook weer." Je controleert achttien keer of alles in de tas zit. En of het er na vijf minuten nog steeds veilig in zit. En dan ga je preken: "Houd altijd je paspoort in de gaten hè? Laat je tas niet open staan. Leg het nergens onbewaakt neer." Uiteraard is er maar één antwoord mogelijk op al je gezeur: "JAAHAA!"

Zouden ze je missen?

Terwijl jij je incompleet en verscheurd voelt, denkt de puber waarschijnlijk geen seconde meer aan je. Behalve wanneer er wegens een gebrek aan saldo niet meer kan worden gepind en jij als bank mag fungeren. Zouden ze dan echt niet even aan mama denken, wanneer ze 's nachts wakker liggen? Of je een beetje missen? Het liefst vraag je het iedere dag, maar je weet ook wel dat dit volledig not done is. Dus hoop je in stilte.

Als alles maar goed gaat

Je hebt wel drieduizend doemscenario's de revue laten passeren. Je puber wordt stomdronken opgesloten op het lokale politiebureau. Ze springen van een balkon in het zwembad en dan dus net op de rand. Ze maken iemand zwanger of komen zwanger terug. Ze krijgen een doodenge ziekte. Ze worden smoorverliefd en willen nooit meer terugkomen. Ze worden beroofd. Het feit dat ze zoveel kilometers bij je vandaan zitten en je niet even snel met je moederlijke tentakels kunt ingrijpen, maakt je bloednerveus. Maar dit is dus loslaten. Adem in, adem uit.

Ik wil nog een kind

Het voelt een beetje als de voorraadkast aanvullen. Er gaat er een weg (en je weet: dit is slechts een voorbode, want nog even en ze gaan voorgoed de deur uit) en je lege nest gilt om nieuwe aanvoer. Je weet ook wel dat het van de zotten is, helemaal op jouw leeftijd. Bovendien moet je dan dus echt weer helemaal terug naar af, compleet met luiers en slapeloze nachten. Nee, je weet wel beter. Maar toch lijken je eierstokken ineens weer snoeihard te rammelen.

Zullen ze wel regelmatig wat laten horen?

Ik heb mijn zoon vanmorgen gevraagd of hij mij toe wilde voegen aan zijn Snapchat-update. Het antwoord was meedogenloos: "Nee, dat is niet voor moeders." What was I thinking. Ik ben dus afhankelijk van de gebruikelijke appjes. Het wordt snakken naar een fotootje. Naar een enthousiaste tekst. En je wilt natuurlijk ook niet iedere dag om het uur vragen hoe het gaat, maar die neiging heb je wel. Als ze nou maar elke dag iets laten horen, dan overleef je het wel. Maar wat was het leuk geweest als je ook mee mocht loeren op Snapchat.

Wat gaan de dagen langzaam

Normaal lijkt het leven aan je voorbij te flitsen. Maar man, wat duurt zo'n vakantie ineens lang! Het liefst hang je zo'n kinderachtige aftelkalender op je koelkast. Je kunt de dagen wel voorbij kijken. Zo nu en dan loop je de lege slaapkamer in, om even in stilte te genieten van de ongekende netheid. Blijf dat vooral doen: focus je op die positieve kanten. Kijk bijvoorbeeld ook even naast de wasmand, waar ineens geen was meer op de grond ligt. Wat een genot hè? En je aanrecht: zo netjes was het zelden! Of kijk eens even in de koelkast: wat is 'ie ineens goed gevuld! Echt, die dingen slepen je erdoorheen.

Beheers je als je ze weer ziet!

Spandoeken, snotteren, ze luid gillend om de nek vliegen en snikken dat je ze gemist hebt. Wat zou je het hele arsenaal aan welkomstdrama graag opentrekken als ze weer terugkomen. Maar ja, puber hè? Die geven je het liefst een onderkoelde boks of hooguit een korte knuffel. Bovendien zijn ze waarschijnlijk helemaal gesloopt van een vakantie niet (of nauwelijks) geslapen te hebben en zijn ze reuze chagrijnig. Je moet je opwinding dus een beetje in bedwang houden. Ga anders maar stiekem 's nachts - wanneer ze weer in hun eigen bedje liggen - even kijken naar hoe fijn ze liggen te slapen. Dat hebben ze toch niet door.