Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Wat Hij Vindt

Deze plaatjes zeggen: 'Kijk meisje, zo ben
je mooi, zo moet je ook worden'

columnist

Patrick van Rhijn

S

‘Schandalig!’ Columnist Patrick van Rhijn stond in een speelgoedwinkel en geloofde zijn ogen niet. ‘Wat een kind- en vrouwonvriendelijke zooi ligt hier gewoon in de schappen. Dit moet echt verboden worden!’

Mijn dochter van zeven was uitgenodigd voor een kinderfeestje van een van haar klasgenootjes. Opgewonden stond ze te stuiteren. Ze wilde een cadeautje gaan uitzoeken. En zo kwam het dat ik al vroeg in de ochtend met haar op de stoep stond van de speelgoedwinkel in het winkelcentrum om de hoek. 

Pratende poppen

Een zee aan kleuren en vormen slokte ons op. Playmobil, fietsjes, pratende poppen in alle soorten en maten. Ik raak op zo’n moment altijd een beetje de focus kwijt en kan eigenlijk niet meer kiezen. "Deze dan? Of deze?"

"Nee, deze, pap! Deze!" stuiterde dochterlief. In haar handen had ze een schriftje met daarop een gezichtje van een meisje (of iets wat daarop leek) waar ik van schrok. "Is dit voor een meisje van zeven?" gruwelde ik en bekeek het schrift eens goed.

Het getekende kleurrijke meisje had overdreven grote Bambi-ogen, een mini wipneusje en een pruillipje en ze keek me quasi sexy aan. Ze hield haar arm boven haar hoofd alsof ze in een verleidelijke pose lag, de sexy kettinkjes benadrukten de vrouwelijke lijnen van haar schouder en arm.

"Wow," zei ik. "Wat is dit voor romm-…" Ik slikte mijn woorden in voor mijn meisje. "Wat vind je hier leuk aan?" vroeg ik op ongevaarlijke toon. Dochterlief haalde haar schouders op. "De kleuren en de glittertjes. En ze ziet er lief uit."

Geperfectioneerde meisjesplaatjes

Hoofdschuddend keek ik naar het schap waarin ze het schriftje gevonden had. Allerlei varianten van dit soort overdreven geperfectioneerde meisjesplaatjes op schriftjes, pennen, gums, agenda’s en wie weet wat allemaal nog meer. Lichtelijk verward stond ik daar. De verontwaardiging stoof uit mijn oren. Hoe was het mogelijk dat dit soort shit aan jonge meisjes wordt verkocht, shit die een fout schoonheidsideaal laat zien, een vrouw zoals die onmogelijk bestaat.

Zulke grote ogen bij zo’n neusje, alles was geperfectioneerd. Deze plaatjes zeggen: "Kijk meisjes, zo ben je mooi. Zo moet jij ook worden." Dit kon voor mijn gevoel niets anders dan onzekerheid zaaien bij jonge meiden. Aan de andere kant: mijn dochter stond hier te stuiteren en zei dat ze de afbeeldingen er lief en kleurrijk uit vond zien. Was ik de enige die er een probleem mee had? Zag ik issues die er niet zijn? 

Natuurlijk ken ik de discussies over de vormen van Barbie, maar voor mijn gevoel is dit soort plaatjes erger. Dit ademt seks, dit ademt ‘je moet succesvol zijn’ en heel veel aan je uiterlijk doen. Kortom, je bent niet goed genoeg zoals je bent en pas leuk als je je als een kleurrijke bimbo kleedt en uitdost. 

Ouwe zeikerd

"Mag ik hem?" vroeg mijn dochter.
Even stond ik daar. "Nee," zei ik toen zachtjes, "laten we iets anders zoeken. Ik vind dat dit plaatje niet het juiste beeld geeft van hoe meisjes of vrouwen zijn. Kijk, een punniksetje, is dat leuk?" 

Mijn dochter fronste haar voorhoofd voor een moment, toen werden haar ogen bijna groter dan die van het meisje op het plaatje. "Kijk," riep ze, "mag ik die?" Ik zuchtte bij het zien van een rek vol fluorescerend snoepgoed. Alleen al bij de aanblik sprongen de scheuren in mijn vullingen, maar ik stemde in. Was ze die foute plaatjes tenminste vergeten. Of begin ik langzaam in een ouwe zeikerd te veranderen en zie ik spoken?