Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Wat Hij Vindt

Vrouwen, stop me alsjeblieft
niet in een groepsapp!

columnist

Patrick van Rhijn

O

Oké, oké, oké, jullie vrouwen zijn geweldig - laat ik er maar geen doekjes om winden. Ik kan niet zonder jullie, jullie loopjes, jullie maniertjes, jullie lach en ohhh, de diepte in jullie ogen. Toon me een vrouw - blond, donker, lang, kort, dik, dun - en ik waardeer haar om wie ze is, wat ze zegt en hoe ze eruitziet. Maar er is één ding waar ik echt he-le-maal niks van begrijp: jullie groepsappterreur.

Jahaa, daar kijk je van op hè? Want ik durf te geloven dat ook jij je met je vriendinnen, vage kennissen, collega’s en sportschoolamiga’s dagelijks bezondigt aan rijenlange lichtelijk onnodige berichtjes als 'Ohhh, wat een leuk truitje.' 'Hebben!' 'Ik ook!' 'Heb je trouwens die trut van hiernaast zien lopen?' 'Leuk dat je een cadeautje voor de schooljuf hebt bedacht, Chantal.' 'Ja, bedankt!' 'Ja, dank je!' 'Dank.' 'Leuk ja.' 'Dank, dank, dank, dank… (en dan nog vijftien keer, want alle moeders reageren om niet achter te blijven).

Schieten uit de grond

Ik ben sinds een jaar aan de smartphone en steeds vaker word ik opgeslokt, en vooral tegen mijn wil, door vrouwen die appgroepjes beginnen. Ze zijn als paddenstoelen. Ze schieten uit de grond bij bosjes.

En waar ik probeer er voorzichtig omheen te lopen, slokken ze me op voor ik het weet en krijg ik rijen en rijen reacties over me uitgestort van vooral vrouwmensen die ik soms nog nooit gezien heb!

136 berichten

Heel lief en leuk dat je kind jarig is, en ja als ik kan kom ik graag met mijn kids langs om er een gezellige middag of avond van te maken, waarbij we face to face contact hebben en lachen en vieren hoe leuk we het hebben met elkaar, maar stop me alsjeblieft niet in een appgroep omdat het makkelijk voor je is.

Eén keer een appje eruit aan al je contacten en je bent klaar, maar ik schrik me rot als ik even een uurtje of twee niet op mijn telefoon heb gekeken en ik zie dat ik 136 berichtjes heb gemist. Ja, 136 had ik er laatst, en ik overdrijf niet. Allemaal mensen die zeiden dat ze niet konden en mensen die zeiden dat ze iemand kenden die niet kon.

Statement

Het rotte is, ik ben op dat soort momenten te beleefd. Ik zou eigenlijk willen zeggen ‘laat mij hierbuiten, houd het persoonlijk met me en haal me hieruit. SOS!!!’, maar dat doe ik dan ook weer niet. En de appgroep direct verlaten is ook zo’n statement.

Een stemmetje zegt standaard in mijn achterhoofd: "Stel haar niet teleur… Is dit een afwijzing voor haar? Zeg ik met het zinnetje 'Patrick heeft de appgroep verlaten' niet dat ik haar niet leuk vind?" Nee. Althans, volgens mij niet. Maar de angst hen te kwetsen en verkeerd begrepen te worden, maakt dat ik dan toch maar weer in de appgroep blijf hangen en dus om de haverklap bestookt word.

Met de nek aangekeken

Deze week gebeurde het weer. Het einde van het schooljaar nadert en om de juf van de kleuterklas te bedanken pakte een (lieve) initiatiefrijke moeder haar telefoon en de klassenlijst erbij en kwakte zo, hup, alle ouders in een groepsapp.

Hoera! Ik ben net verhuisd en daarom, net als de kids, nieuw op school. Geen idee bij wie al die nummers horen boven de reacties. En om er meteen weer uit te gaan... Straks mag mijn zoontje met niemand meer spelen en worden we op het schoolplein met de nek aangekeken. Help!

Kreten, bevestiging en bedankjes

'Laten we een cadeautje bedenken,' opperde iemand in de groep. En woeshhh, daar ging het los. Ik zat net in een brainwave voor een nieuw tv-project dat ik de komende maand ga doen en opeens zat mijn hoofd niet alleen vol met badhanddoeken met stiksels, waxinelichtjes, wierookstokjes, yogamatjes en fotocollages van alle kinderen, maar ook met minstens 133 bevestigingen van ideeën en goedkeurende kreetjes van enkel vrouwelijke reageerders.

Jullie vrouwen lijken het heerlijk te vinden om elkaar te bestoken met kreetjes en bevestiging en bedanken elkaar regelmatig voor het bedankje voor het bedankje. Waarom?!

Broodnodige feiten

Ik zit in een appgroepje waar alleen maar mannen in zitten. En de rust die daar heerst… Dat is echt anders. Samen met vijf vrienden houd ik regelmatig een barbecuefeestje waarop we tafelvoetballen en wat drankjes drinken enzo.

Telkens als we een datum afspreken, zijn de antwoorden kort en krachtig. 'Ja, ik kan.' 'Ok.' 'Nee, vriendin jarig.' 'En ik breng een kratje mee.' Dat soort dingen. Nogmaals vrouwen, jullie zijn goddelijke wezens, maar hoe zou dat zijn voor jullie? Alleen maar broodnodige feiten appen en ieder weekend barbecueën, tafelvoetballen en biertjes drinken met mijn vriendjes en mij?