Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Irmgard wist na jarenlange mishandeling te ontkomen.
Verhalen achter het nieuws

Irmgard vluchtte voor haar man: 'Er kwam een
oerkracht van jewelste naar boven'

journalist

Elien Andersen

I

Irmgard de Haan (47) was jarenlang slachtoffer van huiselijk geweld, net als Tineke. Na een lange periode te zijn vernederd, geslagen en gekleineerd, wist ze weg te komen. Niet alleen zij was slachtoffer, ook haar zoon ontsprong de dans niet. 'Ik hoop met mijn verhaal andere slachtoffers in te laten zien dat je eruit kunt stappen. Vluchten kan.'

Charmante man

Irmgard vertelt dat ze haar man leerde kennen in 2001: "Het was een heel charmante man: een droomprins op een wit paard. We waren enorm verliefd, hij deed alles voor me. Ik had uit een eerdere relatie al een zoon van vier, die hij omarmde als de zijne. Na een jaar trouwden we en al snel was ik zwanger van onze eerste dochter.”

Maar de eerste donderwolken doemden al tijdens de zwangerschap op. Irmgards man was degene die het zwaar had, niet zijn zwanger vrouw. Hij mopperde over de taakverdeling in huis en benadrukte erg vaak dat hij veel meer deed in huis. De eerste barstjes in hun huwelijk.

'Hij gooide mijn zoon door een glazen deur'

“Drie maanden na de geboorte van onze eerste dochter was ik al zwanger van ons tweede meisje. Hierna escaleerde alles in een rap tempo. Mijn ex accepteerde mijn zoon ineens niet meer. Hij was een 'klotekind', een homo en werd continu gedomineerd en gekleineerd. Hij hoorde er niet meer bij.”

Van schelden en kleineren ging het naar fysiek geweld. De woede van haar ex-man richtte zich op Irmgard en haar zoon. Vele incidenten volgden en in 2004 was daar het eerste incident waar de politie aan te pas moest komen.

“Mijn ex was stevig aan de drank. Zodra hij ’s middags zijn eerste biertje opentrok, hielden we onze adem in. Dat het dan later op de dag zou escaleren, was een gegeven. Geweld was er namelijk elke dag. In 2004 liep het helemaal uit de hand: hij gooide mijn zoon door een glazen deur. Toen ik ertussenin sprong, sloeg hij me bont en blauw. Ik belde de politie. Die rekende hem in en uiteindelijk belandden wij in de crisisopvang, in een Blijf van m’n Lijf-huis.”

Verstrikt in zijn web

Hier zat Irmgard drie maanden met haar kinderen. Maar haar ex-man had via een wederzijdse kennis toch weer een opening gevonden. Hij betuigde de bange moeder spijt, beloofde haar gouden bergen en zou zijn leven beteren.

Irmgard ging overstag. “We zouden een nieuwe start maken samen. We verhuisden naar een andere stad, ver weg van mijn vriendinnen. Dat waren toch allemaal sletten, volgens mij ex-man. Hij weekte me los van mijn omgeving en ik raakte steeds verder verstrikt in zijn web vol geweld en drankmisbruik.”

“Hij dronk al snel meer dan ooit tevoren, hij maakte schulden en de financiële zorgen stapelden zich op. Onze dochters bleven redelijk buiten schot, maar mijn zoon niet. Hij zat inmiddels in de puberteit en volgens mijn ex was dat een ziekte die je er met harde hand en een militair regime uit moest slaan. En zo geschiedde. Hij praatte zo op me in, dat ik het bijna zelf ging geloven: hij brainwashte me. Als ik hem toch tegensprak, sloeg hij me. Hij heeft me zelfs geprobeerd te wurgen waar de kinderen bij waren. Dit ging jaren achter elkaar door.”

Oerkracht

Uiteindelijk probeerde ik begin 2014 te vluchten. Het noodplan lag klaar. We stonden op het punt om te vluchten, toen ik ontdekte dat ik borstkanker had. In de noodopvang zitten met drie kinderen, terwijl ik behandeld moest worden, zag ik nog minder zitten dan te blijven. Dus ik besloot de vlucht uit te stellen. Maar één ding wist ik zeker: Ik zou gaan. Door mijn kanker kwam er een oerkracht van jewelste naar boven.”

Terwijl Irmgard echter nog aan het genezen was van haar borstsparende operatie, was daar de druppel. "Het geweld liep zo uit de hand, dat een zeventienjarig buurmeisje de politie alarmeerde. We werden onder politiebegeleiding weggehaald. We konden terecht bij wederzijdse vrienden, dit was mijn redding. De scheiding werd in gang gezet en nog datzelfde jaar, 2014, zijn we officieel gescheiden.”

Sterker dan ooit

Inmiddels is haar ex-man veroordeeld tot een taakstraf van 150 uur en drie jaar voorwaardelijke gevangenisstraf. Irmgards kinderen willen hun vader nooit meer zien. “We krijgen allemaal therapie. Met mijn zoon gaat het goed. Mijn dochters gedragen zich als normale pubers en dat is fijn om te zien.” Op de vraag hoe het nu met haar gaat, zegt ze: “De wonden gaan nooit weg, maar ik voel me sterker dan ooit. Kom maar op.”

 

En, wat vind jij? Laat je horen!