Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Verhalen achter het nieuws

Tijdens haar vakantie kreeg Hedwig (38) een herseninfarct:
'Ik ben door een heel diep dal gegaan'

journaliste

Hester Zitvast

D

Deze week kwam het bericht naar buiten dat Martine Bijl na haar hersenbloeding ook nog eens te maken heeft gekregen met een depressie. Hedwig van den Berg-Posthumus (38) werd ruim een jaar geleden getroffen door een herseninfarct en ook zij had het daarna niet alleen lichamelijk, maar ook geestelijk heel zwaar. 'Ik was mezelf kwijt en voelde me erg down. Alles gaat door terwijl jij een zwaar gevecht met jezelf levert. Ik heb wat afgehuild…'

Ongerust

"We waren net drie dagen op vakantie in België, mijn man Aldert (45) en mijn zoon en dochter van acht en zes jaar, toen ik 's nachts wakker werd met een slapende arm. Ik ging er vanuit dat ik verkeerd had gelegen en viel weer in slaap. De volgende ochtend merkte ik dat niet alleen mijn arm, maar ook mijn been sliep. En mijn aangezicht voelde vreemd. Ik wilde niemand ongerust maken en zei nog niets. Toen echter dat gevoel niet meer verdween, heb ik mijn man ingelicht. Er was echt iets met mij aan de hand."

Steeds slechter

"Via een Belgische huisarts kwamen we op de eerste hulp van het ziekenhuis terecht. Er werd een bloedonderzoek uitgevoerd, wat niets opleverde. Ik moest maar een aspirine innemen en dan zou het wel overgaan. Weer terug op de camping bleef ik me slecht voelen. 's Avonds liet ik wat urine lopen, iets waar ik normaal nooit last van had. Ik ben maar gaan slapen, in de hoop dat de klachten daarmee zouden verdwijnen."

"De volgende ochtend had ik weer last van urineverlies en zag ik alles vierdubbel. We hebben toen in paniek onze huisarts in Nederland gebeld. Die wilde dat we de ambulance lieten komen. Maar omdat ik per se naar het ziekenhuis in Maastricht wilde, zijn we zelf in de auto gestapt. Ik voelde me steeds slechter worden en kreeg hartkloppingen. Toen we een file inreden, besloot Aldert toch 112 te bellen. En zo kwam ik alsnog in een Belgisch ziekenhuis terecht."

'Ga je dood?'

"Vijf uur lang lag ik op een bed zonder dat er, voor mijn gevoel, iemand naar mij omkeek. Mijn mondhoek hing, mijn spraak werd slecht en ik kon niet langer lopen. Aldert belde mijn ouders om te vragen of ze de kinderen konden komen ophalen. Wij hadden wel door dat dit niet zomaar even over zou gaan.

Mijn zoon was bang. 'Mam, ga je dood?', vroeg hij. Ik wilde hem geen beloftes doen die ik niet waar kon maken. 'Ik weet het niet. Ik weet niet wat er met mij aan de hand is,' zei ik hem. Ik wilde echt weg uit dat ziekenhuis en heb mezelf ontslagen. De artsen lieten mij zo gaan, wat natuurlijk heel vreemd is. Op eigen risico zijn we naar Maastricht gereden. Daar werd adequaat gehandeld. Ik onderging neurologische onderzoeken en kreeg een MRI. Daarop was te zien dat er in mijn hersenstam een bloedprop zat. Ik schrok, maar was ook opgelucht dat er een diagnose was. Niet weten wat er aan de hand was, vond ik erger."

Alles opnieuw leren

"Ik had een 'stuttering stroke', een stotterend herseninfarct, waarbij er toch nog steeds wel een beetje zuurstof langs het bloedpropje komt. Daarom had het 2,5 dag geduurd. Pas toen het helemaal vast kwam te zitten, werd de uitval het ergst. Praten lukte inmiddels nauwelijks nog, maar ik was wel heel helder van geest gelukkig. Ik bleef dubbelzien en kon niet lopen. Vijf dagen lang lag ik in Maastricht, daarna werd ik naar Leeuwarden overgebracht, waar ik ook nog anderhalve week lag. En toen begon het revalideren. In acht weken moest ik alles opnieuw leren. Het is heel confronterend om op mijn leeftijd achter een rollator te moeten lopen. Ik was het vertrouwen in mijn lichaam kwijt."

Regie overgenomen

"Je komt in een heel zwaar gevecht terecht. Ik moest en zou weer praten en weer leren lopen. 'Gelukkig' was ik nog jong, waardoor het herstelproces vaak sneller gaat. De weken in het revalidatiecentrum kreeg ik iedere avond bezoek. Dat was heel fijn, anders had ik het ook niet volgehouden, denk ik. In de weekenden was ik thuis. Daar wilde ik moeder zijn, maar Aldert had de regie - terecht - overgenomen. Dat vond ik heel moeilijk. Ik wilde van alles, maar kon het nog niet. Het was alsof ik op bezoek was in mijn eigen huis, op visite in mijn eigen leven."

Zijspoor

"Het voelt in zo'n periode alsof je op een zijspoor staat. Iedereen gaat door met de dagelijkse dingen en jij bent alleen maar bezig met herstellen. Ik wilde dat niet, ik wilde ook weer gewoon zijn. Mijn leven stond gewoon stil."

"Eerst was ik heel verdrietig, toen boos. En daarna kwam ik in een diep dal terecht. Ik voelde me depressief en mijn therapeut omschreef het als rouw. Ik had me nog nooit eerder zo down gevoeld. Ik zat in een totaal andere film dan de rest van de wereld. Ik voelde me heel eenzaam, want ondanks dat er veel mensen om mij heen stonden, moest ik het wel alleen doen. De omgeving wilde ook sneller dan ik kon. Je zag al snel niets meer aan mij en dat maakte het voor de buitenwereld lastig inschatten hoezeer ik er nog last van had."

Heel moe

"Ik heb therapiesessies 45 minuten aan een stuk zitten huilen. Ik heb wat afgehuild in die tijd. Ik wilde dat niet doen in bijzijn van Aldert en de kinderen, ik wilde ze niet nog meer zorgen geven en sterk voor ze zijn. Tegenwoordig kan ik dat wel, laat ik ook aan hen zien dat het soms even niet goed met mij gaat. Dat heb ik moeten leren."

"Ik werkte als groepsleerkracht in het basisonderwijs. Op dit moment ben ik nog arbeidsongeschikt, maar het is mijn streven om in januari weer mijn volledige drie dagen aan de slag te gaan. Lichamelijk heb ik alleen een bril aan mijn herseninfarct overgehouden en ik ben nog steeds snel moe."

Leven op z'n kop

"Ik ben wel eens bang dat het terugkomt, ondanks dat die kans door medicijnen nu heel klein is. Als ik ook maar even hoofdpijn heb, denk ik meteen: 'O jee..'. Want ik had ook al zo vaak hoofdpijn voorafgaand aan het infarct. Ik heb het ergste, het diepste dal, nu gehad denk ik."

"De angst zal altijd wel blijven. We gaan bijna op vakantie en toen ik de caravan schoonmaakte, werd ik heel emotioneel. Hetzelfde had ik 28 juli dit jaar, toen het een jaar geleden was. Tegelijkertijd besef ik ook heel goed dat ik er nog ben, dat ik nog leef. Er is even gedacht aan een hersentumor of MS. Dat had ook gekund, dan valt het bij mij - hoe stom dat misschien ook klinkt - dus nog mee. Maar dat je computer er even mee stopt, zet wel je hele leven op z'n kop, weet ik inmiddels."