Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

minnares
Tussen vreemde lakens

'Ik huilde keihard op de
begrafenis van mijn minnaar'

Kiki van der Meijden

L

Liesbeth (35)* had jarenlang een relatie met een getrouwde man. Ze was toentertijd zelf ook getrouwd. Een jaar nadat de relatie met haar minnaar was verbroken, verongelukte hij. Daardoor beleefde ze de ongemakkelijkste dag uit haar leven: als minnares naar de begrafenis.

"Jaren geleden stond ik met mijn vrienden in de kroeg, toen ik hem zag. Een mooie charmante man. Een vriend van mij kende hem en stelde ons aan elkaar voor. We raakten in gesprek en er was gelijk een klik. Aan het einde van de avond zoende we, zo spannend."

Fout

"Na de zoen bekende hij direct: 'Ik heb een vrouw thuis'. Toen heb ik ook meteen gezegd dat ik getrouwd was. Toch wisselden we nummers uit en spraken vrij snel weer af."

"Natuurlijk wist ik dat het fout was, maar ik voelde me sterk tot hem aangetrokken. Onze afspraakjes waren vaak bij hem op kantoor, als zijn personeel naar huis was. Ook dat was superspannend."

Gewoon vrienden

"Ook nam hij me vaak mee uit eten. We waren niet bang dat mensen ons zouden 'ontmaskeren'. We zijn nooit door iemand aangesproken, maar anders had ik gewoon gezegd dat we vrienden waren."

"Op een gegeven moment werd ik wel wat losser. Ik nodigde hem namelijk bij mij thuis uit als mijn man moest werken. Volgens mij vond mijn minnaar dat ook alleen maar leuk, hij kickte wel op die risicovolle avontuurtjes."

Zwanger

"Mijn man is er nooit achter gekomen. Als ik naar mijn minnaar toeging, zei ik dat ik ging wandelen met de hond. Die nam ik dus altijd mee naar onze afspraakjes."

"Mijn minnaar liet zich wel eens ontvallen dat zijn vrouw een kinderwens had. 'Ja, dus?' dacht ik dan. Totdat hij bekende dat zijn vrouw zwanger was."

Na drie jaar

"Dat vond ik wel heel erg. Opeens zijn er dan kinderen in het spel. Toch verbrak ik onze relatie niet. Ik was al over zoveel grenzen gegaan, dat dit er ook nog wel bij kon."

"De relatie stopte pas na drie jaar toen ik scheidde van mijn man. Ik moest op een gegeven moment gewoon eerlijk zijn naar mezelf: Ik was echt niet gelukkig met mijn huwelijk."

Geheime affaire

"Mijn man keek niet naar mij om en dat gebrek aan aandacht vulde ik op door mijn geheime affaire; hij gaf me wel volop aandacht, cadeautjes en complimentjes."

"Vlak na mijn scheiding verbrak ik ook het contact met mijn minnaar. Ik wilde een nieuwe start en hij zou toch niet weggaan bij zijn vrouw, daar was hij altijd duidelijk over."

Vreemde berichtjes

"We bleven wel Facebookvrienden en stuurden elkaar soms nog een appje. Ik hield ook nog wel van hem, hij was gewoon een lieverd. Tot de die vreselijke dag aanbrak."

"Ik opende ’s ochtends mijn Facebook en zag allemaal vreemde berichtjes op zijn pagina: 'Je was een kanjer' en 'Dat dit jou had moeten overkomen'. "

In de stress

"Ik raakte in de stress. Wat was er in godsnaam aan de hand? Hoe meer berichten ik las, hoe duidelijker het me werd: Mijn ex-lover was omgekomen bij een auto-ongeluk. Ik voelde letterlijk een steek in mijn hart."

"Natuurlijk volgde er geen uitnodiging voor de begrafenis, want niemand wist van mijn bestaan af. Huilend heb ik mijn beste vriendin gebeld."

Op de begrafenis

"Ik voelde me zo alleen in mijn verdriet. Toen ik het overlijdensbericht in de lokale krant zag wist ik meteen: 'Ik ga'. Ik wilde gewoon nog één keer bij hem zijn en afscheid kunnen nemen."

"Op de begrafenis was ik niet bang om op te vallen, want het was ontzettend druk. Het is natuurlijk heel erg verdrietig als zo’n jonge vent overlijdt."

Ons liedje

"Ik probeerde niet te dicht in de buurt te komen van zijn vrouw en inmiddels twee kinderen.  Het was moeilijk om haar te zien, maar ik had ook medelijden met haar; zij wist eigenlijk niet wie haar man was."

"Enigszins kalm nam ik plaats op het achterste bankje. Ik kon mijn tranen goed inhouden, tot opeens ‘ons liedje’ voorbij kwam, dit nummer draaiden wij altijd samen omdat hij er zo van hield." 

Keihard te huilen

"Waarschijnlijk deelde hij het niet alleen met mij, hoe dan ook; op dat moment brak ik. Ik begon echt keihard te huilen. Het was bijna gênant. Mensen keken zelfs achterom naar mij. Het moest er gewoon uit."

"Ik weet ook wel dat het liedje niet voor mij werd gedraaid, maar zo voelde het op dat moment wel. Het kwam echt hard binnen. Na de begrafenis ben ik met mijn vriendinnen de kroeg ingedoken en heb ik de hele avond over hem gepraat." 

Nu, een paar maanden later, is het verdriet gelukkig gezakt. Ik ben ontzettend dankbaar voor de mooie jaren die ik met hem heb gehad en kijk er met plezier op terug. En spijt? Dat heb ik zeker niet."

*De namen in dit artikel zijn gefingeerd, maar bekend bij de redactie

Klik hier voor meer informatie.

Jij op VROUW.nl

Ben jij wel eens de dupe geworden van een minnares? Hoe heb je gehandeld? Of ben je er zelf eentje (geweest)? En wil je erover vertellen?

Dan kan dat hier!

En, wat vind jij? Laat je horen!