Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Wat Hij Vindt

'Ik wil mensen vaker bedanken
voor wat ze voor anderen doen'

columnist

Patrick van Rhijn

H

Het lijkt allemaal zo normaal: elke dag brood op de plank want genoeg werk, geen grote gezondheidsklachten, een dak boven mijn hoofd, kindjes die het goed doen op school en regelmatig leuke uitjes. En toch blijft er - zelfs voor een rasoptimist als ik - gedurende de dag genoeg te klagen over. Waarom?! Ik verander NU mijn instelling!

Genoeg. Klaar met dat geklaag en die 'jammersaus' die ik in mijn gedachten over veel dingen leg. Nee, ik ben geen pessimist, in tegendeel zelfs. Maar ook als ik goed in mijn vel zit, gezond ben en eigenlijk niks te klagen heb, blijft er genoeg over om over te zeiken. Het sluipt erin. Het is een soort brom achter in mijn hoofd van stemmen die me influisteren dat dit niet leuk is en dat niet goed, dat het fijner zou zijn als het zus of zo was. Basta! 

Nieuwe streven 

Gelukkig zijn er regelmatig momenten waarop ik besef dat ik 'het' weer doe en ik mezelf tot de orde roep. Ik zou veel vaker willen beseffen dat ik dankbaar ben voor alles. Of is dat ook een klacht? Nee dat is mijn nieuwe streven. Ik kan intens genieten van mooie momenten, en dat zijn niet de momenten die veel geld kosten of spullen die me blij maken, maar kleine dingen; een woordje of een lief gebaar van mijn kleintjes, een oprechte groet van iemand op straat of een goeie grap van een vriend of collega.

Wel moet ik dat gevoel van geluk steeds opnieuw uitvinden. Telkens als ik het heb, denk ik 'vasthouden' maar dan vervolgt het leven zich en voor ik het weet zit ik weer in een cyclus van klagen. Oke, er zijn een paar dingen die negatieve gevoelens bij me oproepen - de situatie in de wereld, het feit dat ik mijn oudste dochter nu al bijna twee jaar niet heb gezien, mijn jongste twee die ik hun grote zus enorm zie missen, de kids die elkaar met enige regelmaat de hersens inslaan, mijn relatie die op zijn gat ligt - maar hee, als dat alles is.

Samen-samen

Mijn dochter, die bij mijn ex woont in het buitenland, komt zondag voor het eerst sinds lange, lange tijd weer naar Nederland voor een weekje (yahoooo!!!!), mijn kleinste twee spelen ook steeds vaker heel lief en leuk met elkaar, en ondanks dat hun moeder en ik niet meer samen-samen zijn, we delen wel succesvol een huis met elkaar zodat niemand de kids hoeft te missen en de kinderen op hun beurt ook niemand. Het is eigenlijk heel rijk dat dat zo kan. Maar op een of andere manier lijkt de brom toch altijd het geluksgevoel te willen overstemmen. En volgens mij hebben veel mensen daar last van.

Gelukkig zijn er momenten zoals gisteren op de Zwarte Cross. Jazz, mijn jongste van 5, had er al maanden naar uit gekeken, om samen op pad te gaan en op de echte (!) kindermotors scheuren. Ik stond vanaf de zijkant te kijken hoe de medewerkers hem een heus motorpak aandeden en hoe hij straalde, hoe hij ieder moment van de uitleg opslurpte, hoe hij bij de eerste poging net iets teveel gas gaf en hoe hij daar van schrok en erom lachte. Hoe hij helemaal vol van de ervaring even later weer kwam aanlopen. Ik liep over van liefde.

Mantra

Ik liep op de man af die hem begeleidde. Een pittige job; de hele dag blije en zenuwachtige kinderen hetzelfde uitleggen over de motor en hoe hij werkt, de hele dag slepen en sjouwen in de hitte. Ik had ook kunnen weglopen en het allemaal heel normaal kunnen vinden. 'Dank je wel dat je mijn jongen zo laat genieten', zei ik. 'O gaaf, dank je', zei hij. En ik zag hem opfleuren. We lachten naar elkaar en ik voelde de kracht van dankbaar zijn.

Ik wil die kracht vaker, ik wil mensen graag vaker bedanken voor wat ze voor anderen doen, zomaar, op de grote en de kleine momenten. Blij zijn met wat je wel hebt en niet ontevreden zijn met wat je niet hebt. Het is mijn mantra die ik herhaal tegen mijn kindjes. Het maakt mijn wereld mooier en misschien de wereld in zijn algemeen als we allemaal vaker in de dankbaarheid zouden blijven hangen.