Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

VROUW magazine

Na 23 jaar weer samen op vakantie:
'Als dat maar goed gaat...'

journaliste

Marjolein Hurkmans

N

Na 23 jaar vooral ouders zijn, gingen VROUW-redacteur Marjolein Hurkmans en haar man voor het eerst weer met z’n tweeën een weekje op vakantie. Als dat maar niet saai wordt, dacht ze nog…

 

“We kunnen natuurlijk ook bij het zwembad slapen,” zegt mijn man. “Gewoon in zo’n ligstoel. Dan zien we morgen wel verder.” Het is drie uur ’s nachts, er staat een stevig briesje. Lekker begin van de vakantie dit. Onze eerste vakantie samen zonder kinderen en we hebben onszelf op de avond van aankomst al buitengesloten. 

Vernikkelen

Vreemd verhaal. Jarenlang waren we ouders, ook als we op reis waren. Je moet er niet aan denken dat je met drie oververmoeide kinderen midden in de nacht aan de deur van je vakantiehuis staat te rammelen op Sicilië. En dat je dan serieus overweegt om ze dan maar ergens op een strandbed neer te leggen in de open lucht. Maar dat soort dingen overkwam ons ook nooit. En we zijn nog niet zonder het kroost op stap, of we staan al samen te vernikkelen onder de blote hemel. 

“Ik kan natuurlijk ook proberen naar boven te klimmen en dan via het balkon naar binnen gaan,” zegt de vader van mijn kinderen. Hij kijkt peinzend omhoog. De muur rijst zo’n drie meter boven hem uit. Nee, dat lijkt me echt een goed plan... Beginnen we deze kwaliteitstijdvakantie met een gebroken been. Of erger. Ik probeer nogmaals vruchteloos de sleutel om te draaien. Er staat echt nummer 2 boven de deur. Dit moet ons appartement zijn. “Er zal hier toch wel ergens een beheerder zijn?” zeg ik. “We hebben gewoon de verkeerde sleutel gekregen.” De man haalt zijn schouders op en slentert naar het zwembad. Ik rammel aan de deuren van de andere huisjes. Er doet niemand open. 

Ik zat er een beetje doorheen een paar weken geleden. Al die deadlines, kinderen die ook bijna volwassen nog steeds aandacht nodig hebben, een huishouden dat draaiende moet worden gehouden. Ik werd er een beetje somber van. “Weet je wat,” zei manlief, “we gaan er gewoon even vandoor.” Natuurlijk begonnen we eerst verwoed de schoolvakantiedata op te zoeken. Dat zit er ingebakken na jaren vaderen en moederen. Tot we ons plotseling realiseerden dat het niet meer hoefde. Onze jongste is 18. Die kan best een eitje bakken voor zichzelf.

Bliksemafleidertjes

“Zullen we gewoon volgende week gaan?” zei ik. ”Samen?” En ik werd er meteen bloednerveus van. Op een sporadisch weekendje weg na, zijn hij en ik al 23 jaar niet meer met z’n tweetjes geweest. Als dat maar goed gaat. Al ruim twee decennia worden we omringd door drie bliksemafleidertjes die zeuren om ijsjes en willen pinkelen als het te lang duurt in een restaurant voordat het eten wordt geserveerd; die het hoogste woord hebben aan welke tafel dan ook en ruzie maken over welke cd er moet worden gedraaid in de auto.

Lastig soms, vermakelijk ook en in elk geval never a dull moment. En dat greep me wel een beetje naar de keel. Ik zag ons plotseling samen op een terrasje zitten: stel op leeftijd, elkaar niks meer te zeggen. Ik, verveeld starend naar de horizon; hij naar de billen van een aantrekkelijke Italiaanse serveerster… En dan elke nacht verplicht vrijen om maar wat te doen te hebben. Ik werd al moe bij het idee. 

Huisje met een naam

Maar we boekten toch. Hoppa. Op een dag zijn alle kinderen de deur uit en dan moeten we het ook samen rooien. Dan kunnen we nu maar beter vast uitzoeken of dat wat gaat worden of dat we tegen die tijd gewoon het serviesgoed moeten verdelen. En zo zitten we daar dus, om drie uur ’s nachts aan dat zwembad in een nacht die echt te fris is om het predicaat zwoel te verdienen.  

“Zeg,” bedenk ik plotseling, “dat huisje waarvan we dachten dat daar de beheerder moest zitten die niet opendeed... daar stond toch ook nummer 2 op?” “Niet op gelet,” mompelt manlief. Ik ga er meteen overeind van zitten. “Ik weet het zeker. Alle huisjes hebben nummer 2. Dat is geen huisnummer, dat is iets anders. Hebben we niet geprobeerd binnen te komen bij het verkeerde appartement?” En zo ontsluiten we dan eindelijk ergens tegen vieren de deur van een totaal ander huisje dan waar we eerder aan de deur hebben staan rammelen. Een huisje met een naam. Alle huisjes hebben een andere naam en een 1 boven de deur van het beneden-appartement en een 2 boven de deur die naar de eerste verdieping leidt. Je moet het maar bedenken.

Wil je weten hoe de rest van Marjoleins vakantie verliep? Lees dan nu het hele artikel in VROUW magazine: 'We verdwaalden met onze huurauto en kwamen op een bergweg terecht die nauwelijks te berijden was door alle gaten en kuilen, waardoor we drie uur deden over honderd kilometer.'

Gerelateerde onderwerpen