Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Verhalen achter het nieuws

Sharon (25): 'Mijn broer is na de ramp
met de MH17 nooit geïdentificeerd'

journaliste

Eline Doldersum

T

Twee jaar na het neerstorten van de MH17 brengen zeven nabestaanden op VROUW.nl een ode aan hun overleden dierbaren aan de hand van een bijzondere foto. Vandaag vertelt Sharon Slok (25) over haar overleden broertje Gary (16)

Als ik Sharon vraag naar een dierbare foto van haar overleden halfbroertje Gary, heb ik nog geen vijf minuten later een prachtig familieportret in mijn mail. "Dit is mijn favoriet. Hij is gemaakt twee dagen voordat Gary om het leven kwam. Het is de laatste foto die ik heb samen met mijn twee broers."

Leuke avond

"Deze foto is heel speciaal omdat het de laatste herinnering is die ik heb aan Gary. Normaal maken we eigenlijk nooit foto's van elkaar, maar achteraf ben ik zo blij dat deze foto die avond nog is gemaakt. Er was helemaal geen bijzondere gelegenheid. We gingen gewoon gezellig uit eten voordat we op vakantie zouden gaan."

"Mijn broer Raoul en ik zouden naar Italië vertrekken, en Gary zou samen met zijn moeder een reis naar Maleisië maken. Het was zo'n leuke avond. Iedereen was vrolijk, de zon scheen en de vakantie was natuurlijk aangebroken. Ik weet nog dat Gary niet uitgepraat raakte over de apen op Borneo. Daar was hij zo enthousiast over."

Bijzondere vakanties

"Raoul en ik waren nog jong toen mijn vader een relatie kreeg met Petra. Niet veel later werd Gary geboren. Ons kleine broertje. Al was hij de laatste jaren niet echt klein meer. Hij was zelfs groter dan Raoul en mijn vader! Na de scheiding tussen mijn vader en Petra bleef Gary bij zijn moeder in Maassluis."

"Vanaf dat moment zagen we elkaar eigenlijk vooral in de weekenden en de vakanties. We gingen vaak met z'n allen naar Frankrijk of Italië. Dat waren heerlijke tijden waar ik warme herinneringen aan koester. Dan waren we weer even voor langere tijd compleet. Heel bijzonder."

Niet geïdentificeerd 

Het verwerken van de dood van Gary was erg moeilijk voor Sharon en haar familie. Vooral omdat Gary tot op de dag van vandaag nooit gevonden is. "Een jaar na de ramp kregen we officieel te horen dat hij niet meer geïdentificeerd zou worden. Heel verdrietig."

"Het jaar voorafgaand aan dat bericht, was heel moeilijk. Iedere dag hoop je dat Gary toch nog ergens gevonden wordt. Diep in mijn hart wist ik wel dat die kans steeds kleiner werd naarmate de maanden verstreken, maar toch blijf je erop hopen. Je wilt toch afscheid nemen."

Als de familie hoort dat Gary nooit geïdentificeerd zal worden, besluiten ze op een andere manier afscheid te nemen. "We hebben een lege kist begraven vol met herinneringen aan Gary. Dat was zo bijzonder en zo mooi. Dat heeft ons allemaal heel goed gedaan."

Grappen en grollen

Missen doet Sharon haar kleine broertje nog iedere dag. "Het was zo'n heerlijke jongen. Hij lachte altijd en zijn vrolijkheid werkte erg aanstekelijk. De lach op zijn gezicht en de grappen die we met elkaar maakten, mis ik dan ook het meest."

"Maar ook de eindeloze discussies over voetbal en de nieuwe woorden straattaal die we elkaar probeerden aan te leren, zijn momenten waar ik nog vaak aan terugdenk. Ondanks de Surinaamse achtergrond van Raoul en van mij, kon Gary er namelijk ook wat van. Hilarisch was het altijd." 

Herinneringen

Aankomende zondag, twee jaar na de vliegramp, is Sharon bij haar familie. "Het is fijn om op die momenten bij elkaar te zijn. We hebben gelukkig ontzettend veel aan elkaar en kunnen heel veel met elkaar delen. Het verdriet en gemis zullen altijd blijven, maar de mooie herinneringen zullen nooit verdwijnen." 

Lees hier ook de voorgaande odes:

En, wat vind jij? Laat je horen!